شنبه: تقه ای به در اتاق ته راهرو می زنم و وارد می شوم. از پنجره بیرون را نگاه می کند، - سلام. سر میچرخاند و چشمان نیمه بازش را در چشمانم می دوزد. ته چشمانش مرگ پرپر می زند انگار. سرم را به خواندن چارتش گرم می کنم.
- چطوری امروز؟
- اِی، شکر، از فردا بهترم.
سه شنبه: یک ربع پیش آرامبخش گرفته، می دانم خواب است. پاورچین داخل می شوم، معاینه اش میکنم، چارتش را چک می کنم، داروهایش را عوض می کنم و خارج می شوم.
پنجشنبه: رفتن به اتاق ته راهرو را پشت گوش می اندازم، دیگر آنجا نیست، زن چاقی روی تخت کنار پنجره خوابیده، خیره خیره به در نگاه می کند. و اگر حالش را بپرسی چیزی می گوید شبیه «خدا رو شکر خیلی بهترم» یا «خانم دکتر این داروای جدید نمیسازه بهم، نمیشه عوضش کنید؟»
