
خوشا به حالِ آنکه از تمامیِ «باید»ها و «نباید»هایِ تحمیلی، تن شسته باشد.
این رهایی، نه در گریختن از جهان، که در «بیاعتباریِ» جهان در چشمانِ توست. آنگاه که دیگر هیچ پنجرهای رو به سرابی دور، چشمانت را به تمنایِ دیدن نمیگشاید، تو به مرزِ نهاییِ آزادی رسیدهای. انسان، اسیرِ سنگینیِ نگاهِ دیگران است؛ اسیرِ دستهایی که به بهانهیِ یاری، زنجیر بر شانههایش میبندند و بارِ «معنا»یِ زیستن را بر دوشش مینهند.
آرامگرفتن، شجاعتِ خاموششدن است؛ همچون چراغی که در انتهایِ سوختن، بیهیچ هراسی از تاریکی، پرده از رخِ نور برمیدارد. عبور از آنچه آزارت میدهد، نه در نبردِ تنبهتن، که در نادیدهانگاشتنِ رنج است. وقتی رنج، مخاطبی برایِ گریستن نیابد، ناگزیر در خود فرو میریزد.
آزاد بودن، یعنی پذیرشِ پوچیِ هر آنچه پیشتر به آن «اهمیت» میدادی. اکنون، وزنِ جهان تنها غباری است بر شانه؛ و تو، سبکبار از هر انتساب، در گذرگاهی ایستادهای که نه به «آنجا» ختم میشود و نه به «اینجا» گره میخورد. تو همانجایی هستی که باید باشی: در خلاءِ مطلقِ خواستن.