ویرگول
ورودثبت نام
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
مهدی مهدی زاده / قوے سیاهمی‌نویسم، از تمام آنچه در من ریشه دواند و هرگز به زبان نیامد. ارتباط =09963872989
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
خواندن ۲ دقیقه·۴ روز پیش

حسرتِ لحظه‌های معمولی

گفت: خیلی می‌ترسم.

گفتم: چرا؟

جواب داد: چون خیلی خوشحالم. خوشحالی این شکلی وحشتناک است. وقتی دست سرنوشت بخواهد چیزی را از تو بگیرد، تنها همان وقت اجازه می‌دهد این‌گونه خوشحال باشی.

این بخش از کتاب  بادبادک باز مرا به زمانی برد که هنوز زندگی برایم به اندازه امروز محدود نشده بود. روزهایی که می‌توانستم در جمع دوستانم حاضر شوم و بی‌آنکه به فردا فکر کنم، از بودن در کنارشان لذت ببرم. آن  موقع نمی‌دانستم همین لحظه‌ها روزی به یکی از بزرگ‌ترین دلتنگی‌هایم تبدیل خواهند شد.

یادم می‌آید آخرین باری که دور هم جمع شده بودیم و با هم صحبت می‌کردیم، ناگهان احساس عجیبی به من دست داد. انگار برای چند ثانیه چیزی درونم تغییر کرد. همه چیز رنگ و بوی دیگری گرفت. دیگر آن آدم شاد و سرخوش چند دقیقه قبل نبودم. فضای اطرافم سنگین شده بود. صدای خنده‌ها، حرف‌های دوستانم و حتی لحظه‌های ساده‌ای که تا چند دقیقه پیش از آن‌ها لذت می‌بردم، حالا حال‌وهوای غریبی پیدا کرده بودند. دلتنگ بودم، بی‌آنکه بدانم دلتنگ چه چیزی هستم.

انگار برای لحظه‌ای از بیرون به زندگی خودم نگاه می‌کردم. به آدم‌هایی که کنارم نشسته بودند، به صمیمیتی که میانمان جریان داشت و به روزهایی که تصور می‌کردم قرار است بارها و بارها تکرار شوند. شاید همان چند ثانیه، بی‌آنکه بدانم، داشتم با بخشی از زندگی‌ام خداحافظی می‌کردم.

آن روزها تصور می‌کردم این احساس چیزی جز یک دلتنگی گذرا نیست. جدی‌اش نگرفتم و مثل همیشه به زندگی ادامه دادم. نمی‌دانستم روزی می‌رسد که برای تجربه دوباره همان لحظه‌های ساده، باید به حافظه‌ام پناه ببرم.

حالا که بخش زیادی از توان جسمانی‌ام را از دست داده‌ام، معنای آن خاطرات را بهتر می‌فهمم. حالا می‌دانم قدم زدن‌های معمولی، دورهمی‌های دوستانه، خنده‌های بی‌دلیل و حتی مسیرهای کوتاهی که آن روزها طی می‌کردم، چقدر ارزشمند بودند. چیزهایی که زمانی جزئی عادی از زندگی به حساب می‌آمدند، امروز به آرزوهایی دست نیافتنی تبدیل شده‌اند.

می دانید تلخ‌ترین بخش ماجرا کجاست ؟

آنجایی که ارزش لحظه ها را نه وقتی در کنارمان هستند، بلکه زمانی می‌فهمیم که دیگر راهی برای بازگرداندنشان نداریم.

از آن روزها یک درس برایم باقی مانده است: گاهی باید دست از نگرانی درباره فردا برداریم و بیشتر حواسمان به امروز باشد. باید آدم‌هایی را که دوستشان داریم بیشتر در آغوش بگیریم، و برای لحظه‌هایی که کنارشان هستیم، ارزش بیشتری قائل شویم.

چون زندگی همیشه فرصت دوباره‌ای برای تجربه کردن بعضی خوشحالی‌ها به ما نمی‌دهد.

شاید خوشبختی همین باشد؛ اینکه در لحظه‌ای که هنوز چیزی برای از دست دادن نداری، قدر تمام داشته‌هایت را بدانی.

زندگیدلنوشتهدلنوشته کوتاهغمگیننویسندگی
۰
۰
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
مهدی مهدی زاده / قوے سیاه
می‌نویسم، از تمام آنچه در من ریشه دواند و هرگز به زبان نیامد. ارتباط =09963872989
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید