ثنا حسن زاده·۱ سال پیشیه متن سیاه سفید،باتوهم رنگی بودامروز سعی میکنم متفاوت بنویسم به دور از همه ی متن های قبلیم نه برای اینکه از نوشتن نااميد شدم نه فقط صرفا از خودم نااميد شدم هر روز برای خو…
ثنا حسن زاده·۱ سال پیشسیگار تنهایی،وقتی ناجی همیشگی قند روزهای تلخ بودبه عکس خیره می‌شوم. «ناجیِ همیشگی» را بین لب‌هایم قرار می‌دهم و پُکِ عمیقی به تنها داشته‌ام — بعدِ رفتنت — می‌زنم. لبخند هم می‌زنم... ول…
ثنا حسن زاده·۱ سال پیشلغت نامه ها مردند،در غم واژه ی گم شده اتقلم را بین انگشتانم می‌چرخانم.به کاغذِ کاهی، برای بارِ صدم، خیره می‌شوم:«شاید این بار توانستم واژه‌ای برای نشان‌دادنِ دردِ بعد از رفتنت پید…
ثنا حسن زاده·۱ سال پیشنه هلال احمری آمد،نه کمک بشر دوستانه ای تنها چیزی که سالم ماند درد بودبه خودم خیره می‌شوم:چهره‌ای که تو آن را "زیبا و قشنگ" می‌خواندی.می‌گفتی: «چشم‌هایت مظلوم‌اند؛ دل را میلرزانند و بعد، مالکیتِ همه‌چیز را به…
ثنا حسن زاده·۱ سال پیشاعترافات یک معتاد نوجوان:عشق،سخت ترین ماده ی مخدرفقط به خودم نگاه کردم و دیدم: چشمان تو، چای تلخ را شیرین می‌کند. و من معتاد چای شدم. مثل کودک نوپا، هر روز لیوان‌های داغ چای را سر می‌کشم…
ثنا حسن زاده·۱ سال پیشدر چهارده سالگی نوشتم از قهوه ی سرد و دیوانگی تیم سفید پوشبه قهوه خیره شدم و مزهٔ دیوانه‌کننده‌اش را در آغوش کشیدم، و به انتظار آمدنش نشستم.ته‌مزهٔ قطره‌های قهوهٔ سرد، توی دهانم مزهٔ زندگی به خود گ…
