اسارت در سایه

خسته‌ام.

از تلاش کردن و نرسیدن. از جهنمی که در آن گرفتار شده‌ام و از شرایطی که ظاهراً قصد ندارد تغییر کند.

نمی‌دانم چه هیزم تری به خدا و خلقش فروخته‌ام که سهم من از این دنیا چنین زندگی‌ای شده است. هرچقدر تلاش می‌کنم به آینده خوش‌بین باشم، نمی‌توانم. هر طرف را که نگاه می‌کنم، نشانی از ناامیدی می‌بینم.

درباریان ذهنم شورش کرده‌اند. یکی‌یکی آخرین افراد مورد اعتمادم را از میان می‌برند. احساس می‌کنم دیگر چیزی تا سقوط این حکومت باقی نمانده است. زهر ناامیدی هم آرام‌آرام در رگ‌هایم پخش می‌شود و اثرش را بیشتر از قبل نشان می‌دهد.

شاید این خط‌خطی‌ها، آخرین تلاش من برای به زبان آوردن چیزهایی باشند که سال‌ها درونم انباشته شده‌اند.

می‌دانید؟

کاش...

کاش جنگ من فقط جنگی درون ذهنم بود. کاش تمام دشمنانم همان افکار سرکش و بی‌رحمی بودند که شب و روز آرامشم را می‌گیرند. اما ماجرا به این سادگی نیست. من با چیزهای بسیار بیشتری دست‌وپنجه نرم می‌کنم.

با جامعه‌ای که انگار حضورم را به رسمیت نمی‌شناسد. با آدم‌هایی که با کلمات تند و زننده و نیش و کنایه‌هایشان، تکه‌هایی از وجودم را بلعیده‌اند. با آرزوهایی که یکی پس از دیگری بر باد رفتند و حتی با گربه‌های مادرم.

خیلی چیزها در سر داشتم. کارهای زیادی بود که می‌خواستم انجام بدهم و آدم‌هایی که دلم می‌خواست لبخند را به لبشان بیاورم. اما حالا چه؟

حالا بیشتر از آنکه صاحب زندگی خودم باشم، احساس می‌کنم  اسباب دست دیگران شده‌ام.

یکی از چیزهایی که بیشتر از همه آزارم می‌دهد، این است که گاهی احساس می‌کنم حضورم در این دنیا برای اطرافیانم هم رنج‌آور شده است. می‌دانم خسته شده‌اند. گاهی با خودم فکر می‌کنم شاید دیگر از من و شرایطی که دارم به ستوه آمده‌اند. می‌دانم به من می‌گویند از دستت ناراحت نیستیم و خیلی هم دوستت داریم؛ اما ذهن خسته‌ام مدام دنبال معنای دیگری پشت این کلمات می‌گردد. انگار دیگر حتی نمی‌توانم به دوست داشته شدن هم اعتماد کنم.

این تاریکی لعنتی بر تمام جهانم سایه انداخته و روحم را به اسارت گرفته است. گاهی آن‌قدر در آن فرو می‌روم که دیگر مرزی میان واقعیت و ناامیدی نمی‌بینم.

هوای این روزها هم دست‌کمی از حال‌وهوای من ندارد. ابری، بارانی و غم‌زده است.

ظاهراً آسمان هم از دست آدم‌ها دل پُری دارد که این‌طور بی‌وقفه می‌بارد.

راستش را بخواهید، به آسمان حسودی می‌کنم. او می‌تواند گریه کند، ببارد و خودش را از تمام بغض‌های انباشته خالی کند؛ اما من حتی از این حق ساده هم محرومم.

البته شاید گریه هم چیزی را تغییر ندهد. شاید هیچ‌کدام از این اشک‌ها نتوانند گرهی از زندگی‌ام باز کنند. اما دست‌کم آدم می‌تواند برای چند لحظه هم که شده، بار سنگینی را که بر دوش می‌کشد زمین بگذارد.

اما من...

من مرد هستم.

مرد که گریه نمی‌کند!