دلم میخواست برای تو خودم را تمام کنم و دوباره از نو شروع کنم، اما نمیشد. آدم بودن دست و پاهایم را بسته بود. ژاکت کاموایی نبودم، پارچهی دامن پشمی مادرم هم نبودم. این نخ سر یا ته آدم بودنم را پیدا نمیکردم. که اگر پیدایش میکردم، بیوقفه میکشیدم و میکشیدم تا تمام شوم. برایت از نو همان را میساختم که میخواستی.
شاید این بار هیچوقت برای فلفلهای چسبیده روی تیشرت دعوایم نمیکردی. شاید این بار برای دیده شدن پابند ماهیپولکی طلاییام شماتتم نمیکردی. شاید شروع که شدم، دیگر هیچوقت دلم نخواست تمام شوم.
آدمها مدام میگویند برایشان بنویسم. از چه کسی و چه چیزی هم نمیدانند. فقط میگویند بنویس. میخواستم از هرکه و هرچه مینویسم، بنویسم، اما از تو نه! تو استخوان گلویم هستی. آخر یک روز این گلو را میبرم که استخوانش هم در بیاید.
چیزهای زیادی دربارهی تو مرا آزار میداد. مثلاً اینکه همه چیزت برعکس من بود. من ساعتهایی را میدویدم و تو از دویدن متنفر بودی. من گوش دادن به شرح وقایع آدمها را دوست داشتم و تو از حرف زدن و حرف شنیدن فراری بودی. من خودم را چال کرده بودم در دنیای شلوغ و بیسر و ته، و تو نظم و خط شروع و پایان کارهایت را مشخص کرده بودی.
من گفته بودم زندگیام را سخت نمیگیرم و با مفهوم نبودنها و نداشتنها کنار میآیم، اما تو ماهها به خاطر نداشتن یک دستگاه وامانده، غمانگیز بودی. با تمام اینها تو برای من بودی. انگار که گلبرگ پنجم من باشی و بیتو با چهار گلبرگ کچل به نظر برسم. انگار که تو پیراهن زیر کت مشکی من باشی و بیتو لخت و پتی به نظر بیایم.
تو نقصهایم را میپوشاندی و از روزی که رفتی، خندهدارترین آدم روی زمینم. بالاخره پیدایش میکنم. این نخ سر یا ته آدم بودنم را میگویم. پیدایش میکنم و خودم را میشکافم و دوباره از نو یک منِ بهتر برایت میسازم. آن روز، منِ من میمیرد و منِ تو به دنیا میآید. مبارکت باشد.
حالا دنیا به کام منِ من هم شد. :)