بریم سراغ خاطرهبازی؟
یادمه هشت یا نه سالم بود که قرار شد دوچرخهسواریِ بدونِ چرخِ کمکی یاد بگیرم.
این وظیفهی خطیر رو هم سپردن به دایی عزیز.
اون زمانها اینجوری نبود که با «عزیزم» و «جونم» و «قربونت برم» چیزی یاد بگیری. با روشهای سامورایی آموزش میدادن. یعنی اگه الان اون روشها رو توی کتاب روانشناسی کودک مینوشتن، نویسنده رو بازداشت میکردن!
خلاصه، این داییما گفت: «پاشو بینشان، بریم دوچرخهسواری.»
گفتم: «دایی، کجا بریم آموزش؟»
گفت: «قبرستون!»
یه لحظه جو و محیط خونه توی سکوت فرو رفت. بعد دایی اومد حرفشو اصلاح کنه، گفت: «جادّهی قبرستون.»
اصلاحیهای که اصلاً چیزی رو بهتر نکرد، فقط یه پیوست رسمی به ماجرا اضافه کرد.

هیچی، سرتو درد نیارم...
من سوار دوچرخه بودم، دایی پشت سرم زین دوچرخه رو گرفته بود و داداشم روی تپههای کنار جاده همراه من میدوید.
اون زمان تنها چیزی که برام جالب بود، نگاه کردن به تایر جلو بود. صدای داداشم رو هم میشنیدم که در حال دویدن داد میزد: «جلوت سنگه، جلوتو نگاه کن!»
همینها باعث میشد نتونم تمرکز کنم و بیفتم.
دایی هم نامردی نمیکرد و با یه پسگردنی بهم میگفت: «احمق، جلوتو نگاه کن، نه تایر... باید بدونی کجا میری. همیشه نگاهت به جلو باشه.»
خلاصه دایی میخواست بهم یاد بده همیشه نگاهم به جلو باشه و بدونم کجا میرم.
ولی خب، بعد از این همه سال هنوزم گاهی به تایرها نگاه میکنم، گاهی هم پشت سرمو.
ظاهراً اون جلسهی آموزشی هنوز به نتیجه نرسیده! 😂
تو یادت میاد چهجوری دوچرخهسواری یاد گرفتی؟