ین داستان را در کانال تلگرامم برایتان در یک ویدیو خوانده‌ام.
اینکه وقتی شنید چه‌کار کرد هیچ وقت نفهمیدم. آنجا نبودم، حرف‌های دکتر که تمام شد بلند شدم، تشکر کردم، حتی شاید لبخند هم زده باشم. بعد با همین آسانسور پائین رفتم. آن روز به جای اینکه سوار ماشینم بشوم. کنار دیوار خیابان را گرفتم و رفتم بالا، دم غروب پائیز بود و هوا گرگ‌ومیش، امروز صبح هم هنوز هوا گرگ‌ومیش است. آن روز هم یک نم باران زده بود و دیگر برگ‌ها زیر پا خش‌خش نمی‌کردند. چهرۀ دکتر از ذهنم پاک نمی‌شد که توی روپوش سفید از پشت عینک پنسی‌اش نگاهم می‌کرد و هرازگاهی انگشتان قفل شده در هم‌اش را باز می‌کرد تا دست راستش را کمی جلو بیاورد، لب‌هایش را از دو طرف کمی بکشد و با مکث مثلاً بگوید: « - ایشون HIV مثبت هستن.» یا «- خیلی‌ها سال‌ها زندگی می‌کنند و به مرحلۀ ایدز نمی‌رسند.» یا «- ارتباط نزدیک با این افراد با رعایت چند دستور بهداشتی کاملاً ایمنه.» به جز من و مرد جوانی با پیراهن سفید و شلوار مشکی که کمی جلوتر از من راه می‌رفت کسی در پیاده‌رو نبود. جوان دست کرد توی جیب پبراهنش، سیگاری به لب گذاشت و کبریت زد. چهار، پنج قدم که برداشتم بوی کبریت سوخته خورد زیر دماغم. چهار، پنج قدم بعد بوی سیگارش نفسم را پر کرد. چرایش را نمی‌دانم ولی راه افتادم دنبال خودش و بوی سیگارش. توی ایستگاه اتوبوسی ایستاد، پکی طولانی به سیگارش زد، سیگار را انداخت زمین، با پنجۀ کفش لهش کرد و از پله‌های اتوبوس شلوغی که تازه رسیده بود خودش را به زحمت بالا کشید. من هم سوار شدم. با فشار جمعیت رفتم ته اتوبوس، با فشار جمعیت برگشتم جلو و با جمعیت از اتوبوس پائین افتادم.
پراید سفیدی بی‌هوا جلویم ترمز می‌کند. دستم را می‌گذارم روی بوق، پایم را روی ترمز: «- گوساله.» چه زود رسیدم به تجریش. می‌پیچم توی ورودی پارکینگ شهرداری، ماشین را پارک می‌کنم و پیاده می‌روم داروخانۀ طالقانی. از سه قلم آمپول یک دانه از یکی‌اش را دارد، همان را می‌گیرم. راه می‌افتم به سمت ورودی مترو ولی میخچۀ پای چپ امانم را می‌برد. با این کفش‌ها نمی‌شود پیاده دنبال نسخه پیچیدن رفت. ماشین را از پارکینگ برمی‌دارم و می‌روم سمت خانه. پنج، شش متر عقب‌تر از در پارک می‌کنم. همین حوالی بود که چهل دقیقه منتظر ماندم تا مادرش آمد، سوار آژانس شد و رفت. بعد کلید انداختم و رفتم بالا، در آپارتمان را که باز کردم از اتاق خواب آمد بیرون، نگاهش را از پشت دیوار هال کشید سمت در. من را که دید لبخند نشست روی لب‌هایش، چال افتاد روی گونۀ راستش.
- سلام.
- سلام. « توی درگاه ایستاده بودم و با دسته‌کلیدم بازی می‌کردم. هنوز کفش‌هایم پایم بود.»
- اومدی وسایل‌تو ببری؟ « سر تکان دادم که نه.»
- اومدی، بمونی؟
- به نظر میاد اومده باشم ملاقاتت؟
- نمیترسی؟
- از پیشِ دکترت می‌آم، دو ساعت مخو کار گرفته بود.
دستم را کشید و مثل همیشه سرم را روی سینه‌اش گذاشت و چانه‌اش را روی موهایم. لاغر شده بود. پرسیدم:
- دست پخت من از مامانت بهتره؟
- چی؟
- لاغر شدی.
- تو همه چیزت عالیه.
در جاکفشی را باز می‌کنم و کفش‌ها را از نظر می‌گذرانم. کمی پا پا می‌کنم ولی آخر سر کفش‌های کتانی پنجه پهنی را که یکی دو جایش پارگی‌های کوچک دارد، با کفش‌های چرم نویی که به پا دارم عوض می‌کنم. برمی‌گردم تجریش، ماشین را توی پارکینگ شهرداری پارک می‌کنم و می‌روم سمت ایستگاه مترو. مترو خلوت است من ترجیح می‌دادم شلوغ باشد. این جور وقت‌ها انگار فشار جمعیت نمی‌گذارد رازت سرریز کند، تو دلت نگه‌ش می‌دارد. می‌توانی خودت و رازت را میان جمعیت پنهان کنی. نمی‌دانم بعد از اینکه دنبال جوان سیگاری سوار اتوبوس شدم، چند اتوبوس شلوغ و خلوت دیگر را سوار و پیاده شدم. وقتی به خودم آمدم که دیدم خیس و یخ کرده توی ایستگاه اتوبوسی نمی‌دانم کجای این شهر ایستاده‌ام و مرد میانسالی از پشت فرمان یک تاکسی پژوی زرد صدایم می‌زند که: «- خانم ماشین نمی‌خواین؟ دیگه اتوبوس نمی‌یادها، دیر وقته.» تا برسم خانۀ بابا هزار بار آرزو کردم کاش خودشان بدانند، کاش سیاوش یا مادرش زنگ زده باشند، کاش از بیمارستان زنگ زده باشند، خدا کند از دیدنم تعجب نکنند، کاش لازم نباشد حرف‌های دکتر را که از بس مرور کرده بودم از حفظ بودم به زبان بیاورم. کاش اصلا همه چیز دروغ باشد، کاش مثل فیلم‌های هندی جواب آزمایش‌ها جابه‌جا شده باشد. کاش... اما وقتی زنگ زدم و بابا با پیرجامه و کاپشنی که روی دوشش انداخته بود آمد تا قفل در را باز کند. و بعد تا از حیاط رد شویم و با آسانسور برویم بالا پنج بار پرسید: «- چی شده بابا؟ این وقت شب! دعوا کردین؟» فهمیدم قرار نیست هیچ معجزهای اتفاق بی‌افتد. نه هیچ معجزهای در کار نبود آزمایش سه بار تکرار شد و هر بار یک جواب داشت. چه روزهای گندی بود هفته‌های بعدش. گریه‌های مثلاً یواشکی مامان، تلفن‌های وقت و بی‌وقت مادر سیاوش. تک‌گویی‌های حامد با صورتی که تا پشت گوش‌هایش سرخ شده بود. و حرف‌ها و نصیحت‌های بابا که تمام تلاشش را می‌کرد تا دلگرم کننده باشد. و روان پرآشوبم که یک ساعت خواب آرام برایم نگداشته بود. هر ساعت با کابوس از خواب می‌پریدم و دوباره با دلشوره به خواب می‌رفتم. چیزی انگار راه گلویم را بسته بود نمی‌گذاشت هیچ لقمه‌ای راحت پائین برود. سه، چهار قاشق غذایی را که در بشقابم می‌کشیدم، نیم‌خورده رها می‌کردم. صداهایی تمام وقت توی سرم با هم مجادله می‌کردند.
موبایلم زنگ می‌خورد و روی صفحه‌اش می‌نویسد مامان.
- بله؟
- سلام.
- سلام مامان، خوبی؟ بابا خوبه؟
- اگه دیروز نهار می‌یومدی، می‌فهمیدی.
- دیروز!؟ آخ، آخ دیروز جمعه بود؟
- بله، جمعه بود.
- ببخشید، مامان واقعاً... «می‌پرد وسط حرفم.»
- آره، آره، می‌دونم. یادت رفت، حواست نبود، سرت خیلی شلوغ بود.
- مامان خودت می‌دونی سیاوش خیلی مریضه.
- مریضه؟ توی بیمارستانِ، ده تا دکتر بالای سرشه. تو دکتری؟ «این بار من می‌پرم وسط حرفش.»
- نه مامان، زنشم.
- یه نهار توی هفته. یه نهار. دو ساعت وقت، چیزِ زیادیه؟ اینکه یادت باشه امروز چند شنبه‌س توقع زیادیه؟ «کلمه به کلمه صدایش بلندتر می‌شود.» هفتۀ قبلم یادت رفت، دو هفته قبلش کسی وقت نداشت که پیش سیاوش بمونه. واقعاً نمیدونم دو ساعت تنها موندنش چه فاجعه‌ایه...
- مامان اون روز حالش خیلی...
- تموم نشده حرفم. یه دفعه سیاوش حالش یه ذره بهتره، میخواین برین یه وری، باد به سرش بخوره، برای روحیه‌اش خوبه. یه دفعه حالش خیلی بده دلت نمیخواد تنها باشه. یه دفعه کوفت. یه دفعه زهرمار. «داد می‌زند و صدایش می‌لرزد.»
- باشه، باشه. من معذرت می‌خوام. حق داری. نباید یادم می‌رفت. فردا یه وقتی بگو که هستین...
- راحیل، از عید تا حالا بیشتر از شیش ماهه، فقط چهار بار اومدی اینجا. «حالا فقط صدایش می‌لرزد.»
- دارم می‌گم ببخشید، معذرت می‌خوام. چیکار کنم؟ شما بگو الان چیکار کنم؟ من همون کار رو می‌کنم.
- ما به جهنم. نمیفهمی داری با خودت چیکار می‌کنی؟ همش بیمارستان، همش مریضی، همش... چه‌می‌دونم بدبختی. والا، به خدا، فلورانس نایتینگلم به خودش مرخصی می‌داده.
- مامان خواهش می‌کنم دوباره شروع نکن، خواهش می‌کنم. حق با شماس من اشتباه کردم. تمومش کن دیگه.
- چی رو تموم کنم آخه؟؟
- فردا نهار بیام خوبه؟ «خانم بلندگوی مترو اعلام می‌کند: (ایستگاه دروازه شمیران مسافرینی که قصد ....)» من باید پیاده شم، خط عوض کنم. قول می‌دم فردا یه سر بیام اونجا. باشه؟
- ... باشه. حالا چطوره؟ بهتره؟
- آره، آره. یه کم بهتره. می‌بینمت، به حامد و زنشم سلام برسون.
- باشه، خداحافظ.
پیاده می‌شوم باید خط عوض کنم و بروم بهارستان، داروخانۀ طرفه.
ساعت سۀ بعد از ظهر با کیفی پر از آمپول و معده درد شدید جلوی ایستگاه انقلاب پیاده می‌شوم. کرایه تاکسی را حساب می‌کنم و برای چندمین بار شیشۀ آلومینیوم ال جی را سر می‌کشم. دردش ساکت نمی‌شود. راهم را کج می‌کنم سمت میدان و در اولین کبابی سفارش یک پرس جوجه‌کباب می‌دهم. توی یک ساندویچی همین اطراف بود، بعد از اینکه کلی دنبال کتابی گشته بودیم، دوتا ساندویچ سوسیس کوکتل سفارش دادیم. تا ساندویچ‌ها را بیاورند ساکت نشسته بود و خیابان را نگاه می‌کرد. وقتی گارسون ساندویچ‌ها را روی میز گذاشت سرش را سمتش بلند کرد که:
- دست شما درد نکنه. «و سمت من.» بفرمایید.
- همیشه اینقدر کم حرفی؟
- تقریباً، قبلاً بیشتر حرف می‌زدم، بعد فهمیدم کسی واقعاً به حرفت گوش نمیده. به نظرم آدم ساکت باشه شرف داره به اینکه حرف بزنه و مردم‌و نگاه کنه که الکی سر تکون می‌دن که یعنی حق با شماست، بعد دو دقیقه درست حرف مخالفش رو می‌زنن و انتظار دارن مثل دلقکا نیش‌تو باز کنی تا بناگوش و سر تکون بدی که یعنی حق با شماست.
- اوه، اوه، چه فلسفی، صوفی، موفی. عارف، مارف که نیستی به من نگفته باشی. « ابروهایش را بالا انداخت و با دستمال گوشۀ لبش را پاک کرد.» وایسا ببینم منظورت از مردم چی بود منو که نمی‌گفتی؟؟ «این را که می‌گفتم انگشت اشاره‌ام را هم به تهدید سمتش دراز کرده بودم. انگشتم را در هوا گرفت و کمی فشار داد.»
- نه، نه، شما که،... «لبخند زد و روی گونۀ راستش چال ساخت. کمی مکث کرد مثل اینکه حرفش را سبک و سنگین می‌کرد.» می‌دونی، فک کنم اگه سر تو رو بذارم رو سینه‌ام، منظورم‌و از صدای قلبم بفهمی. فکر می‌کنم هرچی تو دلمه راه باز کنه و بره تو سرِ تو. گمان نکنم لازم باشه حرف بزنم.
جوجه‌کباب را با یک سبد پلاستیکی نان لواش می‌گذارند روی میز که موبایلم زنگ می‌زند. سیاوش است.
- سلام.
- سلام. کجایی؟
- چندتا داروخانه سر زدم تا این آمپولا پیدا شد، الان دیدم معده‌ام داره درد می‌گیره اومدم یه چیزی بخورم. چطور؟ «با خس خس و آرام آرام جواب می‌دهد که.»
- شبِ شیش پسر سایه‌ست هرچی به مامان می‌گم شما برو راحیل می‌رسه قبول نمی‌کنه.
- گوشی رو بده بهش.
مادر سیاوش را راضی می‌کنم که برود شبِ شیش و قطع می‌کنم و بی‌میل جوجه‌کباب‌ها را با نان فرو می‌دهم. شاید درد معده‌ام ساکت شود.
بعد چند هفته سرگیجه و نصیحت شنیدن و وکیل دیدن، تازه موبایلم را دوباره روشن کرده بودم، که زنگ زد از شمارۀ خودش زنگ زد. و من فکر کردم حالا که اینقدر صداقت داشته که از موبایل خودش زنگ زده می‌شود جوابش را داد.
- الو خودتی؟
- مگه منو نگرفتی؟
- چرا، ولی،... ولش کن. خوبی؟
- اِی، زندهام هنوز، توچی؟
- من؟... من یکی از همین روزا می‌میرم.
- ....
- راحیل، برگرد. من، دوستت دارم.
- ....
- ....
- سیاوش، تو که به من دروغ نگفتی؟ تو که، توکه منو دور نزدی؟
- نه، هیچ وقت.
سیاوش به ندرت دروغ می‌گوید، مخصوصاً به کسانی که دوست‌شان دارد. هزار اتفاق ممکن است بیفتد تا کسی HIV مثبت بشود. آن هم برای کسی مثل سیاوش که به هوای چهارتا عکس به هر ده‌کوره‌ای در افریقا و هند و کجا و کجا سرک کشیده. می‌خواهم بگویم به احتمال خیلی زیاد سیاوش به من خیانت نکرده ولی آن روز چیزی بیشتر از آمار و احتمال لازم بود تا من برگردم. آن چیز بود و من برگشتم.
از متروی تجریش که بالا می‌آیم باران به شدت می‌بارد. پشت فرمان که می‌نشینم و از پارکینگ می‌آیم بیرون می‌خورم وسط ترافیکی که نیم‌متر، نیم‌متر جلو می‌رود. معده‌ام هنوز می‌سوزد، پلکهایم از بیخوابیِ دیشب سنگین است. تحمل ترافیک را دیگر ندارم. می‌پیچم توی یک فرعی و ماشین را روی پل خانه‌ای پارک می‌کنم. پشتیِ صندلی را عقب می‌دهم و همان طور که با یک دست معده‌ام را می‌مالم با دست دیگر شمارۀ سیاوش را می‌گیرم. می‌گذارم روی بلندگو و گوشی را به دنده تکیه می‌دهم. خس خس کنان جواب می‌دهد:
- اگه مامان می‌دونست اینقدر طول میدی عمراً نمی‌رفت.
- علیک سلام، مثلِ دوش داره بارون می‌آد. خیابونا قفله. زدم کنار یه خورده که ترافیک سبک بشه راه می‌افتم.
- باشه.
- پس، فعلاً ...
- نه، نه، قطع نکن. «خمیازه می‌کشم.»
- کاری داری؟
- خوابت می‌آد؟؟
- دارم می‌میرم برای یه ربع خواب. چیکار داشتی؟
- کار؟ آهان، هیچی گفتم یه کم حرف بزنیم.
- آهان، چه خبر؟ مامانت اسم پسر سایه رو نگفت؟
- خودِ سایه اومده بود، گفت.
- چی؟
- حدس بزن.
- چی بگم آخه؟ یه راهنمایی بکن، شبیه سایه گذاشتن یا محمد رضا؟
- شبیه سایه.
- شبیه سایه، سا، سا، سام؟
- نه.
- اِمم، سالار؟
- نه، با سا شروع نمی‌شه.
- پس با چی شروع می‌شه؟
- با سین.
- نه بابا، اینقدر دست و دلبازی چش نخوری؟
- خوب با سیا شروع می‌شه.
- سیامک؟
- نه، سیاوش. اسم خان دایی رو روش گذاشتن. «پلک‌های نیمه بسته‌ام از تعجب باز می‌شود.» چیه؟ کُپ کردی؟ سایه‌اس دیگه همیشه همین جور خنگ بوده. «بعد از سرفه‌ای طولانی پی حرفش را می‌گیرد.» نبودی ببینی با چه ذوقی اومده بود می‌گفت می‌خوام اسمشو بذارم سیاوش. حالا مامانم اون پشت هی لبشو گاز می‌گرفت. یکی نی بهش بگه آخه این یعنی که منو از حالا مرده حساب کردی... ولی راستش خوشم اومد، مثل شماها اَدا در نمی‌آره. واقعیت اینکه من مردنیم. چه حالا چه شیش ماه دیگه . بعداً که نمی‌تونست اسم پسرشو عوض کنه.
- سیاوش جان، تو از کجا می‌دونی شاید من زودتر... «می‌پرد وسط حرفم.»
- شاید شما زودتر از من مُردی، بله می‌دونم. ولی اگه نمردی چی؟
- توام دستِکمی از سایه نداری ها!! نمیفهمی یه حرفایی رو نباید زد.
- پس چی؟ باید نوشت، تو نامه؟ تو وصیتنامه؟ راحیل به خدا این چند وقته فقط به یه چیز فک می‌کنم، کاش نُه سال پیش زنگ نزده بودم که برگرد. «دست دراز می‌کنم که تلفن را قطع کنم.» یادته وقتی برگشتی چی گفتی؟ «دستم را پس می‌کشم.»
- چی؟
- من می‌پرسیدم چرا برگشتی؟ تو می‌گفتی چون خوش تیپی، چون پولداری. چند روز که پاپیت شدم، زدی به خند و گفتی چون دیدم کسی نمی‌آد یه مطلقه از یه HIV مثبت رو بگیره. «دوباره می‌افتد به سرفه.»
- شوخی کردم، نمی‌خواستم بگم دوست دارم. یه چِرتی...
- می‌دونم، می‌دونم. می‌خوام یه چیزِ دیگه بگم. آزمایشت امروز دستِ دکتر بود. منفیه.
- من که می‌دونستم منفیه، تو جد کردی آزمایش بده.
- خُب، خُب. من می‌گم جز همین دوروبریا کسی نمی‌دونه من اِیدز دارم. بگو شوهرم مرد، بگو عفونت ریه گرفت، مرد. «بغض گلویم را می‌گیرد.»
- من از کلۀ سحر دنبال این چهارتا آمپول دوییدم. هی میگه می‌میرم، می‌میرم. امروز می‌میرم، هفتۀ دیگه می‌میرم. ... الاغ. می‌خواستی بمیری می‌گفتی من دنبال این، این کوفتیا سگدو نمی‌زدم...
- خیلِ خُب، خیلِ خُب، چه زودم داغ می‌کنه، بغض می‌کنه، داد می‌زنه. الانو که نمی‌گم. «دو بار بو می‌کشد.» الان بوی عزرائیل نمی‌آد اینجا.
- بوی عزرائیل!! بوی عزرائیل دیگه چه کوفتیه؟؟
- عزرائیل دیگه، حتماً یه بوی خاصی میده دیگه. فعلاً که فقط همون بوی گند بیمارستان می‌آد و بس.
- خُلِ خُلی به خدا سیاوش.
- خودم می‌دونم. آخ، آخ. بعد از ظهر یه چیزی یادم افتاد.
- چی؟؟
- امروز شنبه‌س، یعنی دیروز جمعه بوده.
- آره مامان خودش زنگ زد. گفتم فردا یه سر بهشون می‌زنم. «سرم را به پشتیِ صندلی تکیه می‌دهم و چشم‌هایم را می‌بندم.»
- همین؟
- آره دیگه همین.
- میخوای امشب برو بخواب اونجا هم تو خستگی‌ت در می‌ره، هم اونا خیالشون راحت می‌شه. منم اینجا کاری ندارم، همراه نمی‌خوام.
- نه دیگه، گفتم بهش فردا می‌آم. «خمیازه‌ام را قورت می‌دهم.» آمپولاتم پیشمه.
- باشه، پس سلام منم... «سرفه نمی‌گذارد حرفش را تمام کند.»
- باشه، می‌رسونم سلامِ‌تو.
- گفتم بهت سایه عکسای سیاوش کوچک رو هم آورده بود؟ «میان خمیازه‌ای طولانی جواب می‌دهم.»
- نه.
- خُب، آورده بوده. پدرسوخته تو یکی از عکسا می‌خنده مثلِ من چال میافته روی لُپش. چشماشم...
چشم‌هایم گرم می‌شود. و پشت پلکهایم تصویر دکتر با روپوش سفید و عینک پنسی جان می‌گیرد که توی راه‌روهای بیمارستان راه می‌رود و می‌گوید: «- راحیل؟ راحیل؟ خوابیدی؟» به در اتاق سیاوش که می‌رسد تقه‌ای به در می‌زند و داخل می‌شود خیره در چشم‌های سیاوش نگاه می‌کند که: «- متاسفم، آقا شما HIV مثبت هستین.» بعد انگار که فیلم را نگه داشته باشند دست‌هایش را درهم قفل می‌کند و جلوی سینه‌اش نگه می‌دارد و به روبه‌رو نگاه می‌کند. نمی‌توانم سر بچرخانم و ببینم سیاوش چه‌کار می‌کند. فریاد می‌کشد؟ گیچ و مات به دکتر نگاه می‌کند؟ فحش می‌دهد؟ هرچه دم دستش هست را پرت می‌کند سمت دکتر؟ یا فقط آه می‌کشد و سر تکان می‌دهد و بعد لبخند می‌زند تا روی گونۀ راستش چال بسازد؟ نمی‌دانم وقتی که شنید چه‌کار کرد. آن موقع آنجا نبودم، توی اتوبوس بودم شاید.
این داستان را در یک ویدیو در کانال تلگرامم برایتان خواندم.
