به پاسِ آنان که با کلمات، جهان می‌آفرینند
به نام قلم، آن هم‌نشین دیرینه‌ی سکوت؛
به نام واژه‌هایی که از دل تاریکی سر برمی‌آورند و بر سپیدی کاغذ، ردّی از بودن به یادگار می‌گذارند.
امروز، روز آنان است که جهان را نه با شمشیر، که با کلمات فتح می‌کنند؛ آنان که از میان هیاهوی روزگار، خلوتی برای اندیشیدن می‌سازند و از دل آشفتگی‌های انسان، قصه‌ای می‌آفرینند که گاه از هزاران حقیقت، رساتر است.
نویسنده، ای مسافر بی‌قرار سرزمین واژه‌ها!
تو وارث سکوت‌هایی هستی که هیچ‌گاه شنیده نشدند؛ راوی قصه‌هایی که در ازدحام روزمرگی به فراموشی سپرده شدند. تو به اشک‌ها نام می‌دهی، برای دلتنگی‌ها خانه می‌سازی و از لحظه‌هایی که دیگر بازنمی‌گردند، پناهگاهی در کلمات بنا می‌کنی.
چه شگفت‌انگیز است این هنر؛ اینکه بتوانی با چند واژه، شهری را از نو بسازی، مرده‌ای را در خاطره‌ها زنده کنی، دستی را به سوی انسانی تنها دراز کنی و قرن‌ها پس از خاموشی یک صدا، آن را دوباره به گوش جهان برسانی.
قلم، تنها ابزار نوشتن نیست؛ گاهی آخرین پناه انسان در برابر فراموشی است. کاغذ، تنها سپیدی بی‌جان نیست؛ سرزمینی است که اندیشه در آن ریشه می‌دواند و خیال، بی‌آنکه مرزی بشناسد، به پرواز درمی‌آید.
و چه میراث گران‌بهایی است نوشتن؛ اینکه از خود چیزی بر جای بگذاری که حتی پس از رفتنت، همچنان بتواند با انسانی ناآشنا سخن بگوید. شاید نویسنده نمی‌تواند زمان را متوقف کند، اما می‌تواند لحظه‌ای را از چنگال فراموشی نجات دهد.
امروز، به احترام تمام آنان که با جان خود واژه‌ها را معنا بخشیده‌اند، کلاه از سر برمی‌داریم؛ به احترام آنان که نوشتند تا چراغی در خانه‌ای خاموش روشن بماند، تا اندیشه‌ای در ذهنی جوانه بزند و تا هیچ انسانی در تنهایی خویش، خود را فراموش‌شده نپندارد.
آرزو می‌کنم قلم‌هایتان همیشه روان، اندیشه‌هایتان همیشه بیدار و واژه‌هایتان همیشه سرشار از زندگی باشند. آرزو می‌کنم روزی نوشته‌هایتان به دورترین قلب‌ها راه پیدا کنند و آنچه امروز با عشق بر صفحه می‌نگارید، فردا چراغ راه کسی شود.
روز نویسنده مبارک؛ ای آفرینندگان جهان‌هایی که هرگز در مرزهای زمان و مکان نمی‌گنجند.
باشد که نامتان نه فقط بر جلد کتاب‌ها، که در حافظه‌ی انسان‌ها ماندگار شود.
