هفته‌ی پیش در ننگین‌ترین حالت ممکن گذشت؛ اون‌قدر که یه روز صبح یه مژه افتاده بود زیر چشمم، حتی اونم درد می‌کرد!
دوتا از اون شبا رو با ترسِ سرطان داشتن خوابیدم و فهمیدم چقدر آدم‌ها نمی‌فهمن و چقدر درک نمی‌کنن و چقدر زیاد حرف می‌زنن و انتظارات بی‌جا دارن! اون‌قدر که یه روز از چندتاشون پرسیدم: «ببخشید، خودتون هم اگه مشکوک به سرطان بودید، آروم بودید؟»
یکی از همون روزها آرزو کردم اژدها باشم. چون اژدها سرطان نمی‌گیره، از استرس زیاد پاش چند ساعت از روز رو نمی‌لرزه. هیچ‌وقت تو زندگیش نگران شپش گرفتن نمی‌شه. اژدها دلش برای آبجیش تنگ نمی‌شه. هیچ اژدهایی پاستاهاش خوشمزه نیستن و خواهرش یه ویس n دقیقه‌ای مرگ‌بار، پر از گریه و دلتنگی، نمی‌گیره و نمی‌گه: «دلم لک زده برای پاستاهات!»
هم‌کلاسیِ اژدها یهو تصمیم نمی‌گیره عصبانیتش رو از هرجایی سر اون خالی کنه. خدا رو شکر، اژدها اصلاً نمی‌تونه هم‌کلاسی داشته باشه.
اژدها همه‌ی پولاش رو صرف چای خریدن نمی‌کنه؛ چون اصلاً اژدها چایی نمی‌خوره و تورک نمی‌شه.
اژدها وسط نخلستون چرخ ماشینش نمی‌افته تو چاله و شغال‌ها هم نمیان که بخورنش!
راستش هیچ اژدهایی نگران دوستاش نمی‌شه و اصلاً دوستی نداره که وسط کلاس باهاش هم‌ذات‌پنداری کنه و بهش بگه: «هیچ‌وقت عادی نمی‌شه؛ هرچقدر بیشتر می‌گذره، بیشتر به مامانمون نیاز داریم.» حتی بعدترش نمی‌گه: «هر بار فکر می‌کنم عادت کردم، عادی شده، یهو یه چیزی می‌شه و دوباره می‌فهمم که نه؛ حتی این بار هم نه. عادی نشده.» نمی‌شینن باهم بغض کنن و اونم آرزو نمی‌کنه که ای‌کاش درد اون‌و دوستش نداشت.
چه می‌دونم، استادِ اژدها هیچ‌وقت اون‌و با پسربچه‌های دبیرستانی اشتباه نمی‌گرفت و اژدها نمی‌ترسید که حرف بزنه و مسخره بشه. حتی بعد از اینکه حرفش رو زده و استادش مسخره‌ش کرده، یهو عصبانی نمی‌شه و به استاد نمی‌گه: «اجازه بدید حرفم تموم بشه!»
که استادش هم بگه: «مراقب حرف زدنت باش، ممکنه یهو عصبانی بشم و یه چیزی به سمتتون پرت کنم!» و به‌خاطر اون، به بقیه‌ی هم‌کلاسی‌هاش توهین نمی‌شه؛ حتی به اونایی که خیلی بزرگن!
اژدها، اژدها، اژدها.
آدم بودن بسه. تو رو خدا، خدایا، اژدها! 🙏🏻
