ناگهان میان تمام آدمهایم، اینها که برای مناند، دنبال تو گشتم.
باز هم پیدایت نکردم.
خواهرم همیشه میگفت: «اعتمادت به آدمها ترسناک است.
یکهو میبینم سیاهترین راز زندگیات را گذاشتی کف دست فلانِ دوستِ فلانِ کسِ عبدلآبادی!
یکهوییتر، از نقطهضعفهایت میگویی برای خدیجهخانم مترویی!
رفیق پیدا کردهای در صف نانوایی!
انگار که مغزت هیچوقت سر جایش نیست.
نمیخواهی باور کنی آدمها مریضاند، گاهی حیواناند و فقط محدود دفعاتی انسان!»
نکند حتی این بار هم خواهرم راست بگوید؟
یکهوییتر از من و رفتارهایم بفهمم آدم از آب درنیامدی!
آن روز دلم سوخته بود؛ بله، سوخته بود که خدیجهخانم را تا خانه همراهی کرده بودم. آخر، شما که نمیدانید: پلاستیکهای سیب و نارنگیهایش سنگین بودند.
همان روز، چند ساعت قبلش، باز هم دلم سوخته بود که برای آقای محمدزاده بطری آب خریدم.
فکر میکنید آخرش چه شد؟
خدیجهخانم بیمقدمه و بیادبانه من را برای پسر دوقوزآبادیاش خواستگاری کرد و آقای محمدزاده، به دلیل آلزایمر و فراموش کردن درخواست خودش، با چوب عصای عنابیرنگش دنبالم کرد.
بختت را که با سنگ بزنند، همین میشود دیگر.
حالا هم از تو میترسم.
میترسم دستم را، که به عسل آغشته شده، گاز بگیری.
حرف نامربوط بزنی.
یا مثلاً قلبم را با چاهِ خلأ اشتباه بگیری.
همهچیز را طوری خراب کنی که هیچ سفیدکنندهای این لکه را از قلبم نبرد.
راستش از تو بیشتر از همه میترسم؛ حتی بیشتر از امتحان کلاس برق!