https://virgool.ir/feed/@m_94444413نوشتن، اولین راه برای درمان!fa2026-11-10 16:11:24https://files.virgool.ir/upload/users/3724897/avatar/psIwUH.jpghttps://virgool.ir/@m_94444413https://virgool.ir/SaintGeorge/اژدها-xjhlklecxoobهفته‌ی پیش در ننگین‌ترین حالت ممکن گذشت؛ اون‌قدر که یه روز صبح یه مژه افتاده بود زیر چشمم، حتی اونم درد می‌کرد!دوتا از اون شبا رو با ترسِ سرطان داشتن خوابیدم و فهمیدم چقدر آدم‌ها نمی‌فهمن و چقدر درک نمی‌کنن و چقدر زیاد حرف می‌زنن و انتظارات بی‌جا دارن! اون‌قدر که یه روز از چندتاشون پرسیدم: «ببخشید، خودتون هم اگه مشکوک به سرطان بودید، آروم بودید؟»یکی از همون روزها آرزو کردم اژدها باشم. چون اژدها سرطان نمی‌گیره، از استرس زیاد پاش چند ساعت از روز رو نمی‌لرزه. هیچ‌وقت تو زندگیش نگران شپش گرفتن نمی‌شه. اژدها دلش برای آبجیش تنگ نمی‌شه. هیچ اژدهایی پاستاهاش خوشمزه نیستن و خواهرش یه ویس n دقیقه‌ای مرگ‌بار، پر از گریه و دلتنگی، نمی‌گیره و نمی‌گه: «دلم لک زده برای پاستاهات!»هم‌کلاسیِ اژدها یهو تصمیم نمی‌گیره عصبانیتش رو از هرجایی سر اون خالی کنه. خدا رو شکر، اژدها اصلاً نمی‌تونه هم‌کلاسی داشته باشه.اژدها همه‌ی پولاش رو صرف چای خریدن نمی‌کنه؛ چون اصلاً اژدها چایی نمی‌خوره و تورک نمی‌شه.اژدها وسط نخلستون چرخ ماشینش نمی‌افته تو چاله و شغال‌ها هم نمیان که بخورنش!راستش هیچ اژدهایی نگران دوستاش نمی‌شه و اصلاً دوستی نداره که وسط کلاس باهاش هم‌ذات‌پنداری کنه و بهش بگه: «هیچ‌وقت عادی نمی‌شه؛ هرچقدر بیشتر می‌گذره، بیشتر به مامانمون نیاز داریم.» حتی بعدترش نمی‌گه: «هر بار فکر می‌کنم عادت کردم، عادی شده، یهو یه چیزی می‌شه و دوباره می‌فهمم که نه؛ حتی این بار هم نه. عادی نشده.» نمی‌شینن باهم بغض کنن و اونم آرزو نمی‌کنه که ای‌کاش درد اون‌و دوستش نداشت.چه می‌دونم، استادِ اژدها هیچ‌وقت اون‌و با پسربچه‌های دبیرستانی اشتباه نمی‌گرفت و اژدها نمی‌ترسید که حرف بزنه و مسخره بشه. حتی بعد از اینکه حرفش رو زده و استادش مسخره‌ش کرده، یهو عصبانی نمی‌شه و به استاد نمی‌گه: «اجازه بدید حرفم تموم بشه!»که استادش هم بگه: «مراقب حرف زدنت باش، ممکنه یهو عصبانی بشم و یه چیزی به سمتتون پرت کنم!» و به‌خاطر اون، به بقیه‌ی هم‌کلاسی‌هاش توهین نمی‌شه؛ حتی به اونایی که خیلی بزرگن!اژدها، اژدها، اژدها.آدم بودن بسه. تو رو خدا، خدایا، اژدها! 🙏🏻نسترن پیریاننسترن پیریانSun, 25 Oct 2026 23:08:02 +0330https://virgool.ir/@m_94444413/چیزهایی-که-گریه-دار-شدند-eixcqaifgr1wاون روز که ناراحتم کردی نه، ولی بعدش وسط کافه گریه کردم.با غروب خورشید گریه کردم.زیر درخت نخل گریه کردم.تو خوابگاه بعد من کسی تو صف نبود و مجبور شدم، خودم شیر آب‌و ببندم، گریه کردم.کارت حافظه‌ دوربین‌‌و فراموش کردم، گریه کردم.پولام تموم شد، گریه کردم.چای سِز شدم، گریه کردم.وقتی ماشین با سرعت داشت رد میشد، گریه کردم.بلیط کنسرت به من نرسید، گریه کردم.غزلیات انوری خوندم گریه کردم.هربار سیگار دیدم، گریه کردم.هرجا پلاک 54ـ64 دیدم، گریه کردم.و هزار دفعه‌ی دیگه هم گریه کردم.نسترن پیریاننسترن پیریانThu, 22 Oct 2026 13:57:07 +0330https://virgool.ir/@m_94444413/مغزم-سر-حایش-نیست-b6y0sigyu3kqناگهان میان تمام آدم‌هایم، این‌ها که برای من‌اند، دنبال تو گشتم. باز هم پیدایت نکردم.خواهرم همیشه می‌گفت: «اعتمادت به آدم‌ها ترسناک است. یکهو می‌بینم سیاه‌ترین راز زندگی‌ات را گذاشتی کف دست فلانِ دوستِ فلانِ کسِ عبدل‌آبادی! یکهویی‌تر، از نقطه‌ضعف‌هایت می‌گویی برای خدیجه‌خانم مترویی! رفیق پیدا کرده‌ای در صف نانوایی! انگار که مغزت هیچ‌وقت سر جایش نیست. نمی‌خواهی باور کنی آدم‌ها مریض‌اند، گاهی حیوان‌اند و فقط محدود دفعاتی انسان‌!»نکند حتی این بار هم خواهرم راست بگوید؟ یکهویی‌تر از من و رفتارهایم بفهمم آدم از آب درنیامدی!آن روز دلم سوخته بود؛ بله، سوخته بود که خدیجه‌خانم را تا خانه همراهی کرده بودم. آخر، شما که نمی‌دانید: پلاستیک‌های سیب و نارنگی‌هایش سنگین بودند. همان روز، چند ساعت قبلش، باز هم دلم سوخته بود که برای آقای محمدزاده بطری آب خریدم.فکر می‌کنید آخرش چه شد؟ خدیجه‌خانم بی‌مقدمه و بی‌ادبانه من را برای پسر دوقوزآبادی‌اش خواستگاری کرد و آقای محمدزاده، به دلیل آلزایمر و فراموش کردن درخواست خودش، با چوب عصای عنابی‌رنگش دنبالم کرد.بختت را که با سنگ بزنند، همین می‌شود دیگر. حالا هم از تو می‌ترسم. می‌ترسم دستم را، که به عسل آغشته شده، گاز بگیری. حرف نامربوط بزنی. یا مثلاً قلبم را با چاهِ خلأ اشتباه بگیری. همه‌چیز را طوری خراب کنی که هیچ سفیدکننده‌ای این لکه را از قلبم نبرد.راستش از تو بیشتر از همه می‌ترسم؛ حتی بیشتر از امتحان کلاس برق!نسترن پیریاننسترن پیریانThu, 15 Oct 2026 13:29:35 +0330https://virgool.ir/@m_94444413/نمی-شد-smoco4dq648uنمی‌دونم، مثلاً ای‌کاش کلاس برق این‌قدرها هم سخت نبود. بستنی‌فروشیِ مورد علاقه‌م این‌قدر دور نبود. ناهار سه‌شنبه‌ها یه‌وقتایی جوجه نبود. زندگی این‌قدر زیاد در گرو پول و کار و بار نبود. استاد اون یکی درس توی استفاده از «ر» این‌قدر کول و بامزه نبود.جاده‌ها این‌قدر طولانی نبود.حقوق و مرخصی دوستام، حداقل به اندازه‌ی یه سفر کوتاه رفتن بود.وقتی داشتم آخرین عکس‌هایی رو که از تو گرفتم می‌فرستادم، اینترنت این‌قدر خر و لاک‌پشتی نبود.بغل، بغل‌ها این‌قدر حسرت‌انگیز و دور نبود.دوربینم اینهمه زیاد جونِ من نبود.درخت نخل مورد علاقه‌ام وسط برهوت نبود.کاموای مورد علاقه‌م این‌قدر گرون نبود.زنگ زدن به بابا از کوه جابه‌جا کردن سخت‌تر نبود.فحش، فحش دادن به آدم‌ها این‌قدر بد نبود.چی می‌شد اگر یه روز آسمون به ما نزدیک‌تر بود؟ پاییزها لاته مجانی بود؟ حقوق آخر ماهم به‌خاطر علاقه‌م به زندگی بود؟ همه‌ی برق‌ها تو چشمای دوستای من بود؟جدایی نبود، تموم‌شدن نبود. آدما موندنی بودن، تموم‌نشدنی.اون روز که گفتم بمون و نرو، نمی‌گفتی هر اومدنی رفتنی داره!تو به‌هَمش بزن، بیا و نرو. این‌قدر بمون تا حافظ ازت بنویسه. مولانا بهت اشاره کنه. صائب یادت کنه. سعدی مصرع‌به‌مصرع نگات کنه.بیا بمون، نرو؛ نگو نه.نمی‌شد؟نسترن پیریاننسترن پیریانTue, 06 Oct 2026 12:01:07 +0330https://virgool.ir/@m_94444413/دایناسور-با-پاپیون-صورتی-a3rtqunuxz2nگیخ.برای امروز، روی نوت دسکتاپ، با یک رنگ صورتی ملیح نوشته بودم: «مدام احساس می‌کردم اشتباه می‌کنم.» خوانده بودی و آمدی، سینه سپر کردی و گفتی: «کِی؟»گفتم: «وقتی وسط بازی، دنبال اِنِمی پیراهن‌قرمزِ موکوتاه دویدی.»خندیدی و سیگارت را به ته‌سیگاری‌ات چسباندی؛ از همان خنده‌ها که مخصوص خودت بود.بعد گفتی: «خب، خانم‌جان، دیگه کِی؟»گفتم: «مثلاً آن روز که با پشت دست نزدی در دهان یارویی که گفت: “خانم، شما هم دایناسور با پاپیون صورتی‌ای است برای خودش!”»دوباره خندیدی و این‌بار دستم را به‌جای سیگار فشار دادی و دوباره پرسیدی: «دیگه کِی؟»گفتم: «دیگر سر قبر من!»هی می‌پرسی: «دیگر کِی؟ دیگر کِی؟»دیگر آن وقت‌ها که روی آخرین پله‌ی هفت‌تیر چراغانی می‌نشستیم و آدم‌ها را مسخره می‌کردیم. هی گفتم: «تو فقط نظرت را درباره‌ی مردها بگو.» هی گفتی: «خانمِ رهگذر زن زندگی آزادی‌ست؟»خب، به تو چه؟خونم را به جوش می‌آوردی، خوشت می‌آمد؟ حرص‌خوردنم نان و آب روحت بود؟ تغذیه‌پذیر!وگرنه، ذاتت که خراب نبود. می‌دانستم.فقط کِرم درون داشتی؛ نه تو را راحت می‌گذاشت، نه ما را!حالا نشسته‌ام اینجا، به پوست‌های دو کیلو نارنگی‌ای که امروز یک‌جا خورده‌ام نگاه می‌کنم و با خودم می‌گویم: جانِ زندگی‌ام، کل‌کل‌کردن‌های بی‌سر و ته با توست.چرا نباشد؟بذاریم باشد دیگر.نسترن پیریاننسترن پیریانThu, 24 Sep 2026 18:11:50 +0330https://virgool.ir/@m_94444413/نخ-سر-یا-ته-آدم-بودن-jy4evwnabmh4دلم می‌خواست برای تو خودم را تمام کنم و دوباره از نو شروع کنم، اما نمی‌شد. آدم بودن دست و پاهایم را بسته بود. ژاکت کاموایی نبودم، پارچه‌ی دامن پشمی مادرم هم نبودم. این نخ سر یا ته آدم بودنم را پیدا نمی‌کردم. که اگر پیدایش می‌کردم، بی‌وقفه می‌کشیدم و می‌کشیدم تا تمام شوم. برایت از نو همان را می‌ساختم که می‌خواستی.شاید این بار هیچ‌وقت برای فلفل‌های چسبیده روی تیشرت دعوایم نمی‌کردی. شاید این بار برای دیده شدن پابند ماهی‌پولکی طلایی‌ام شماتتم نمی‌کردی. شاید شروع که شدم، دیگر هیچ‌وقت دلم نخواست تمام شوم.آدم‌ها مدام می‌گویند برایشان بنویسم. از چه کسی و چه چیزی هم نمی‌دانند. فقط می‌گویند بنویس. می‌خواستم از هرکه و هرچه می‌نویسم، بنویسم، اما از تو نه! تو استخوان گلویم هستی. آخر یک روز این گلو را می‌برم که استخوانش هم در بیاید.چیزهای زیادی درباره‌ی تو مرا آزار می‌داد. مثلاً اینکه همه چیزت برعکس من بود. من ساعت‌هایی را می‌دویدم و تو از دویدن متنفر بودی. من گوش دادن به شرح وقایع آدم‌ها را دوست داشتم و تو از حرف زدن و حرف شنیدن فراری بودی. من خودم را چال کرده بودم در دنیای شلوغ و بی‌سر و ته، و تو نظم و خط شروع و پایان کارهایت را مشخص کرده بودی.من گفته بودم زندگی‌ام را سخت نمی‌گیرم و با مفهوم نبودن‌ها و نداشتن‌ها کنار می‌آیم، اما تو ماه‌ها به خاطر نداشتن یک دستگاه وامانده، غم‌انگیز بودی. با تمام این‌ها تو برای من بودی. انگار که گلبرگ پنجم من باشی و بی‌تو با چهار گلبرگ کچل به نظر برسم. انگار که تو پیراهن زیر کت مشکی من باشی و بی‌تو لخت و پتی به نظر بیایم.تو نقص‌هایم را می‌پوشاندی و از روزی که رفتی، خنده‌دارترین آدم روی زمینم. بالاخره پیدایش می‌کنم. این نخ سر یا ته آدم بودنم را می‌گویم. پیدایش می‌کنم و خودم را می‌شکافم و دوباره از نو یک منِ بهتر برایت می‌سازم. آن روز، منِ من می‌میرد و منِ تو به دنیا می‌آید. مبارکت باشد.حالا دنیا به کام منِ من هم شد. :)نسترن پیریاننسترن پیریانFri, 28 Aug 2026 14:22:13 +0330https://virgool.ir/@m_94444413/حیوان-استرس-زاده-xcgzxxe8ol09تق‌توق، دنگ‌دنگ، شرق شروق، بنگ‌بنک..! صداها، صداها، صداها. تمام راه و چاه‌های مغزم درد می‌کنند. دلم می‌خواهد یا یکباره تمام شوم یا دوباره از نو شروع! این وسط یک حیوان زشت و بدبو درست وسط قفسه سینه‌ام نشسته و صبح‌ها تا دقایق زیادی لنگ و لگدهایش را روانه‌ی تن بیچاره‌ام می‌کند. بوی بدش را تا ساعت‌ها بعد از شروع صبح احساس می‌کنم. احساس می‌کنم همه آن موجود سبز بد رنگ را در من می‌بینند. مدام با خودم می‌گویم حالا چه فکری می‌کنند؟ واقعیت هم این بود که می‌دیدند؟ آن بچه دیو دست و پا دار استرس‌زاده را می‌دیدند. عمو می‌دیدش که می‌گفت نگران هیچ چیز نباش. بابا نبود، من هستم. استاد درس مهندسی اینترنت می‌دیدش که می‌گفت: نگران نباش، من در نمره دادن دست سبک هستم! زنعمو می‌دیدش که می‌گفت: خودم برایت حلش می‌کنم. تو نگران چیزی نباش. دوست‌هایم، آن‌ها بارها دیده بودندش. وقت خندیدن، وقت رقصیدن، وقت حرف زدن و اعلام نظر، بارها و بارها دیده بودندش!حالا این زندگی با یک جانور مجبور زاده چه می‌شود؟ امروز حتی برای خانم تلفنچی هم اضطراب کشیدم. هر بار که گفت مشترک مورد نظر قادر به پاسخگویی نمی‌باشد، قد دیو سینه‌ام یک سانت بلندتر شد. می‌ترسم آنقدر بزرگ بشود که اینجا دیگر جایی برای من نباشد. یعنی ممکن است؟ بله، ممکن است. اگر همینطور ادامه بدهم، بله، ممکن می‌شود.حالا که این‌ها را می‌گویم، دلم صبحانه می‌خواهد. خامه و مربا و نان داغ. قبلش یک فنجان چای تازه دم و قبل‌ترش هم برای چند لحظه سکوت و صاف نشستن و گوش کردن به نفس‌هایی که از همیشه ناآرام‌ترند. باید بلند شد، باید ادامه داد. و این انتخاب من بود که ادامه‌ی راه را در نور بروم یا در تاریکی. امیدوار هستم سوپری آقای عرفانی باز باشد.و احتمالا امروز را اینگونه شروع می‌کنم: در خیابان برای بیست و یکمین بار به معشوقه‌ام زنگ می‌زنم. در راه خریدن یک خامه و چند کیلو بادمجان برای خانه هستم. و قد آن حیوان استرس‌زاده‌ی سینه‌ام یک متری کوتاه‌تر شده باشد.نسترن پیریاننسترن پیریانMon, 22 Jun 2026 08:12:31 +0330https://virgool.ir/@m_94444413/آخرین-یادداشت-یک-زن-xniy0mbs8osfآمدم یادداشت‌های روی یخچال را بردارم و یک یادداشت جدید برایت بگذارم و برای امروز بنویسم: "سیب‌زمینی، مایع لباس، نان، چسب کتاب." اما به جای هر کدام از این‌ها نوشتم:بالاخره یک روز می‌روم. می‌روم و از حالا با تمام جانم نگران پل‌های شکسته پشت سرم هستم که دیگر هیچ‌وقت به آن‌ها برنمی‌گردم. نگران اعتمادی که از تو با خودم می‌برم. نگران اینکه حتما با خودت فکر می‌کنی تمام این سال‌ها دروغ بود. همین‌طور نگران برای تو می‌روم. اما من آن روز حتما می‌روم.آن روز خوب می‌دانم که رفتن و ماندن در کوچه و خیابان‌های بی‌امان بهتر از ماندن به این شکل است. صبح یادداشت جدید را برایت می‌گذارم و از تمام این خانه یک شاخه گل از نسترن‌های وحشی روی میز برمی‌دارم و می‌روم. ته‌مانده‌ی احساست این نسترن‌های وحشی بود. از همان‌ها برمی‌دارم و می‌روم. بی‌لباس، حتی بی‌کفش‌هایی که از ذوق خریدنشان یک روز گریه کردم!رفتن در این دنیا بیشتر از هر چیز درد دارد. می‌گویی نه؟ یک روز برای تفریح از اینجا، از اینجایی که می‌دانی یک روز بی آن خواهی مرد، برو.خواهرم می‌گوید آدم‌ها را آنقدر عمیق دوست نداشته باش که اگر خواستی بروی، مانند پارچه‌ای دوخته شده ریز ریز شکافته شوی. چه تو بروی چه آن، در هر صورت تو شکافته می‌شوی.اشتباه کردم. اگر صدمی از دوست داشتن‌هایی که برای تو گذاشته بودم را صرف گوش کردن به حرف‌های خواهرم کرده بودم، حالا تو را دوست داشتم، اما سطحی و نه آنقدر عمیق که دودمان زندگی‌ام با یک رفتن، ریش‌ریش و شکافته شود. آن روز می‌آید و من می‌روم و تو یکباره با خودت می‌گویی: "دروغ بود! تمام از جان مایه‌ گذاشتن‌های این زن دروغ بود. تمام نمی‌روم‌هایش، دوستت دارم‌هایش..."تو باور داشته باش که دروغ بود؛ چیزی که من هم می‌خواستم همین بود. که ای‌کاش تمام این سال‌ها دروغ بود.میز صبحانه را برایت چیدم و امیدوار هستم قبل از سرد شدن قهوه‌ات بیدار شوی. دلم برایت تنگ می‌شود. از حالا تا تمام شدن تمام روزهایی که نمی‌توانیم با هم باشیم، گریه خواهم کرد. در این شهر، در خانه، خیابان، در کافه‌ها و رستوران‌ها، در تخت خواب و حتی در آغوش کسی دیگر به یادت گریه خواهم کرد. راستی، نخ آخر سیگارهایمان را هم من برداشتم. پس:سیب‌زمینی.نان.چسب کتاب.مایع لباس.سیگار.- این هم از طرف زنی که برای نرفتن، تمام زورش را زد.نسترن پیریاننسترن پیریانSun, 21 Jun 2026 09:19:06 +0330https://virgool.ir/@m_94444413/من-را-بخوانید-eri5ejcoyu0iروزهاست که دلم می‌خواهد از تو بگویم، اما می‌ترسم. در این ایام کذایی هم کارم به جایی رسیده است که پدرم دیروز از من می‌پرسید: «چه باید کرد؟» دلم می‌خواست بگویم: مگر آن زمان که برای به دنیا آوردنم خوشحال و ذوق‌مرگ بودید، از من پرسیدید چه باید کرد که حالا می‌پرسید؟ قلبم درد می‌کند، چون قلبم درد می‌کند؛ خانه را غرق در ظلمات و خودم را غرق در پستوهای خانه می‌کنم. کتاب را نمی‌خوانم، عکس‌ها و فیلم‌ها را نمی‌بینم. جواب حرف‌ها و پیام‌های دوستانم را نمی‌دهم و مهمان هم نمی‌خواهم. همه‌ی این‌ها به‌خاطر این است که قلبم درد می‌کند! تا حالا قلبتان درد گرفته؟ حتما گرفته. در این دنیا آدم بی‌درد قلب اصلاً وجود ندارد. من نشسته‌ام و خیره به ماسک موی صورتی‌ام هستم که یکهو دلم می‌خواهد بزنم زیر کاسه و کوزه‌های خودم و شروع کنم به گریه کردن‌های بی‌وقفه. من با کسی حرف نمی‌زنم، اما انگار یکی یکهو دلش می‌خواهد بیاید و بزند زیر کاسه و کوزه‌های من و حرف‌ها بزند که قلب دردم بیشتر شود. راستش چپ می‌روم و راست به تو فکر می‌کنم. به اینکه تا کجا قرار است از داشتنت پشیمان نشوم. به اینکه دقیقاً کِی دلم می‌خواهد برگردم به این عقب و یا که می‌خواهد پرت شوم به آن جلو!؟ آن روز در کافه خوارزم، پاهایم را روی هم انداخته بودم و خیره به فنجان داغ چای گفتم: «صبر کن، باران بگیرد، می‌روم. یا که پایم جان بگیرد، می‌روم.» و تو در مقابل من نشسته بودی و خیره به اقیانوسی از سیاهی میز گفتی: «آبرویم می‌رود با چشم تر، صبر کن، باران بگیرد، می‌روم.» حالا امروز، اینجا باران گرفته است. بهانه‌ای نیست برای نرفتن و حتی هیچ بهانه‌ای نیست برای ماندن. باید رفت. به قول بزرگی، راه رفتنی را باید رفت. من به تو، به آن روزی که از من می‌خواهی بروم، فکر کردم. به اینکه عشق یک روز می‌میرد و من از مردنش بیشتر از مرگ مادرم غمگین می‌شوم. به اینکه عشق دروغ کدام هزار پدری بود که اینگونه دست انداخته در گلوی سیل آدم‌ها. به اینکه کی سن و سال‌ام به اینجا رسید. ده روز دیگر می‌شود ۲۱ سالم؛ اما هنوز زخم‌هایی دارم که هیچ‌گاه سر بسته نمی‌شوند.فکر می‌کنم باز هم از همه گفتم که فقط از تو نگویم. می‌ترسم، من را که نه؛ اما امیدوار هستم ترس را بفهمی!نسترن پیریاننسترن پیریانFri, 20 Feb 2026 20:04:35 +0330https://virgool.ir/@m_94444413/حرف-زدن-با-پله-ها-n3ibnqujmr7iمدت‌هاست که دست از این من کشیده‌ام! از این تن، از این بدن، از هر چیزی که متعلق به من است، متنفر هستم. روزهاست که هیچ حقی با من نیست؛ حق را برای همیشه هدیه داده‌ام به این‌ها. چیزی برایم معنا و مفهوم سابق بر این را ندارد. فکر می‌کنم تمام دنیا ایستاده‌اند و با چیزی شبیه به کِل کشیدن یا کف زدن همگانی‌شان، من را مسخره می‌کنند. این وسط آدم‌ها هر روز و هر روز و حتی بیشتر از قبل درگیر تشویش شخصیت من هستند. از حرف زدن با آدما می‌ترسم. راستش با آدم‌ها حرفم نمی‌آید؛ اما تا دلت بخواهد می‌توانم با درخت‌های خواب و زشت زمستانی، گل‌های غمور و پژمرده حیاط حرف بزنم. حتی پله‌ها! امروز با پله‌های حیاط هم حرف‌ها می‌زدم. حرف زدن با درخت‌ها و پله‌ها را دوست داشتم؛ آنها هیچ‌وقت راجع‌به من و شخصیت بیخود و ناقص من حرفی نمی‌زنند. هیچ‌وقت قرار نیست نگران شکستن قلب پله‌ها شوم. یا نگران شنیدن حرف‌هایی که به درخت گفتم از نقی و تقی نمی‌شوم. حرف‌هایم برای پله و درخت تا ابد راز می‌مانند. اما این آدمیزادها چی؟ روزهای زیادی‌ست که از عروسک‌ها عکس گرفته‌ام؛ احساس می‌کنم زشت‌ترین عکس‌های دنیا متعلق به من و عروسک‌هایم هستند. امروز پوستم از همیشه کدرتر بود، لب‌هایم از کویر لوت هم خشک‌تر. قلبم هر لحظه می‌خواست از تنم جدا شود. خون‌ها به پاهایم نمی‌روند؛ اعتصاب قلم پاهایم را می‌بینم. یخ هستند و ثابت. دست‌ها جور دیگری اعتراض کرده‌اند. دست‌هایم مثل مار پوست می‌اندازند، باورتان می‌شود؟ دکتر می‌گفت واکنش دفاعی بدنت در برابر استرس ناشی از دوران این است. به او گفتم: نمی‌دانم آقای دکتر. شما تا به‌حال دست بودید؟ شاید اگر من دست بودم، رگ‌هایم را تبدیل به استخوان سخت می‌کردم. این دست‌ها دردشان چیز دیگری‌ست؛ خودم بهتر می‌دانم. دلم می‌خواهد بستن کمر همت به آسانی بستن چادر رنگی‌ای بود که بی‌بی به کمرش می‌بست. اما از بستن کمربند آتشین هم سخت‌تر است. وگرنه کمر همت را می‌بستم و به تمام این اعضا و جوارح که در حال متلاشی کردنم هستند می‌گفتم: هر کس خواست بماند، هر کس نخواست راه باز است و جاده هم دراز. آن وقت شاید یک انسان بی‌پوست، بی‌مو و حتی بی‌قلب شادتری باشم. شاید شادی‌ام در قبرستان نهفته بود. شاید...نسترن پیریاننسترن پیریانTue, 10 Feb 2026 18:07:01 +0330https://virgool.ir/@m_94444413/در-جست-وجوی-ریدو-redo-duvh3kqkfgz1این روزها هر کس را می‌بینم، در حال بیل زدن باغچه‌ی خودش است. حیران و سرگردان دنبال گزینه‌ی آندو ریدو می‌گردند؛ اگر پیدایشان کردند، می‌خواهند آنقدر فشار بدهند تا به مرحله‌ی یک ماه قبل‌تر برگردند.سیاست‌مدارهای اینجا هم هر روز از درهای متفاوتی وارد می‌شوند تا بگویند خلقت ما باگ دارد و گزینه‌ی ریدو در خلقت ما وجود ندارد.من از آنها بی‌دلیل متنفر هستم. راستش این روزها از خیلی چیزها متنفر هستم. از ماشینِ بی‌در و بی‌شیشه و خاکستر شده‌ی پارکینگ که در اعتراضات آتش زدند، متنفر هستم. از شنیدن اسم پسرعمویم، به خاطر به یاد آوردن ساچمه‌ی سرش، متنفر هستم. از احوال بد عمو بعد از آزادی و آنلاین نشدنش متنفر هستم. از مطب پزشک و پزشکیان متنفر هستم. از هر کسی که سعی دارد نظر سیاسی خودش را در ما فرو کند و از هر کسی که خودش را لایق نصیحت کردن می‌بیند.از اخبار، از پیامک‌ها، از آسفالت شهر، از بنرها، از صداها، اشک‌ها، شعارها، قول‌ها و وعده و وعیدهایی که از روی باد معده هستند، متنفر هستم. امروز از آتش هم متنفر شدم. از آتشی که امروز بازار جنت را سوزاند، از گازی که باعث انفجار بندرعباس شد و از چهار انفجار آینده هم متنفرتر از همه‌ی این‌ها هستم.و بیشترتر هم از اینکه هر بار خواستم چیزی را بنویسم با کلمات کذائیه «این روزها» شروع می‌شود، متنفر هستم. کم‌کم می‌روم به سمت و سوی اینکه از خودم هم متنفر شوم. شاید هم هستم!نسترن پیریاننسترن پیریانTue, 03 Feb 2026 19:31:20 +0330https://virgool.ir/@m_94444413/حالِ-تاسیان-pjb4czcxzidvروزهاست که با سردرد از خواب بیدار می‌شوم. مانند مرغ‌ها زود می‌خوابم، شاید از مرغ هم آن طرف‌تر.پنج عصر می‌خوابم تا آخر شب.انگار روحم تمام تلاشش را می‌کند برای ندیدن آدم‌ها.هر بار که می‌روم اخبار را بخوانم، اسم عراقچی و شمخانی و ترامپ و نتانیاهوی سگ پدر را می‌بینم، پشیمان می‌شوم. پشیمان از اینکه قرار بود نبینم، نشنوم، نخوانم. پس اینجا چه می‌کنم؟سرم دارد می‌ترکد. انگار مس‌گرهای مغزم یک چکش به قابلمه مسی خود می‌زنند و یکی به سینی مسی همسایه. می‌خواهم بگویم در سرم یک چیزی فراتر از جنگ مس‌گرها اتفاق می‌افتد. از این خواب، از احتمال جنگ، از سنگ و کاغذ، قیچی‌ای که هیچ‌کس نمی‌فهمد دست نیمه باز و بسته در این بازی، معنایی ندارد، عاصی و حیرانم.دلم می‌خواهد در فضا معلق بمانم ولی دیگر یک لحظه ایرانی نمانم.صداها در گوشم فریاد می‌زنند. پدر سپهر روزهاست که در سرم حرف می‌زند.عمو محسن را به طرز وحشتناکی گرفته بودند؛ روزهاست غصه او را می‌خورم.نگران بودم او را بزنند.دلم برای مامورهایی که آخرش نفهمیدم کی و کدام کثیف‌زاده‌ای آن‌ها را زیر گرفت، می‌سوزد.ای‌کاش این حال تاسیان تمام شود. این ابر سیاه از قلب‌ها و آسمان ایران خارج شود و گرد غم ته‌نشین شود. این سرای ماتم فراموش شود.من دلم می‌خواست با آمدن خورشید، امید بیاید، روشنایی برای دل‌هایمان بیاید. سردی خاک مرده تاثیرش را بگذارد و همه چیز خاموش و ساکت شود.فی‌الحال بیاید منتظر باشیم خورشید بیاید.نسترن پیریاننسترن پیریانThu, 29 Jan 2026 01:45:10 +0330https://virgool.ir/@m_94444413/مسابقه-برای-بقا-mijcgb0bqmrmاین روزهایی که گذشتند برایم مثل شرکت در مسابقه‌ی بقا بود. من نه جنگنده بودم، نه سرگروه یا رئیسی که در امان باشم، نه حتی یک کودک که معاف از این مسابقه‌ی کثافت‌زده باشد. من فقط یک ایرانی بودم که نه توان جنگ داشت، نه توان ایستادن و دیدن و هیچ کاری نکردن. تا دهنت را باز می‌کنی، یکسری‌ها می‌گویند دهانت را ببند. حرف نمیزنی عده‌ی دیگری می‌گویند وسط باز حرامی. تصمیم به حرف زدن می‌گیری، کسان دیگری چوب در آستینت می‌کنند و این وسط نمی‌دانی درست و غلطت چیست! نمی‌دانی و سخت می‌فهمی چون کسی صادقانه در این مسابقه بازی نمی‌کند.نه فقط این روزها، من همیشه از سیاست، از اتفاقاتی که رقم می‌زند، از آدم‌هایی که می‌کشد، زندانی می‌کند، غمگین می‌کند، به گریه می‌اندازد و... بدم می‌آید. حتی از خودم بدم می‌آمد که بدم می‌آید.یک روز که زنعمو مهمان‌مان بود، خواهرم مصرانه چسبیده بود به پر و پایش که همه‌ی ما باید برویم و اعتراض کنیم. البته اگر در این شهر خواب‌زده اتفاقی می‌افتاد. زنعمو به تته‌پته و زدن حرف‌های نامعقول افتاد. می‌دانست چه می‌خواهد، فقط نمی‌توانست درست بیان کند. با خودم گفتم، این آدم پس از گذشت سال‌ها و در آستانه‌ی پنجاه سالگی بالاخره رنگ خوش رسیدن به آرزویش را دید. حالا که استخدام شد و بعد از این همه نهضت سوادآموزی، تدریس در مدارس غیرانتفاعی، دو سال تحصیل در دانشگاه فرهنگیان و خواندن ارشد برای افزایش حقوق و چیَک و چیَک نمی‌تواند یکباره همه چیز را خراب کند، می‌ترسد. مگر چقدر قرار است زنده بماند؟ تا کی می‌تواند در این زندگی، بی‌وقفه فقط بدود؟ می‌رفت اگر مطمئن بود همه می‌روند، می‌رفت اگر مطمئن بود راهش این است، می‌رفت اگر مطمئن بود فردایش آسوده‌تر است. اما مطمئن نبود و حق هم داشت. هیچ‌کداممان مطمئن نبودیم.این اواخر آرزو می‌کردم که ای کاش برای یک زندگی معمولی مجبور نبودیم مسابقه بدهیم و ای کاش یکی به عزیزی که سوت در دستانش هست بگوید سوت پایان را بزند؛ ما خسته‌ایم.نسترن پیریاننسترن پیریانWed, 28 Jan 2026 12:13:44 +0330https://virgool.ir/@m_94444413/زمینِ-آسمان-هفتم-eycidcbzc2dqفرهادِ من؛ سوادم برای از تو نوشتن، نم کشیده.روزگارم به شیرینیِ نامم نیست، قلبم به عظمت و سنگینی کوه پیش روی تو درآمده.طاقتم طاق شده و سر آمده منتظر حضرات عزرائیلِ مجنون‌تر از من ایستاده است.زبانم به از تو گفتن نمی‌چرخد، کردارم به برای تو کاری کردن خیزی هرچند کوته برنمی‌دارد.ببین قلب شیرین عقل من را به چه گزندی حواله کردی که در دم جانش ز کف بیرون آمده و قلب‌گری نمی‌کند.دیگر قلب که نیست، تو بگو تکه سنگی در دل کوهِ فرهاد شکن!تبر را به آسمان پرتاب مکن، الهی که از هفت آسمان بگذرد و به زمین این آسمان نرسد.تا تبر به فرق سرت اصابت نکرده است برگرد، برگرد و قلب حواله به سنگم را در آغوش بگیر.تا دیر نشده است، برگرد.فرهادِ من، برگرد...نسترن پیریاننسترن پیریانTue, 20 Jan 2026 07:32:30 +0330https://virgool.ir/@m_94444413/از-آشفتگی-ها-sr9vq3vpiptsشاید اگر ارتفاع این بالش غمور کمی بیشتر بود؛ شاید اگر ماکارانی‌های بشقاب شام آخر شب چند دسته کمتر بود؛ شاید اگر تیک تاک این ساعت فکستنی آهسته‌تر بود؛ شاید اگر تنها شغال‌ سرگردان آن طرف رودخانه کمی و فقط کمی آرام‌تر بود؛ و شاید اگر چیک چیک کردن قطره‌ی آب این شیر آب زنگ زده‌ی خانه‌مان کمی ملو و یواش‌تر بود؛ من برای فکر کردن به تو آنقدرها هم وقت نداشتم! اما انگار تمام خانه و شهر دست به دست هم داده‌اند که خوابم نبرد و از فکرت دیوانه شوم. یک دیوانه‌ای که از تمام شهر به تاسیان رسیده است و فقط تو را می‌خواهد.نسترن پیریاننسترن پیریانWed, 24 Dec 2025 04:58:09 +0330https://virgool.ir/@m_94444413/قلبم-می-گیرد-kddt9zglhy6o( از نوشته‌های 2023 )لاک بر روی ناخون‌هایم خشک می‌شود، قلبم می‌گیرد. گویی که راه نفس کشیدنم را این پلاستیک های صورتی و براقِ روی ناخون‌ها گرفته‌اند!النگو در دست می‌کنم و کمی بعد خلقم تنگ می‌شود‌. و باز احساس خفگی به سراغم می‌آید و قلبم می‌گیرد!حلقه‌ای مشکی رنگ در انگشتانم کرده‌ام و نیمه شب یکهو حراسان و گریان از خوابِ به دار آویخته شدنم بر می‌خیزم، گویی که حلقه همان دار باشد و قلبم را به اسارت گرفته باشد!گردنبند در گردن می‌آویزم و احساس گره دستانی به دور گردنم را دارم، قلبم می‌گیرد.این قلبِ مریضم هر چیزی را حصار می‌بیند و سال‌هاست که توان زیبایی و زینت را ندارد، اما مهم است که چرا؟نسترن پیریاننسترن پیریانSun, 28 Sep 2025 03:38:01 +0330https://virgool.ir/@m_94444413/چی-مهمه-miak8e6ice6oعکس مهمه.میدونی حمایت برای من، مهمه.اینکه تو حوصله من رو داشته باشی مهمه.وقت گذاشتن برای کارهای بی‌ارزش از نظر تو و باارزش از نظر من، مهمه.بغل‌های وقت و بی‌وقت مهمه.ترانه خوندن برای من، مهمه.گرم کردن صندلی ماشین قبل از رسیدن من، مهمه.نشکستن ماکارونی‌ها برای احترام به سلیقه من، مهمه.بوسه‌ها مهم‌ان.انتخاب رنگ سبز بنا به سلیقه من، مهمه.خریدن بی مناسبت هدیه و گل، برای من، مهمه.دراز شدن دستت به سمت در برای ورود و خروج من، مهمه.عقب کشیدن صندلی وسط کافه، برای من، مهمه.ولی حالا که تو اومدی، نصف مهم‌های زندگی من رو نداشته باشی هم، قلبم میگه: مهم تر اینه که این آدم برای تو، خیلی مهمه!نسترن پیریاننسترن پیریانSat, 20 Sep 2025 02:23:16 +0330https://virgool.ir/@m_94444413/رفاقت-مردانه-fr3guqq86zayنمادی از رفاقت مردانه. یا همه باهم یا هیچکس.من پس از سال‌ها رفاقت، یا به اصطلاح عام «رفیق‌باز بودن!» به یک نتیجه تلخ رسیدم:  چیزی به اسم رفاقت صمیمانه، که خالی از حسادت، دورویی، حیله‌گری و... باشد، حداقل در بین دخترها وجود ندارد.  اگر دنبال رفاقت با آدم‌ها هستید، باید مردانه رفاقت کرد.  باید ملاقه‌ای هرچند ناچیز از مشتی گری، تعصبات مردانه، لوتی‌گری‌های بازاری برداشت و بی‌پروا و ترس از زخمی شدن، به استقبال حفظ رفاقت‌ها رفت.نسترن پیریاننسترن پیریانThu, 18 Sep 2025 22:10:55 +0330https://virgool.ir/@m_94444413/قلب-یخی-xo0nj0j3hfpmبا سرد شدن این هوا، قلب‌مون هم داره یخ می‌زنه!  راستش، قلب یخی‌‌م رو دوست دارم؛ توش چیزی برای انتظار کشیدن و متوقع بودن وجود نداره.  شاید مثل رویاهای وسط فکرهای آخر شب، وقت خواب، همون فکرهای ناشی از شام سنگین، قلب یخی تمام روز جدی جدی درگیر نجات خودش از شر تیزی گوشه و کناره یخ‌هاست. شایدم در حال فرار از زیر سقوط قندیل الماس خاطرات!  کاملا هویداست که پاییز سرمای وجود رو هم با خودش آورده.  سرد بودن گاهی خوبه، حتی لازم.  به‌نظرم چند ماهی از سال رو هم دچار سردی رفتار با آدما باشید.  بذارید این بار اون‌ها شعله‌های گرم این روابط رو روشن کنن.نسترن پیریاننسترن پیریانTue, 16 Sep 2025 17:42:08 +0330https://virgool.ir/@m_94444413/بگو-نرسند-zhnmrwmumm1cقاصدک دیدم و به یاد آرزوهایی که روزی گفته بودم برسانند لبخند زدم.اینبار گفتم خودت را برسان به تمام قاصدک‌های قبلی، بگو نرسند، بگو بایستند و با همان آرزو‌ها خودشان را درون دریایی عمیق غرق کنند.جوری که حتی اگر روزی به خشکی‌ رسیدند، باری از آرزوهای من، نداشته باشند.اینبار آرزو کردم برای تو، برای رها شدنت از منی که دیگر من نمی‌شود.از منی که خوب می‌دانم دیگر برایت آن منِ سابق در نمی‌آید...نسترن پیریاننسترن پیریانWed, 10 Sep 2025 22:45:32 +0330