نمی‌دونم، مثلاً ای‌کاش کلاس برق این‌قدرها هم سخت نبود. بستنی‌فروشیِ مورد علاقه‌م این‌قدر دور نبود. ناهار سه‌شنبه‌ها یه‌وقتایی جوجه نبود. زندگی این‌قدر زیاد در گرو پول و کار و بار نبود. استاد اون یکی درس توی استفاده از «ر» این‌قدر کول و بامزه نبود.
جاده‌ها این‌قدر طولانی نبود.
حقوق و مرخصی دوستام، حداقل به اندازه‌ی یه سفر کوتاه رفتن بود.
وقتی داشتم آخرین عکس‌هایی رو که از تو گرفتم می‌فرستادم، اینترنت این‌قدر خر و لاک‌پشتی نبود.
بغل، بغل‌ها این‌قدر حسرت‌انگیز و دور نبود.
دوربینم اینهمه زیاد جونِ من نبود.
درخت نخل مورد علاقه‌ام وسط برهوت نبود.
کاموای مورد علاقه‌م این‌قدر گرون نبود.
زنگ زدن به بابا از کوه جابه‌جا کردن سخت‌تر نبود.
فحش، فحش دادن به آدم‌ها این‌قدر بد نبود.
چی می‌شد اگر یه روز آسمون به ما نزدیک‌تر بود؟
پاییزها لاته مجانی بود؟
حقوق آخر ماهم به‌خاطر علاقه‌م به زندگی بود؟
همه‌ی برق‌ها تو چشمای دوستای من بود؟
جدایی نبود، تموم‌شدن نبود.
آدما موندنی بودن، تموم‌نشدنی.
اون روز که گفتم بمون و نرو، نمی‌گفتی هر اومدنی رفتنی داره!
تو به‌هَمش بزن، بیا و نرو.
این‌قدر بمون تا حافظ ازت بنویسه.
مولانا بهت اشاره کنه.
صائب یادت کنه.
سعدی مصرع‌به‌مصرع نگات کنه.
بیا بمون، نرو؛ نگو نه.
نمی‌شد؟
