آخرین شماره را بالاخره گرفته ام. نگاهم می لغزد روی ورقۀ جلوی رویم: 1) ساعت و جای قرار این هفته: 7، دوشنبه، کافۀ باغ فردوس. «یکبار زنگ می خورد.» 2) حرفهای معمولی: احوال پرسی، تور عکاسی. «دوباره زنگ می خورد.» 3) حرف را بکشان به عکس هفتۀ پیشش و نقدت را بخوان: عکاس به خوبی به موضوع ... «سه باره زنگ می خورد، اگر بشود پنج بار قطع می کنم.» 4) قرار، یک جوری به هوای یک چیزی مثل نشان دادن عکس هایت، دیدن عکس هایش، خواندن نقدهایت... باهاش قرار بذار. «یکبار دیگر زنگ می زند و برمی دارد.»
- الو؟
- الو، سلام. (صدای ضبط بلند است و کسی همراه خواننده می خواند: something in your eyes was so inviting )
- سلام، شما؟ (عجله از صدایش می ریزد.)
- شاهینم. (باز با خواننده زمزمه می کند: something in your smile was so exciting )
- آه، خوبی؟ (می توانم ببینمش، تو یک ماشین شاستی بلند کنار پسری قد بلند.)
- مرسی، اِ ...، (دوباره نگاهم به ورق می افتد.) زنگ زدم بگم قرار شد، ... اِ، این هفته، با بچه ها دوشنبه ساعت هفت جم شیم، باغ فردوس.
- آهان مرسی، مرسی، لطف کردی. (حتماً در یکی از خیابان های پاتوق بالا و پائین می کنند. و آبمیوه می خورند. اندرزگو شاید.)
- ... خٌب، همین دیگه، تا دوشنبه. (این بار صدایش را آنقدر بلند می کند که صدای خواننده را می پوشاند: something in my heart told me I must have you )
- اُکی، می بینمت. (حتماً حالا دست می کشد روی بازوی پسرِ و انگشت روی بینی می گذارد، تا صدایش را پائین نگه دارد.)
- آره، خُب دیگه مزاحم شدم. فعلاً.
- فعلاً.
گوشی را می گذارم، کاغذ مچاله شده و وارفته را از میان انگشتان عرق کرده ام بیرون می کشم و پرت می کنم توی سطل. کاش پنج بار زنگ می خورد.