علی را که از مهد می آورم، پیش از اینکه سوار آسانسور بشویم آقا ذبیح صدایم می زند، یک پاکت نامه با تمبر خارجی به دستم می دهد. پشتش آدرس ما را نوشته است و بعد از شماره پلاک اضافه کرده. "خانم شیما امیری"
آسانسور در طبقه پنجم با یک تکان نرم و تق یواش می ایستد. در را که باز می کنم علی کیف و کاپشنش را با اختلاف درجه ی نیم صفحه ای در دو جهت پرتاب می کند. همان طور که دولا می شوم تا برشان دارم می گویم:
- اینا جاشون اینجا نیستا! اون کارتون بن تن از صُب تا حالا منتظرت مونده یه ربعِ دیگه ام صبر می کنه.
نامه را روی میز اُپن می گذارم. کیف و کاپشن بهارۀ علی را در اتاقش آویزان می کنم و برمی گردم به آشپزخانه انگشت سبابه ام را با زبان تر می کنم و می زنم به بدنۀ داغ قابلمه آن هم متقابلاً با صدای جیز اعلام آمادگی می کند. سرم را می چرخانم سمت تلویزیون و صدایم را بلند می کنم:
- پاشو دست و صورتت رو بشور ناهار حاضره. اگه گفتی چی داریم؟ «بدون مکث برای گرفتن جواب ادامه می دهم.» استانبولی پولو....
ناهار علی را با یک کاسۀ کوچک ماست روی میز می گذارم، کمکش می کنم روی صندلی بنشیند. بعد نامه را برمی دارم و می روم سمت اتاق خواب گوشه تخت می نشینم، آرام و با احتیاط که محتویات پاکت را پاره نکنم، عرض پاکت را پاره می کنم. سورپرایز، یک کارتپستال از برج ایفل، در این یکی هم شب است و چراغهای برج روشن. پشتش با خط کتابی ریز روی خطوط کمرنگ طوسی با خودکار آبی نوشته است. «نوروز باستانی مبارک» و کمی پائین تر سمت چپ نوشته است علی و رویش یک خط کمرنگ کشیده و یک خط پائین تر 94/1/12 . از همان سال ها این امضاءاش بود. بعدِ این همه سال عوضش نکرده است. همین امضاء را پائین دفتر یادگاریِ نوروز 76 زیر یک خط شعر، اگر درست یادم باشد «عید آمد و عید آمد ....» کرده. همیشه روز اول عید آنها می آمدند پائین دیدنِ ما و روز دوم ما می رفتیم بالا بازدید آنها . آخرین عکسی که از او دیدم مالِ دو یا سه سال پیش است. که زری جون قاب گرفته و گذاشته روی کنسول، روبروی در ورودی. خودش هم شبیه امضاءاش خیلی فرق نکرده است. شاید چند کیلو چاقتر شده و چند تار سفید روی گیجگاهش پیدا شده است. همین. موهایش را همان طور رو به بالا شانه کرده، فقط چون در عکس باد می آید کمی به نظر بهم ریخته می رسد. یقه بارانی اش را بالا زده و از پشت عینکی که مدلش چندان با آن سالها فرقی ندارد، به دوربین لبخند می زند. لبخندش هم فرقی نکرده، همان لبخند کجش را به دوربین تحویل داده. همان لبخندی که وقتی خبر رفتنش را بهم می داد روی لب هایش بود. رفته بودم کتاب فیزیک هالیدی را قرض بگیرم، که دیدم دارد قفسه کتاب هایش را جمع و جور می کند. کتابها را یکی یکی برمی داشت سرسری نگاهی می کرد، بعد اگر می خواست با خودش ببرد می گذاشت توی کارتن وگرنه برمی گرداندش به قفسه. گفت:
- هالیدی اونجا بدردم نمیخوره، «لبخند کجکی» اصلاً باشه یادگاری.
خودکار را از جیب پیراهنش درآورد، روی صفحه اول نوشت. «تقدیم به شیما» و زیرش امضاء کرد، علی. همان کاری که با این کارتپستال کرده است احتمالاً. کشوی اول پاتختی را باز می کنم و قبل از اینکه این کارتپستال را روی قبلی ها بگذارم نگاهی بهشان می اندازم. اکثراً شبیه به هم هستن. زاویه های مختلف از برج ایفل در شب با چراغ های روشن. «سال نو مبارک با آرزوی سالی خوب. علی 93/1/6 » «نوروز را به شما و خانوادۀ محترمتان تبریک می گویم. علی 91/1/10 » «نوروز، عید باستانی را به شما و خانوادۀتان تبریک می گویم. علی 90/1/4 » و این یکی که فرق دارد، عکس یک خرس عروسکی که سه بادکنک زرد و آبی و قرمز دستش گرفته و پشتش نوشته، « قدم نورسیده مبارک انشاا.. که سال ها زیر سایۀ شما به خوبی زندگی کند. علی 89/5/17 » و این آخری که باز هم برج ایفل را در شب نشان میدهد، فقط با یک افکت چراغ مهتابی مانند گوشه عکس نوشته Happy wedding پشت کارت با خط کتابی، ریز اما خوانا نوشته است: « برای عرض تبریک، تقدیم به شیما و محسن صبوری » و پائین تر سمت چپ امضاء کرده « علی 86/8/12 » کارت ها را روی هم دسته می کنم و می گذارم داخلِ کشو روی کتاب هالیدی. باید به زری جون سفارش کنم که اگر خواست برایش بسته ای پست کند، خبرم کند تا یک مثقال زعفران البته با کارتپستال برایش بفرستم. قبل از آنکه کشو را کامل ببندم، زنگ در را می زنند. از مونیتور اِف اِف محسن را می بینم، دکمۀ در بازکن را فشار می دهم، ظرف های ناهار علی را در سینک ظرف شویی می گذارم. و صدایم را سمت اتاقش بلند می کنم:
پدر سوخته چیکار می کنی صدات در نمی یاد؟ دسته گل به آب ندی باز .....
