تکیه خلوت است، و علم بزرگ با کبوترها و پرها و پارچه های رنگارنگش کمی آنطرفتر به دیوار تکیه دارد. من پولِ مچاله شده را از جیبم درمی آورم، و دستم را از میان دست بابا که خیلی وقت است دارد با یک مرد چاق حرف می زند، و چای می خورد، بیرون می کشم. می دوم تا دم علم، ده هزار تومانی ام را به سمت اولین کسی که می بینم دراز می کنم. تا همان طور که عزیز تعریف کرده به یکی از شال های علم سنجاق کند.
- آقا پولِ منو به علم سنجاق می کنی؟
- نیت کردی آقا پسر؟ یا نه؟ «هنوز می گردد تا جای خالی یا شاید سوزن پیدا کند.»
- عزیزم نیت کرده. «یادم می افتد که خودم هم یک دوچرخه بزرگتر می خواهم.» اشکال نداره خودمم یه چیزی بخوام؟
- نه چه اشکال داره، شمام نیت کن، کرم آقا زیاده.
- پس هم برای من، هم برای عزیزم سنجاقش کن.
- چشم، بفرمایید، خوب شده. «خیالم که از وصل شدن ده تومانی راحت می شود، تازه کمربند چرم پهنش را می بینم که جایی برای نگهداشتن علم دارد.»
- شما، علم بلند می کنی؟
- بله، شمام دوست داری علم بلند کنی؟ «آرام روی کمربندش دست می کشم.»
- باید قوی بشم، شما خیلی زور داری؟ «می خندد و مثل باقی بزرگترها دست می کند لای موهای فرفری ام.»
- به اندازه کافی دارم، ...
نمی فهمم کی دسته سینه زنی می آید توی تکیه و همه جا را شلوغ می کند. هول می شوم و از ترس اینکه مبادا گم شوم، خودم را لای جمعیت جا می کنم بعد از چندبار تنه خوردن به جایی می رسم که بابا ایستاده بود، دستم را توی دست مردانه ای که باید دست بابایم باشد جا می کنم و سرم را بلند می کنم. سربازی در لباس پلنگیِ زرد و قهوه ای اش به من لبخند می زند. ای وای گم شدم. دستم را از دستش درمیآ ورم و خودم را عقب می کشم. خم می شود و با لهجه ای عجیب می پرسد:
- چی شده عمو؟ ... گم شدی؟ ... نترس عمو، با بابا اومده بودی؟ «سر تکان می دهم که یعنی آره، و بغض می کنم. از جیب پیراهنش مشتی آجیل توی دستم خالی می کند.» نترس عمو، چند سالته؟ «با بغض جواب می دهم.»
- هفت.
- خوب دیگه مرد شدی برای خودت. مرد که به این زودی نمی ترسه. «دست می کشد به موهای فرفری ام.» بخور عمو نمک نداره. آجیل شیرینه. ... آجیل بخور تا من بابای شما رو پیدا کنم. «چند دانه از آجیل هایش را در دهانم می گذارم، تا شاید گریه ام نگیرد. مزۀ آجیل هایش هم مثل لهجه اش عجیب است.» بابا را کجا گم کردی؟ «این طرف و آن طرف سرک میکشد.»
- همین جا که شما بودی وایساده بود. «حالا دیگر با گریه حرف می زنم.» نکنه بدون من رفته باشه؟ من فقط رفتم پول عزیزو به علم سنجاق کنم. « با یک دستش اشک های من را پاک می کند و با دست دیگرش کلاه ش را برداشته روی موهای کوتاه کوتاه ش دست می کشد.»
- عیب نداره عمو، پیداش می کنیم. گریه نکن، بابا که بدون شما جایی نمی ره. حالا چه شکلی هست بابای شما؟ «هق هق کنان جواب می دهم.»
- بابام سیبیل داره، بابام لباس سیاه پوشیده. بابام همین جا ... «کمی دیگر این طرف و آن طرف را نگاه می کند.»
- این جوری نمی شه. «کلاهش را روی سر من می گذارد، با دو دست اشک هایم را پاک می کند.» عمو گریه نکن دیگه، ناسلامتی مردی شما. «به زحمت جلوی هق هق م را می گیرم و سرم را به یک طرف خم می کنم.» باریکلا، حالا بگو ببینم شما میدونی برجک نگهبانی چیه؟
- نُچ.
- آهان، برجک نگهبانی یه اتاق آهنی بلندِ که سربازا میرن روش تا دورترا رو ببینن، بفهمن او عقبا چه خبره. خلاصه مواظب اطراف باشن. خب، حالا ما چیکار می کنیم؟
- چیکار؟
- آهان، شما که کلاه سربازی سرته، می شی سرباز منم می شم برجک نگهبانی. شما بشین روی شونۀ من دیدبانی بده تا بابا رو پیدا کنی خوبه؟
- خوبه.
- پس سرباز برو روی برجک. «مرا بلند می کند روی شانه هایش می نشاند.» خب گزارش بده سرباز، چی می بینی؟ سوژه در دیدرس هست؟
- سوژه؟!
- بابا، بابات رو میبینی. «بین مردهای سینه زن دنبالش می گردم و پیدایش نمی کنم.»
- نه. «دوباره بغض می کنم.» من می دونم بدون من رفته.
- نه عمو، کجا بره بدون شما؟ حالا که این ور نیست پس به چپ چپ. « این را می گوید و محکم می چرخد.» حالا چی سرباز؟ سوژه در دیدرسه؟ «بابایم را می بینم که از بین سینه زن ها برایم دست تکان می دهد. و به طرف مان می آید.»
- اوناهاش، اوناهاش. سوژه داره می آد. سرباز، سوژه داره می آد.
