ثمین جواهریان·۲۰ روز پیشدربند،مجسمهواسطۀ آشنایی من و احمدرضا، مجسمۀ کوهنوردِ میدان دربند بود. همیشه شکل گیریِ دوستی‌های محکم به روزهای و ماه‌ها و سال‌های طولانی زمان، نیاز…
ثمین جواهریان·۱ ماه پیشبوی عزرائیلاینکه وقتی شنید چه‌کار کرد هیچ وقت نفهمیدم. آنجا نبودم، حرف‌های دکتر که تمام شد بلند شدم، تشکر کردم، حتی شاید لبخند هم زده باشم. بعد با ه…
ثمین جواهریان·۳ ماه پیشآدم ها هیچ وقت عوض نمی شوندامسال هم به رغم همۀ تلاش هایم مقاومتش شکست، 23 اسفند حوالی غروب زبانش چرخید به حول حالنا و تسلیم حس امید به معجزۀ سال نو و شوق چیزهای تا…
ثمین جواهریان·۳ ماه پیشبرجک نگهبانیتکیه خلوت است، و علم بزرگ با کبوترها و پرها و پارچه های رنگارنگش کمی آنطرفتر به دیوار تکیه دارد. من پولِ مچاله شده را از جیبم درمی آور…
ثمین جواهریان·۳ ماه پیشبه جای چشمانش دو تکه یخ داشتشنبه: تقه ای به در اتاق ته راهرو می زنم و وارد می شوم. از پنجره بیرون را نگاه می کند، - سلام. سر میچرخاند و چشمان نیمه بازش را در چشما…
ثمین جواهریاندرسَکّو!·۴ ماه پیشجهت یادگاریعلی را که از مهد می آورم، پیش از اینکه سوار آسانسور بشویم آقا ذبیح صدایم می زند، یک پاکت نامه با تمبر خارجی به دستم می دهد. پشتش آدرس ما…
ثمین جواهریان·۴ ماه پیشعجب حس گندیه این حس اضافه بودنآخرین شماره را بالاخره گرفته ام. نگاهم می لغزد روی ورقۀ جلوی رویم: 1) ساعت و جای قرار این هفته: 7، دوشنبه، کافۀ باغ فردوس. «یکبار زنگ می…
ثمین جواهریان·۴ ماه پیشماشین هفدهماین کشیک سگیِ لعنتی، صلاة ظهر، زل آفتاب. توی اطاقک که سنای خشک است، اینجا در ایوان هم که آفتاب صاف می خورد توی مغز سر آدم. لوله اسلحه داغ…
