ماشین هفدهم

این کشیک سگیِ لعنتی، صلاة ظهر، زل آفتاب. توی اطاقک که سنای خشک است، اینجا در ایوان هم که آفتاب صاف می­ خورد توی مغز سر آدم. لوله اسلحه داغ شده، اسلحه را یوری انداخته ­ام و به پایین فشارش می­ دهم تا بیشترین فاصله را با من داشته باشد. نوروز به این گرمی را به یاد ندارم. سه قدم برمی­ دارم به گوشه می­ رسم روی جفت پا نود درجه می­ چرخم و دو قدم دیگر برمی­ دارم، حالا صدوهشتاد درجه می­ چرخم و مسیر را برعکس برمی­ گردم. عرق از پشت گوش و لا به­ لای موهای ماشین­ شده­ ام راه باز می­ کند و پایئن می­ آید. کشیک­ های نیمه شب خیلی راحت­تر است. تاریک و ساکت و خنک، نه از غژغژ موتور و ماشین خبری هست، نه از صدای بوق و ضبط ماشین. نه دود اگزوز کامیون تا ته حلقت فرو می ­رود. اگر زمستان باشد می­ توانی زیپ بالاپوشت را تا ته بالا بکشی و همین طور که این مسیر قائمه را مثل یویو می­ روی و می­ آیی با ها در هوا مه بسازی. اگر هم بهار و تابستان باشد که دکمۀ بالای پیراهنت را باز می­گذاری تا باد خنکت کند. می­توانی ستاره ­هایی که پیداست را بشماری و تخمینی برای آلودگی هوا بزنی، یا از روی شکل ماه حدس بزنی چندم ماه قمری است. راحت می­ شود توی فکر و خیال غرق شد. ولی باید بلد باشی وقتی افسر نگهبان می­ رسد زود خودت را جمع و جور کنی. این جور شب­ها زمان انگار کش می­ آید. می­ توانی در دو ساعت به اندازۀ ده ساعت فکر کنی و خیال ببافی.

من را یاد تابستان­ های ده، دوازده سالگی­ ام می­ اندازد. که همه خانۀ یکی از خاله ­ها یا مامان جون جمع می­ شدیم. دوونیم، سۀ بعد از ظهر توی هوای سنگین و دم­ کردۀ تیر و مرداد تهران روی زمین دراز می­ کشیدم و خیره به سقف نگاه می­ کردم. همه خواب بودند، به جزء من که انگار قانونی را شکسته باشم و محکوم شده باشم همان­ جور، همان­ جا بمانم تا بقیه بیدار شوند. زمان ساکن، سنگین و کند می­ شد. حتی صدای تیک، تاک ساعت و وز وز پنکه آنقدر بدون تفاوت تکرار می­ شد که دیگر جزئی از زمان بود و نشانه ­ای از گذر لحظه­ ها نداشت. انگار هر ثانیه با سرب سنگین شده بود روی صورت زندگی کشیده می ­شد. دلش نمی­ آمد تمام شود، انگار دودستی ­چسبیده بود به زندگی. می­ شد ساعت­ ها دراز بکشی و فکر کنی و فکر کنی، بعد ببینی فقط بیست دقیقه گذشته است. یک تنهایی شیرین و کمی رعب­ آور که تا آخر تابستان روزی یکی، دو ساعت می­ شد تجربه­ اش کرد. کشیک­های دوازده شب به بعد همان حال را دارد. هر ازگاهی هم یک آشغالانس یا ماشین سواری رد می­ شود که ثابت کند به یک عکس نگاه نمی­ کنی و هنوز زمان جریان دارد. ولی امروز یک جور گندی کش می­ آید. این اسلحه چقدر سنگین شده امروز، باید یک جوری وقت را کشت. شروع می­ کنم ماشین­ های 206 فیلی را می­ شمارم. یک، دو، ...... هفت، ..... هشت، تو این هشتمی چهارتا جوان نشسته­ اند، دست­ هاشان از پنجره بیرون است، فلاشر زده ­اند و قیقاج می­ روند ...... دوازده، سیزده، چهارده، ..... شانزده، هفده. توی این هفدهمی روی صندلی شاگرد یک دختر جوان نشسته است، یک سره سورمه­ ای پوشیده، و به گمانم دارد رژ می­ زند بدون آینه. همان طور که ماشین رد می­ شود سر می­ چرخاند سمت برجک. گمانم مرا دیده باشد، لابد فهمیده چقدر حالم گرفته است. حتماً از یک عید دیدنی می­ آیند و می­ روند یک جای دیگر عید دیدنی که وسط راه رژ می­ زند. از همان عید دیدنی­ ها که در یکی دو هفته کسانی را ده، دوازده بار خانۀ خودتان و خانۀ خودشان و خانۀ فامیل و همسایه می­ بینی  و هر بار به گرمی دست می­ دهی و سر خم می­ کنی که عید شما مبارک، صدسال به از این سال­ ها. همان عید دیدنی­ ها که تا امسال نوروز به نظرم خاله­ بازیِ لوس و خسته­ کننده ­ای بود. ...... هجده.