مهیار حیدری·۱۲ روز پیشپارادوکسِ برائت و اضطرابِ حقیقتفضیلت، ذاتیِ سکوت است و رذیلت، محتاجِ دفاع. آن‌که در ساحتِ بودن خویش با رذیلتی بیگانه است، از آن نامی به میان نمی‌آورد، زیرا عدم، نیازمندِ…
مهیار حیدری·۱ ماه پیشباید ها و نباید هاخوشا به حالِ آن‌که از تمامیِ «باید»ها و «نباید»هایِ تحمیلی، تن شسته باشد.این رهایی، نه در گریختن از جهان، که در «بی‌اعتباریِ» جهان در چشمان…
مهیار حیدری·۲ ماه پیشما باید معمار درک خودمون از جهان باشیمبزرگترین مصیبتِ عقل، سکنا گزیدن در عمارت‌هایی است که دیگران برپا کرده‌اند. بیشترِ آدمیان، درکِ خویش از هستی را همچون جامه‌ای دست‌دوم به تن…
مهیار حیدری·۲ ماه پیشغریبهای در انتظارِ تعمیدشاید بزرگ‌ترین بی‌عدالتیِ هستی همین باشد: اینکه آدمی پس از گذر از شب‌هایی که تار و پودِ روان را دریده‌اند، پس از تاب آوردنِ رنج‌هایی که از…
مهیار حیدری·۴ ماه پیشدر ستایشِ هیچ بودندر جهانی که همه در تبِ «چیزی شدن» می‌سوزند، کمتر کسی می‌فهمد که سنگین‌ترین بندِ انسان، همین اصرارِ او بر اثباتِ خویش است. آدمی هرچه بیشتر م…
مهیار حیدری·۴ ماه پیشحاشیهنشینیِ جان در متنِ حیاتزندگیِ نزیسته، مرگ نیست؛ تعویقِ ممتدِ حضور است. آن‌گاه که انسان، بی‌آنکه حقیقتاً در ساحتِ بودنِ خویش وارد شود، تنها ایام را از سر می‌گذراند…
مهیار حیدری·۴ ماه پیشروایتِ سقوط از بهشتِ معصومیتدر دیوانِ تکوینِ نفسِ هر سالک، صحیفه‌ای گشوده است که اعادهٔ آن، مرورِ سادهٔ سوانح نیست؛ بلکه مواجهه‌ای است مکرر با جراحتِ جانکاهِ آگاهی. در…
مهیار حیدری·۴ ماه پیشتابآوریِ عقل، معیارِ وسعتِ انسانشخصیتِ انسان را نمی‌توان در ساعت‌های آرامش سنجید؛ آنجا که جهان مطابق میل پیش می‌رود، بسیاری می‌توانند سیمایی متین، معقول و استوار از خود نش…
مهیار حیدری·۴ ماه پیشچرا میان «دسترسی به امکانات» و «فرهنگ استفاده از آن‌ها» شکاف ایجاد می‌شود؟یکی از تناقض‌های قابل‌توجه در بسیاری از جوامع مدرن، به‌ویژه جوامعی که مسیر توسعه را با سرعت و ناهماهنگی طی می‌کنند، این است که سطح دسترسی ب…
مهیار حیدری·۴ ماه پیشمیانِ کلمه و مفهومواژهها فقط ابزارِ گفتن نیستند؛ آن‌ها پل‌هایی‌اند که میان ذهنِ یک انسان و ذهنِ دیگری کشیده می‌شوند. هر واژه، ظرفی است برای معنا، و اگر این…
