به قهوه خیره شدم و مزهٔ دیوانهکنندهاش را در آغوش کشیدم، و به انتظار آمدنش نشستم.
تهمزهٔ قطرههای قهوهٔ سرد، توی دهانم مزهٔ زندگی به خود گرفت، و گرمی چشمانش، بهتر از هر اعتیادی، روانم را تسکین داد.
مثل هر روز، روی صندلی چوبی کنار پنجره نشست. چای گرم، همان سفارش همیشگی را مزهمزه کرد و به بیرون خیره شد.
من هم به او خیره شدم. عدالت جالبی نبود.
به رویای داشتن تنش نه، به رویای داشتن چشمانش.
به امید ابر بودن در روزهای بارانی،
به امید خورشید بودن در عصر فصل گرما،
به امید گل بودن و شکوفه دادن در بهار،
به امید منظرهٔ روبهروی او.
مژههایم را بهسختی روی هم قرار دادم.
میدانی؟ تو مخدر من بودی و هیچوقت تکراری نمیشدی.
با خیرهشدن به تو، فقط به این روانگردان پر و بال میدادم و احتیاج به دیدنت را تشدید میکردم.
پس آرام، عطر قهوه را به ریههایم فراخواندم. بوی عشق میداد. نمیدانم... بوی تو را؟
آرام، شکوفههای زیبا را لمس کردم، ولی بیشتر از قبل، انگشتان دستم را نوازش کرد.
به موسیقی ملایم گوش سپردم، ولی بهتر از همیشه، روانم را در آغوش گرفت.
میدانی؟ بودنت به زندگی و اجسام بیجان روح میبخشد و دنیا را زیباتر میکند.
به گمانم، من هم از آن اجسام بیجان هستم که تو روح بخشیدی و تکمیل کردی.
آرام، چشمانم را باز میکنم و به تو خیره میشوم.
چه شراب نابی! مرا ساعتها... که نه، سالها به خود درگیر کرده.
تو آنقدر نابی که بودنت کور میکند! یا نه... معجزه میکند؟
چشمانم چیزی جز تو را نمیبیند، و تو را خواستن، فقط در حواس پنجگانهام خلاصه نمیشود.
دوباره چشمانم تو را با اعماق وجود میخوانند، ولی نیستی!
با ترس و وحشت به اطراف خیره میشوم: اول به لیوان خالی قهوه، بعد به لباسهای تهوعآور سفید اطرافم، و صندلیهای سفت و سرد، و موسیقیهای مضحک و مزخرف...
اینبار، این قهوهٔ سرد و بیمزه تو را از من گرفت.
لعنت بر دروغگویانِ پستی که تو را «هیچ» میخوانند!
میدانی؟ من به خاطر تو، اسم عجیبِ «دیوانگی» را میپذیرم.
تو چطور؟ برای من، اسمِ «هیچبودن» و واقعی نبودن را میپذیری؟
#متن_کوتاه
«واقعینبودن» را میپذری؟