
در جهانی که همه در تبِ «چیزی شدن» میسوزند، کمتر کسی میفهمد که سنگینترین بندِ انسان، همین اصرارِ او بر اثباتِ خویش است. آدمی هرچه بیشتر میکوشد بزرگ بنماید، بیشتر از حقیقتِ خویش دور میشود؛ زیرا منیّت، پیش از آنکه مایهٔ عظمت باشد، حجابِ ادراک است.
هیچ شدن، سقوط نیست؛ رهایی است. رهایی از این وهم که بودنِ ما محتاجِ دیده شدن، ستوده شدن و برتری یافتن است. معرفتِ هیچ بودن، یعنی آگاهی به این حقیقت که انسان در برابرِ عظمتِ هستی، نه مرکزِ عالم، بلکه عبوری کوتاه است. و درست از همین آگاهی، فروتنیِ راستین زاده میشود.
بزرگیِ انسان در «چیزی شدن» نیست؛ در رها شدن از وسوسهٔ چیزی شدن است. آنکه هیچ بودنِ خویش را میفهمد، از نمایشِ خود آزاد میشود و به حقیقت نزدیکتر. زیرا گاه شریفترین مرتبهٔ بلوغ، نه افزودن بر «من»، بلکه خاموش کردنِ آن است.