
برای امروز، روی نوت دسکتاپ، با یک رنگ صورتی ملیح نوشته بودم: «مدام احساس میکردم اشتباه میکنم.» خوانده بودی و آمدی، سینه سپر کردی و گفتی: «کِی؟»
گفتم: «وقتی وسط بازی، دنبال اِنِمی پیراهنقرمزِ موکوتاه دویدی.»
خندیدی و سیگارت را به تهسیگاریات چسباندی؛ از همان خندهها که مخصوص خودت بود.
بعد گفتی: «خب، خانمجان، دیگه کِی؟»
گفتم: «مثلاً آن روز که با پشت دست نزدی در دهان یارویی که گفت: “خانم، شما هم دایناسور با پاپیون صورتیای است برای خودش!”»
دوباره خندیدی و اینبار دستم را بهجای سیگار فشار دادی و دوباره پرسیدی: «دیگه کِی؟»
گفتم: «دیگر سر قبر من!»
هی میپرسی: «دیگر کِی؟ دیگر کِی؟»
دیگر آن وقتها که روی آخرین پلهی هفتتیر چراغانی مینشستیم و آدمها را مسخره میکردیم. هی گفتم: «تو فقط نظرت را دربارهی مردها بگو.» هی گفتی: «خانمِ رهگذر زن زندگی آزادیست؟»
خب، به تو چه؟
خونم را به جوش میآوردی، خوشت میآمد؟ حرصخوردنم نان و آب روحت بود؟ تغذیهپذیر!
وگرنه، ذاتت که خراب نبود. میدانستم.
فقط کِرم درون داشتی؛ نه تو را راحت میگذاشت، نه ما را!
حالا نشستهام اینجا، به پوستهای دو کیلو نارنگیای که امروز یکجا خوردهام نگاه میکنم و با خودم میگویم: جانِ زندگیام، کلکلکردنهای بیسر و ته با توست.
چرا نباشد؟
بذاریم باشد دیگر.