ویرگول
ورودثبت نام
ثمین جواهریان
ثمین جواهریاننوشته‌هایم را همراه ویدیو اینجا ببینید. https://t.me/saminJavaherian
ثمین جواهریان
ثمین جواهریان
خواندن ۱ دقیقه·۳ ماه پیش

آدم ها هیچ وقت عوض نمی شوند

امسال هم به رغم همۀ تلاش­ هایم مقاومتش شکست، 23 اسفند حوالی غروب زبانش چرخید به حول­ حالنا و تسلیم حس امید به معجزۀ سال نو و شوق چیز­های تازه شد. من به عنوان بالغ درون تمام تلاشم را برای پرت کردن حواسش از جنب­ و جوش دنیای بیرون کردم. سال­ های مدرسه، و تکالیف تلنبار شدۀ شبِ سیزده­ بدر را یادش انداختم. روزهای بی ­حاصل و کسالت­ بار نوروز و کارهای عقب­ افتادۀ چهارده فروردین را در سال­ هایی که سفر نرفته بود. و پاساژهای شلوغ و صف­ های طولانیِ پیتزا فروشی و موزه­ ها و ترن­ های هوایی را در سال­ هایی که سفر رفته بود. تمام زورم را زدم تا شیر فهمش کنم، که هیچ چیز قرار نیست عوض شود (البته قبل از اینکه مثل هر سال کمی بعد از تعطیلات این واقعیت بخورد توی صورتش.) عملاً چیزی تغییر نمی­ کند. فردا امروز می­ شود و امروز دیروز، حالا چه بهار باشد، چه پائیز و چه زمستان. اما انگار با بوی وایتکس و الکلِ صنعتی جادو می­ شود. با دیدن پنجره­ های لخت و فرش­ های خیس دست و دلش می­ لرزد. مثل بچه­ ها برای گرفتن عیدی ذوق می­ کند. هر سال دیده است که این حال و هوا جزء پشیمانیِ بیشتر و حس حماقت عمیق­ تر در پایان فروردین، یا حداکثر نیمه­ های اردیبهشت سودی ندارد. اما این آدم­ ها، این آدم­ ها.

دیگر کار از کار گذشته. باید راهی برای کم کردن افسردگی­ اش در اردیبهشت پیدا کنم. یک برنامه کاری تمام وقت با اضافه کاریِ زیاد یا کلاس­ های رنگ­ ووارنگ شاید کار ساز باشد. شاید.

داستان کوتاهافسردگینوستالژی
۱
۰
ثمین جواهریان
ثمین جواهریان
نوشته‌هایم را همراه ویدیو اینجا ببینید. https://t.me/saminJavaherian
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید