عروسک خیمه شب بازی

بعضی وقت‌ها احساس می‌کنم در این جهان تنها هستم ؛ درست مثل روحی سرگردان که بی‌هدف در کوچه‌پس‌کوچه‌های زندگی پرسه می‌زند و هیچ جایی را متعلق به خودش نمی‌داند.

گاهی با خودم فکر می‌کنم حضورم در این دنیا برای هیچ‌کس اهمیتی ندارد. حتی گاهی این تصور تلخ به ذهنم می‌رسد که شاید مرگم بیشتر از زنده بودنم برای دیگران فایده داشته باشد.

احساس می‌کنم چیزی فراتر از تکه‌ای گوشت و استخوان نیستم؛ جسمی که دیگران باید زحمت جابه‌جایی‌اش را به دوش بکشند. خستگی را در رفتارشان می‌بینم، از لحن حرف زدنشان می‌فهمم و گاهی حتی سکوتشان بلندتر از هر کلامی با من حرف می‌زند.

تمام تلاشم در این سال‌ها رسیدن به استقلال بوده است. می‌خواستم زندگی خودم را داشته باشم، روی پای خودم بایستم، آقای خودم باشم و از این خانه فاصله بگیرم؛ خانه‌ای که انگار تمام دیوارهایش بوی اندوه می‌دهند و هر گوشه‌اش چیزی از آرامشم را می‌بلعد.

اما افسوس که تمام این آرزوها گاهی چیزی فراتر از خیال به نظر نمی‌رسند. انگار به عروسکی در یک نمایش خیمه‌شب‌بازی تبدیل شده‌ام؛ عروسکی که نه اختیار حرکت دارد و نه قدرت تغییر داستان. دیگران نخ‌ها را در دست گرفته‌اند و من، بی‌آنکه اراده‌ای داشته باشم، با هر کشش به سمتی می‌روم و نمایش زندگی‌ام را ادامه می‌دهم.

بخش عجیب ماجرا می‌دانید کجاست؟

عروسک خیمه‌شب‌بازی دست‌کم وظیفه‌ای دارد. باید حرکت کند، نمایشی اجرا کند و لبخندی بر لب تماشاگران بنشاند. اما من حتی از انجام همین وظیفه ساده هم عاجزم. نه می‌توانم کسی را سرگرم کنم و نه می‌توانم نقش دلخواه خودم را در این نمایش بازی کنم.

پیش از هر چیز بگذارید نکته‌ای را روشن کنم. هدفم از نوشتن این حرف‌ها جلب توجه، برانگیختن ترحم دیگران یا جمع کردن لایک و کامنت نیست. می‌نویسم چون گاهی ذهنم آن‌قدر از افکار مختلف انباشته می‌شود که برای نفس کشیدن به فضایی بیرون از آن نیاز پیدا می‌کنم. می‌نویسم تا شاید بخشی از این افکار مزاحم را از قلعه ذهنم بیرون بریزم و اندکی از سنگینی‌شان کم کنم.

نشخوار فکری سال‌هاست که مهمان ناخوانده ذهن من است.

از کودکی با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنم. برای اتفاقی که هنوز نیفتاده، هزاران سناریو می‌سازم. پیش از فرستادن یک پیام یا شروع یک گفت‌وگو، بارها و بارها کلماتم را از صافی ذهن عبور می‌دهم تا مبادا چیزی برخلاف منظورم برداشت شود. گاهی آن‌قدر درگیر احتمالات می‌شوم که خود اتفاق، در میان تمام آن سناریوها گم می‌شود.

در میان چیزهایی که درباره مقابله با نشخوار فکری خوانده‌ام، بارها به نقش خلق کردن و بیرون ریختن افکار از طریق نوشتن برخورده‌ام. برای همین تصمیم گرفتم این خط‌خطی‌ها را جدی‌تر بگیرم؛ هم باری از دوش خودم بردارم و هم شاید جرقه‌ای در ذهن دیگران روشن کنم تا آن‌ها هم راهی برای بیان آنچه در درونشان می‌گذرد پیدا کنند.

بگذریم...

مدتی است احساس می‌کنم قلمم آرام‌آرام به سمت تاریکی حرکت می‌کند. نمی‌دانم باید این را اتفاق خوبی بدانم یا نشانه‌ای نگران‌کننده. از یک طرف، با خودم فکر می‌کنم شاید این تاریکی بخشی از مسیر رسیدن به شناخت عمیق‌تری از خودم باشد؛ شاید این نقطه از زندگی، با تمام تلخی‌هایش، پلی به سوی نسخه پخته‌تر و آگاه‌تری از من باشد. اما از طرف دیگر، این احتمال هم وجود دارد که در مسیری قدم گذاشته باشم که انتهایش چیزی جز فرسودگی و تباهی نباشد.

با وجود تمام نابرابری‌ها و دشواری‌ها، هنوز گوشه‌ای از وجودم به آینده امیدوار است.

راستش را بخواهید، خودم هم دلیلش را نمی‌دانم. گاهی حتی به این امیدواری عجیب می‌خندم. انگار کسی قرصی به من داده که اثرش درست در بدترین لحظات زندگی نمایان می‌شود؛ قرصی که اجازه نمی‌دهد حتی در اوج ناامیدی، تمام رشته‌های امید را رها کنم.

شاید من موش آزمایشگاهی خدا باشم! شاید او هر بار که زیر فشار اتفاقات زندگی از پا درمی‌آیم، آمپولی از سرخوشی به من تزریق می‌کند تا برای مرحله بعدی آزمایش آماده شوم.

شاید هم تمام این‌ها ساخته ذهنی باشد که دیگر نمی‌داند چگونه با اتفاقات اطرافش کنار بیاید.

نمی‌دانم...

فقط می‌دانم هنوز اینجا هستم، هنوز می‌نویسم و هنوز، با تمام خستگی‌هایم، به فردایی فکر می‌کنم که شاید بالاخره سهمی از آن برای خودم داشته باشم.