نسترن پیریاندرجرجیسِ نبی·۱۵ روز پیشاژدهاهفتهی پیش در ننگین‌ترین حالت ممکن گذشت؛ اون‌قدر که یه روز صبح یه مژه افتاده بود زیر چشمم، حتی اونم درد می‌کرد!دوتا از اون شبا رو با ترسِ س…
نسترن پیریان·۱۹ روز پیشچیزهایی که گریه‌دار شدند!اون روز که ناراحتم کردی نه، ولی بعدش وسط کافه گریه کردم.با غروب خورشید گریه کردم.زیر درخت نخل گریه کردم.تو خوابگاه بعد من کسی تو صف نبود و…
نسترن پیریان·۱ ماه پیشمغزم سر جایش نیست!ناگهان میان تمام آدم‌هایم، این‌ها که برای من‌اند، دنبال تو گشتم. باز هم پیدایت نکردم.خواهرم همیشه می‌گفت: «اعتمادت به آدم‌ها ترسناک است.…
نسترن پیریان·۱ ماه پیشنمیشد؟نمی‌دونم، مثلاً ای‌کاش کلاس برق این‌قدرها هم سخت نبود. بستنی‌فروشیِ مورد علاقه‌م این‌قدر دور نبود. ناهار سه‌شنبه‌ها یه‌وقتایی جوجه نبود. زن…
نسترن پیریان·۲ ماه پیشدایناسور با پاپیون صورتی!گیخ.برای امروز، روی نوت دسکتاپ، با یک رنگ صورتی ملیح نوشته بودم: «مدام احساس می‌کردم اشتباه می‌کنم.» خوانده بودی و آمدی، سینه سپر کردی و گف…
نسترن پیریان·۲ ماه پیشنخ سر یا ته آدم بودن!دلم می‌خواست برای تو خودم را تمام کنم و دوباره از نو شروع کنم، اما نمی‌شد. آدم بودن دست و پاهایم را بسته بود. ژاکت کاموایی نبودم، پارچه‌ی د…
نسترن پیریان·۵ ماه پیشحیوان استرس زاده!تق‌توق، دنگ‌دنگ، شرق شروق، بنگ‌بنک..! صداها، صداها، صداها. تمام راه و چاه‌های مغزم درد می‌کنند. دلم می‌خواهد یا یکباره تمام شوم یا دوباره ا…
نسترن پیریان·۵ ماه پیشآخرین یادداشت یک زن.آمدم یادداشت‌های روی یخچال را بردارم و یک یادداشت جدید برایت بگذارم و برای امروز بنویسم: "سیب‌زمینی، مایع لباس، نان، چسب کتاب." اما به جای…
نسترن پیریان·۹ ماه پیشمن را بخوانید.روزهاست که دلم می‌خواهد از تو بگویم، اما می‌ترسم. در این ایام کذایی هم کارم به جایی رسیده است که پدرم دیروز از من می‌پرسید: «چه باید کرد؟»…
نسترن پیریان·۹ ماه پیشحرف زدن با پلههامدتهاست که دست از این من کشیده‌ام! از این تن، از این بدن، از هر چیزی که متعلق به من است، متنفر هستم. روزهاست که هیچ حقی با من نیست؛ حق ر…
