قلم را بین انگشتانم میچرخانم.
به کاغذِ کاهی، برای بارِ صدم، خیره میشوم:
«شاید این بار توانستم واژهای برای نشاندادنِ دردِ بعد از رفتنت پیدا کنم...»
دلتنگی... درد... تنهایی.
ولی دردِ تنم ، که روحِ بیتوانم را بعدِ رفتنت حمل میکند ، در هیچکدام از این واژهها خلاصه نمیشود.
دلتنگی! چه واژهی جالبی...
در روح و دلم، اثری از زندهبودن نیست.
اصلاً! مگر این درد فقط دلِ بیچارهام را درگیر کرد که اسمِ نبودت را "دلتنگی" بگذارم؟
درد؟ مگر درد درمان ندارد؟ مگر درد پزشک ندارد؟ مگر محلِ بستریشدن ندارد؟
کجا بروم؟ «سازمان کمک به شکستهشدگانِ بیخداحافظی»؟
مرگ، حداقل، درد را کم میکند؛
ولی روحِ آزردهام ، با مرگ ،میمیرد و به زیرِ خاک میرود؟
تنهایی؟
رفتنت، تنهایی را هدیه نکرد، زیبارو! رفتنت مرا تنهاتر کرد.
دیدی؟!
دیدی واژهای برای نبودت پیدا نمیشود؟
لغتنامهی دهخدا هم اینبار ناتوان شد.
لغتنامهی دهخدا که چیزی نیست...
همهی جهان ناتوان شد.
تو جهانِ من بودی...