قبل از اینکه بیام بنویسم، داشتم توی ذهنم مرور میکردم که قراره راجع به چی حرف بزنم.
وقتی گوشی رو دستم گرفتم، دیگه یادم نبود به چی فکر میکردم.
اگه قبل از اومدن سمتِ گوشی رو مبدأ در نظر بگیریم و دستگرفتنِ گوشی رو مقصد، انگار یه نفر وسطشو قیچی کرده بود.
یه مسیرِ چندثانیهای که حتی گوگلمپ هم نمیتونست ردیابیش کنه.
خداااای من، مگه میشه هیچی یادم نباشه؟
توی این فاصلهی چندثانیهای چه اتفاقی افتاد؟
اصلاً به چه چیزِ دیگهای فکر کرده بودم که اون فکرم یادم رفت؟
حتی اونم یادم نیست...
یعنی یه فراموشیِ دولایه؛ فراموش کردم، بعدم فراموش کردم که چی رو فراموش کردم.

قبلاً، وقتی کوچیکتر بودم، فکر میکردم چی میشد اگه شبها که میخوابیدیم، میرفتیم توی یه دنیای موازی و اونجا مثلاً دو هفته زندگی میکردیم، و بعدش که بیدار میشدیم، تازه میدیدیم صبح شده؟
ولی الان که فکر میکنم، میبینم من همین یه زندگی رو هم نمیتونم هندل کنم، همهچیزو یادم میره.
دنیای موازی پیشکش...
اونجا هم احتمالاً دو هفته بعد یادم میرفت چرا اومدم.
تو هم تا حالا وسط فکر کردن یادت رفته که به چی فکر می کردی؟