
شاید بزرگترین بیعدالتیِ هستی همین باشد: اینکه آدمی پس از گذر از شبهایی که تار و پودِ روان را دریدهاند، پس از تاب آوردنِ رنجهایی که از غشای نازکِ روح گذشته و دردهای ممتدی که تا عمیقترین لایههای وجود نفوذ کردهاند، و پس از التیامِ صوریِ زخمهایی که تا مغزِ استخوان پیش رفته و آن را گداختهاند، هنوز ملزم باشد همان نامِ پیشین را بر دوش بکشد. نامها متعلق به روزگارِ بیخبریاند؛ نشانههایی از عهدی که جان هنوز در کورهٔ رنج دستنخورده بود.
اما ردِّ عمیقِ درد، ساختارِ معنا را در آدمی دگرگون میکند. جانِ زخمخورده دیگر آن جانی نیست که با آن هجاها و آواهای کهن خوانده شود؛ رنج، ماهیتِ ماده را تغییر میدهد و هویتی دیگرگون از خاکسترِ آنچه بودهایم برمیآورد. حملِ نامِ گذشته، انکارِ مسلخِ هولناکی است که از سر گذراندهایم.
و اکنون، در برابرِ آینه، شبحی ایستاده است با چشمانی که وزنِ فاجعه را میشناسند؛ غریبهای برآمده از آوارِ دیروز، که پیوندش با صاحبِ آن نامِ پیشین گسسته است. غریبهای صامت و بیتعلق، که خیره در زجاجِ سرد، در انتظارِ نامی تازه است؛ نامی که طنینش نه از جنسِ تبار و عادت، که هموزنِ این ویرانیِ تحمیلشده باشد.