مهدی مهدی زاده / قوے سیاه·۱ روز پیشمرثیهای برای کودک درونبه نقطهای از زندگی رسیدهام که دیگر تمایلی به بازگو کردن رنجهایم برای دیگران ندارم. بارها از آنچه بر من گذشته سخن گفتهام، اما هر بار پس…
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه·۳ روز پیشحسرتِ لحظههای معمولیگفت: خیلی میترسم.گفتم: چرا؟جواب داد: چون خیلی خوشحالم. خوشحالی این شکلی وحشتناک است. وقتی دست سرنوشت بخواهد چیزی را از تو بگیرد، تنها همان…
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه·۱۰ روز پیشاسارت در سایهخستهام.از تلاش کردن و نرسیدن. از جهنمی که در آن گرفتار شدهام و از شرایطی که ظاهراً قصد ندارد تغییر کند.نمیدانم چه…
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه·۱۳ روز پیشعروسک خیمه شب بازیبعضی وقتها احساس میکنم در این جهان تنها هستم ؛ درست مثل روحی سرگردان که بیهدف در کوچهپسکوچههای زندگی پرسه میزند و هیچ جایی را متعلق…
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه·۱۴ روز پیشطنین خاموشیاگر سکوت زبان داشت، پیش از هر چیز آهی میکشید؛ آهی بلند، به وسعت تمام
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه·۱۸ روز پیشدر محاصره رنجخانه برای من دیگر خانه نیست؛ زندانی است سرد و بیروح، با نگهبانانی بداخلاق و زورگو که گویی وظیفهشان نه مراقبت از ساکنان، بلکه گرفتن آخرین…