https://virgool.ir/feed/@m_20829732.،fa2026-11-12 06:28:26https://files.virgool.ir/upload/users/4155253/avatar/ZBJvZw.jpghttps://virgool.ir/@m_20829732https://virgool.ir/@m_20829732/قطار-۲۳-به-مقصد-گذشته-y0u2qdq4p2tgبه آیینه نگاه میکنم. عمیق تر از هر روز دیگری. صدای قطرات بی پایان باران، درست مثل چشمان تو، مرا به بیراهه میکشاند. چشمانم را میبندم. قطار خاطرات خطرناک است. ذهن تیز پرواز پیرت میکند. زنده شدن مرده ها خوفناک است. تو مرده بودی. من قاتل بودم. تو را در گوشه ای از این ذهن تیز پرواز کشته بودم. حتی دفن کرده بودمت. زنده شدن مردهایی که کشتنشان قلب و روح را باهم سرد و سخت کرده آغاز است.  آغازی که انتهای آن از همان ابتدا مشخص است و مبدا ای جز خاطرات فرسوده ندارد. از این آغاز متنفرم. چشمانم را به سختی باز میکنم. سرفه های خشک. فرار اکسیژن از ریه هایم. خستگی تن، از حمل روحی که پر از توست. همه و همه و همه تنها نیمی از این سفر است. قطار خاطرات هنوز نرسیده. دود سرگردان در ترمینال ناکجا آباد به قصد کشت به سمتم هجوم میاورد. با ترس به اطراف خیره میشوم. نه ساعتی است و نه آیینه ای. با سرعت خودم را به سوی صدایی که همه جا را در برگرفته می رسانم. به تن نیمه جانی که در گوشه ای از اتاق افتاده خیره میشوم. باور اینکه این نیمه جنازه زمانی با شعله ی عشق زنده بود و زندگی میکرد برایم سخت است. دستم را به سمت منی که خیلی وقت است نمیشناسمش دراز میکنم. میخواهم نجاتش دهم؟ برگرداندن او به دنیا نجات است یا عذاب است؟ به آیینه ی توی اتاق نگاهی می اندازم. ولی این بار چیزی برای تماشا نیست.با صدای کر کننده ی قطار به پشت سرم نگاه میکنم. نوشته های بزرگ بالای قطار، مرا به رفتن وادار میکند.  _قطار بیست و سه، به مقصد گذشته. هزینه ی این قطار با روح و جسم شما تسویه شده است._ اسم لیلا بلند تر از هر روز در ذهنم تکرار میشود. لیلا راست میگفت. دلتنگی میتواند خفه ات کند. اگر قطار عشق برسد تو را از خفگی نجات میدهد. و اگر قطار عشق تو را به بیرون براند، قطار خاطراتش، تو را در بر میگیرد تا روحت زندگی کند. و بعد با خنده ادامه میداد. من راننده ی این قطارم مگه نه؟ چشمانم را میبندم و به خیسی صورتم توجه نمیکنم. به قطار شکسته ی روبه رو خیره میشوم. تو راننده ی بدی بودی لیلا. با قطار عشقت تصادف کردیم و با قطار خاطراتت نه از خفگی نجات یافتیم و نه از مردن بهره مند شدیم. تو نه لیلا. ولی خاطراتت شکنجه ام کردنند. از این قطار که حالا خودش را نمایان کرده متنفرم. از پله های خمیده قطار به سختی خودم را به بالا میرسانم. به گرد و خاک توجه نمیکنم. به فرمان و صندلی بی راننده خیره میشوم. به صندلی بی لیلا خیره میشوم. _ میتونی خاطرات رو بسازی. لیلایی نیست. قطار عشق سوخته._ دستم را بر روی چرم سفت میکشم. به گرمی حاصل از تابش نور آفتاب توجهی نمیکنم. کلید آهنی را به بیرون میکشم. به صندلی تکیه میدهم. صدای چرخش کلید با لرزیدن قطار همراه میشود. دستان لرزانم را روی دنده ی قدیمی آشنا میکشم. نمیدانم چه میکنم. شاید فرار میکنم. فرار، درست همان کاری که لیلا از آن متنفر بود. از لیلا فرار میکنم؟ یا از خودم؟ که لیلا را دورتر و دورتر کردم؟ نمیدانم. فقط این را میدانم که چیزی از رانندگی نمیدانم. به بیرون نیم نگاهی می اندازم. چیزی اضافه یا کم نشده. جسم سنگین هنوز گوشه ای از اتاق افتاده. ساعت نیست. آیینه چیزی را نشان نمیدهد. قطار، بی هدف میلرزد. زمین بیرون پر از گل های خشکیده ی مریم است. و من در میان سرزمینی که فقط تعریف کوچکی از آن را از زبان لیلا شنیده ام، نشسته ام. درست مثل همین قطار، بی هدف. کلید را آرام در می آورم. سرم را روی فرمان میگذارم. آخرین ته مانده های امید را در خود جمع میکنم. برای تغییر گذشته آمده بودم. کاری از دستم ساخته نیست. نه راه فرار را میدانم. نه نای دویدن دارم. گذشته، حال و آینده را باهم میسوزاند. از صندلی تنگ، به زمین خاکی پا میگذارم. پاهای برهنه ام را به در قطار میرسانم. ولی همه جا بسته شده. با ترس به عقب نگاه میکنم. حال نه در بازی برایم مانده، نه پنجره ی کهنه ای. خورشید، با خستگی تمام از من دل میکند. مثل همه ی داشته هایم. هوا تاریک تر میشود. چاره ای به جز نشستن ندارم. به هوس نجات سوار قطار خاطرات شدم ولی  برای نجات نیامده بود. آمده بود که دوباره غرقم کند. دستانم را به سختی دور زانوهایم میکشانم. نه لیلایی بود که رانندگی کند و خاطره بسازد و نه راهی بود که روح بتواند فرار کند و جسم را نجات دهد. سرم را روی پاهایم میگذارم. یعنی اگر لیلی بود... چه میشد؟ در آغوشم میگرفت و بوسه بر دستانم میزد؟ مرا از این سرزمین دور افتاده دور میکرد؟ برایم آواز میخواند و قطار را به حرکت در می آورد؟ ولی چه کنم که او نیست. باوری که درکش غیرممکن است ولی لازم است. باوری که باور کردنش کار آسانی نیست ولی الزامی است. روح هنوز هم نمیخواست که باور کند. لیلا فقط در گوشه ای از مغز من دفن نشده بود. لیلا فقط در گوشه ای از ذهن من نمرده بود. لیلا واقعا مرده بود. لیلایی نبود. در دنیای به این بزرگی لیلا نبود. من قاتل او در مغز و ذهن بودم درست. ولی روح هنوز هم نمیخواست که باور کند من لیلا را کشته ام. نه فقط در وهم بلکه در واقعیت تاریک دنیا!میدانم. اشک ریختن فایده ای ندارد. مخصوصا در این بیابان بی آب و علف. اشک ریختن جسم را آزرده میکند ولی روح را سبک میکند. من قاتل بودم. جسم ناپاک و کثیفم به فرمان روح بیمارم دست در دست هم لیلا را کشته بودنند. میگفتند روح من بی خبر است. نمیداند که چه میکند و چه نمیکند و جسم به فرمان روح است. شاید بداند که اشتباهی بیش نیست. ولی مجبور به اطاعت است. پس منی که روح باشم کشته ام و تنی که جسم باشد به فرمانم گوش کرده است. و همگی اینها لیلی را از من گرفته اند. به جسم نیمه جان کنار اتاق فکر میکنم. به دستانی که یک روز به فرمان روح به جنون رسیده، گردن بلورین لیلی را فشرده و روح و جانش را به معراج فرستاده. به چشمانی که قرار بود عاشقی کنند ولی سرخ سرخ بودنند. به گلویی که قرار بود آواز بخواند ولی داد میزد. به روحی که من باشم. به روحی که فراموش کار بود و عشق به لیلی را از یاد برده بود. چشمانم را میبندم. من باید دور میشدم. از روح پاک لیلی. من یک قاتل خودخواه بودم.دستانم را روی زمین قرار میدهم. چشمانم را باز میکنم. درها این بار باز هستند. پنجره ها گشوده شده اند. اما امیدی به فرار نیست. وقتی اخرین قطرات امید در یک روح بمیرد، جسم دیگر تکان نمیخورد. قلب دیگر نمیزند و روح. روح تمام خاطرات را مرور میکند و میمیرد. خواب سراسر وجودم را گرفته است. به آخرین و تنها داشته هایم فکر میکنم. به تنها داشته های یک روح ناپاک و بیمار قاتل. به خاطره هایی متشکل از مقتول. مقتول بیچاره ای که در گوشه ی ذهن قاتلش با یک وجب خاک پوشیده شد. ولی در دنیای واقعی، آتش زده شد. با خاطرات لیلی میمیرم. چه مرگ نابی. مرگی که پایانش هم لیلی باشد. به جسمی که تحملم کرده فکر میکنم پیدایش میکنند؟ یا میپوسد و ذات گند خود را نمایان میکند؟ خستگی کم کم به قصد یادآوری می آید. من باید خداحافظی کنم.چشمانم بسته میشود. لیلی، با کتاب همیشگی اش نزدیک میشود. لبخند. لبخندی روی چهره ی لیلی نمیبینم. بوی گل مریم نمیدهد. بوی دود و آتش می آید. لیلی در آغوشم نمیگیرد. با ذوق نشان دادن پیراهن گل دار جدیدش به سمتم قدم برنمیدارد. دستانم ظریفش آرام آرام به سمت گردنم کشیده میشود. مثل لیلی تقلا نمیکنم. داد نمیزنم. فرار نمیکنم. دستان لیلی، آرامم میکند. تمام توانم را برای باز نگه داشتن چشم هایم جمع میکنم. برای تماشای دوباره ی لیلی. انگار حالا میفهمم که لیلا تمام امید من بود. من با کشتن لیلی خودم و او را باهم به گور فرستادم. میخواهم اسمش را با تمام وجود داد بزنم. میخواهم لیلی را در آغوش بگیرم. ولی توانی ندارم. ماه آرام آرام به جای خورشید در آسمان خود نمایی میکند. لیلی با تمام توان دستانش را بیشتر و بیشتر بر روی گردنم فشار میدهد. قطار، تنگ تر و تنگ تر میشود. لیلی میرود. چشمانم به جز سیاهی چیز دیگری نمیبیند. دستانم را روی سرم قلاب میکنم. حالا دیگر قطاری نیست. قطار رفته است. من هم رفته ام. به سوی لیلا؟ یا به سوی جسم؟ به جسم درمانده نگاه میکنم. نفس های تنگم انتخاب را دشوار تر میکنند. شوقی به جسم ندارم. امیدی به آیینه ها ندارم. نفس هایم کمتر و کمتر میشود. آنها هم از من میگریزند. درست مثل آفتاب و لیلا و اکسیژن. پس من هم از جسم فرار میکنم. از آخرین داشته ام. بگذار در آرامش باشد. روح دیوانه ناپاکش کرده است. به قرص های سفید رنگ اطرافش توجه میکنم. چه روح عجیبی. چه قاتل زننده ای. میکشد. زجرکش میکند و در آخر تیر خلاص را میزند. انگار میمرد که با دامن لیلی، فندک به جان خود هم بزند. هوا دارد سرد میشود. لیلی دارد نزدیک میشود. ولی این بار با لبخند....ثنا حسن زادهثنا حسن زادهSun, 30 Nov 2025 17:19:40 +0330https://virgool.ir/@m_20829732/یه-متن-سیاه-سفیدباتوهم-رنگی-بود-hty1eignxfacامروز سعی میکنم متفاوت بنویسمبه دور از همه ی متن های قبلیمنه برای اینکه از نوشتن نااميد شدم نهفقط صرفا از خودم نااميد شدمهر روز برای خود ناامیدم نوشتن عجیبه یجورایی مخصوصا اگه متوجه بشم که این نوشته های من عجیب نه طرفداری داره نه کسی که از سر کنجکاوی یه سرکی به متن بکشهحالا میتونم بگم خودم بین هیاهوی جهان گم شدم و اثری از انسانی که لقب خاصی یا جایگاه خاصی دربین آدم ها داشته باشه نیستنه اون دوست صمیمی که تو ادیت های تیک تاک میبینم هستمنه اون بچه یکی یدونه که همیشه مامانش بهش با ذوق نگاه میکنهصرفا یه بچه ی کوچولو که شاید یکم زیادی جا تو این دنیا ی رنگارنگ گرفتهحالا نمیدونم از رنگی نبودن و سیاه سفید بودنشه یا چیز دیگه ای...حالا فرض کن این بچه بخواد روح خودشو رو کاغد بیارهیه روح سیاه سفید و غمگین که بین متن ها میچرخه معلومه که تو این دنیای رنگی جایگاهی نداره فقط یه متن های سرگردون که از روح سیاه سفید صاحابش ناراحتهمتن متفاوت قرار بود بنویسم نه؟مگه این متن متفاوت از روح دیگه ای اومده؟پس بهتره بنویسم میخوام یه متن سیاه سفید دیگه بنویسم با توهم رنگی بودنش...اثنا حسن زادهثنا حسن زادهMon, 11 Aug 2025 10:39:30 +0330https://virgool.ir/@m_20829732/سیگار-تنهاییوقتی-ناجی-همیشگی-قند-روزهای-تلخ-بود-fcq1ghmljqgaبه عکس خیره می‌شوم. «ناجیِ همیشگی» را بین لب‌هایم قرار می‌دهم و پُکِ عمیقی به تنها داشته‌ام — بعدِ رفتنت — می‌زنم. لبخند هم می‌زنم... ولی با ریه‌های پر‌شده از درد، می‌بینی؟ یک چیز دادی و صَد چیز گرفتی! سیگار دادی و زندگیم را گرفتی. آیا این همان عدالتی بود که برایش جان دادی؟ با نفسِ عمیقی، دود را به هوایِ — به قول تو — محشر بیرون هدایت می‌کنم. ولی حیف که نیستی! و هوای آلودهٔ تهران، مزخرف‌تر از همیشه شده. تو همه‌چیز را خوب می‌دیدی... برای همین هوای آلوده هم شعر می‌سرودی و با چاووشی زمزمه می‌کردی و مجله‌ها را پاره‌پوره رها می‌کردی. راست می‌گفتی: «اخبارِ جنگ، خزعبلاتی بیش نیست! باید زندگی کنیم، بخندیم و بدوییم.» ولی این اخبارِ کوتاه که چیزی نیستند... زندگیِ بدونِ تو، هیچ است. آمدی و: - هوای آلودهٔ تهران را پاک کردی، - از صدایِ ترسناکِ بمب‌ها و فریادِ زن‌ها، ترانهٔ چاووشی ساختی، - به‌جای سیگار و دود، عشق و محبت کاشتی و ریه‌های آلودهٔ‌ام را گلخانه کردی، - آمدی و لحظه‌ای مزهٔ تلخِ زندگی را شیرین کردی... ولی یاد ندادی که چطور بدونِ تو، چایِ تلخِ زندگی را بنوشم. دیدی؟ تو قندِ روزهای تلخِ من بودی...ثنا حسن زادهثنا حسن زادهThu, 07 Aug 2025 09:43:15 +0330https://virgool.ir/@m_20829732/لغت-نامه-ها-مردنددر-غم-واژه-ی-گم-شده-ات-xcyyegixfb74قلم را بین انگشتانم می‌چرخانم.به کاغذِ کاهی، برای بارِ صدم، خیره می‌شوم:«شاید این بار توانستم واژه‌ای برای نشان‌دادنِ دردِ بعد از رفتنت پیدا کنم...»دلتنگی... درد... تنهایی.ولی دردِ تنم ، که روحِ بی‌توانم را بعدِ رفتنت حمل می‌کند ، در هیچ‌کدام از این واژه‌ها خلاصه نمی‌شود.دلتنگی! چه واژه‌ی جالبی...در روح و دلم، اثری از زنده‌بودن نیست.اصلاً! مگر این درد فقط دلِ بیچاره‌ام را درگیر کرد که اسمِ نبودت را "دلتنگی" بگذارم؟درد؟ مگر درد درمان ندارد؟ مگر درد پزشک ندارد؟ مگر محلِ بستری‌شدن ندارد؟کجا بروم؟ «سازمان کمک به شکسته‌شدگانِ بی‌خداحافظی»؟مرگ، حداقل، درد را کم می‌کند؛ولی روحِ آزرده‌ام ، با مرگ ،می‌میرد و به زیرِ خاک می‌رود؟تنهایی؟رفتنت، تنهایی را هدیه نکرد، زیبارو! رفتنت مرا تنهاتر کرد.دیدی؟!دیدی واژه‌ای برای نبودت پیدا نمی‌شود؟لغت‌نامه‌ی دهخدا هم این‌بار ناتوان شد.لغت‌نامه‌ی دهخدا که چیزی نیست...همه‌ی جهان ناتوان شد.تو جهانِ من بودی...ثنا حسن زادهثنا حسن زادهTue, 05 Aug 2025 20:29:34 +0330https://virgool.ir/@m_20829732/نه-هلال-احمری-آمدنه-کمک-بشر-دوستانه-ای-تنها-چیزی-که-سالم-ماند-درد-بود-kfoe4zv2ttc9به خودم خیره می‌شوم:چهره‌ای که تو آن را "زیبا و قشنگ" می‌خواندی.می‌گفتی: «چشم‌هایت مظلوم‌اند؛ دل را میلرزانند و بعد، مالکیتِ همه‌چیز را به عهده می‌گیرند!»من هم، خَرذوق‌تر از همیشه، لبخند می‌زدم؛ و ثانیه‌ای، مغزِ معیوبم به این فکر نمی‌کرد که این زلزله‌—که تو آن‌ها را مالکِ هرچیز صدا می‌کردی—ویران می‌کند، می‌کُشد، خانه‌های گرمِ محبت را به زیر خاک می‌برد، و پایانی جز زباله‌دانِ تاریخ در اختیار ندارد.می‌رود.مثلِ همهٔ اتفاق‌های مهم.فقط مادر می‌ماند و داغِ فرزندش.خب...من ماندم و دردِ بعد از تو.چشمانم می‌لرزاند، ولی گویا پس‌لرزه‌ای بیش نبود.زلزلهٔ اصلی، تو بودی؛ خودِ خودِ تو!آمدی و لرزاندی و رفتی.من ماندم و احساسِ گَندِ ناتوانی.حال، هر روز به آیینه خیره می‌شوم و اشک می‌ریزم:زلزله تمام شد،ولی نه هلال‌احمری اینجاست،نه کمک‌های بشردوستانه‌ای.من ماندم و: قلبِ دفن‌شده‌ام، احساساتِ ویران‌شده‌ام،جسمِ نابودگشته‌ام.تنها چیزی که اینجا سالم مانده،درد است.ثنا حسن زادهثنا حسن زادهMon, 04 Aug 2025 23:02:58 +0330https://virgool.ir/@m_20829732/اعترافات-یک-معتاد-نوجوانعشقسخت-ترین-ماده-ی-مخدر-dedwbjgmcoxeفقط به خودم نگاه کردم و دیدم: چشمان تو، چای تلخ را شیرین می‌کند. و من معتاد چای شدم. مثل کودک نوپا، هر روز لیوان‌های داغ چای را سر می‌کشم و به صندلی‌های فلزیِ سردِ اینجا تکیه می‌دهم و به انتظار نگاهِ ریزِ تو از گوشه‌ی چشمت، پیر می‌شوم. عشق، درِ خانه‌ام را زد؛ مثل مهمان ناگهانی آمد و نشست و جوانی‌ام را کشت. کشت و لبخندزنان، درست همان لحظه که انتظار داشتم دور شود، نزدیک‌تر شد. فهمیدم: این لذتِ خطرناک و کشنده، به سنِ قربانی اهمیت نمی‌دهد. فهمیدم عشق، واژه‌ی سانسورشده‌ی اعتیاد است و من معتاد چیزی شدم که هرگز انتخابش نکردم. پوسترهای شهر گفته بودند: «به هر تعارفِ خطرناکی "نه" بگو!» ولی نگاهت زبانم را لال کرده بود و صدایت گوش‌هایم را کر، پاهایم را شل کرده بود و فرار را ناممکن. پس این‌گونه شد که هر روز، سیگارِ عشق را کشیدم و تنِ معتادِ خود را به این صندلی‌های سفت انداختم؛ همان صندلی‌ها که وجودت ابریشمِ اصل را بر تنشان می‌پوشاند و نبودت همه‌چیز را سخت‌تر و سفت‌تر می‌کرد؛ از این صندلی‌ها بگیر تا زندگی و نفس‌کشیدنم. راستی! می‌دانی این اعتیاد، محلی برای ترک ندارد؟ عادلانه نیست: تو نه آمدنت انتخابی بود، نه ترک�کردنت. درست مثل یک لایه‌ی توهم‌زا بر زندگیم نشستی... همه‌چیز زیبا شد. بودنت همه‌جا را زیبا کرد و من دیر فهمیدم که فقط چایِ تلخِ من است که با وجودت شیرین می‌شود؛ و فقط من کافه‌ی قدیمیِ سرِ کوچه را در ساعت‌های پنج — همان وقتی که برای خوردنِ قهوه و شکلاتت می‌آیی — زیباتر می‌بینم. و چقدر دیر بود برای فهمیدنِ اینکه تکرارت، به‌جای آن‌که مثل قندهای اضافه مرا دلسرد کند، معتادترم کرده است؛ تشنه‌ترم کرده است! و من برای سیراب‌شدن، دست به هر کاری می‌زنم و در نهایت می‌میرم. خلاصه! پایانِ دردناکی بود و من در تبِ نرسیدن و به عشقت تشنه‌لب، جان دادم. ولی هنوز، عشق در خانه‌ام نشسته و نرفته. پس گویا عاشقِ مرده‌ام! می‌دانستم اعتیاد مرا می‌کشد؛ اما آخر نفهمیدم تو را "ساقی" صدایت کنم یا "جادوگر". آخر! می‌دانی؟ تکه‌ای تریاک توانِ زنده‌کردن که ندارد... دارد؟ تو کشتی و عاشق‌تر زنده کردی! تو روحم را کشتی، ولی شاداب‌تر به دامنِ زندگی برگرداندی. پس حال، شاید ندانم که چگونه عاشق شدم، ولی می‌دانم که: «اعتیاد می‌کشد، ولی زنده نمی‌کند».ثنا حسن زادهثنا حسن زادهThu, 31 Jul 2025 19:31:07 +0330https://virgool.ir/@m_20829732/دیوانگی-شیرین-ak6psgxlin28به قهوه خیره شدم و مزهٔ دیوانه‌کننده‌اش را در آغوش کشیدم، و به انتظار آمدنش نشستم.ته‌مزهٔ قطره‌های قهوهٔ سرد، توی دهانم مزهٔ زندگی به خود گرفت، و گرمی چشمانش، بهتر از هر اعتیادی، روانم را تسکین داد.مثل هر روز، روی صندلی چوبی کنار پنجره نشست. چای گرم، همان سفارش همیشگی را مزه‌مزه کرد و به بیرون خیره شد.من هم به او خیره شدم. عدالت جالبی نبود.به رویای داشتن تنش نه، به رویای داشتن چشمانش.به امید ابر بودن در روزهای بارانی،به امید خورشید بودن در عصر فصل گرما،به امید گل بودن و شکوفه دادن در بهار،به امید منظرهٔ روبه‌روی او.مژه‌هایم را به‌سختی روی هم قرار دادم.میدانی؟ تو مخدر من بودی و هیچ‌وقت تکراری نمی‌شدی.با خیره‌شدن به تو، فقط به این روانگردان پر و بال می‌دادم و احتیاج به دیدنت را تشدید می‌کردم.پس آرام، عطر قهوه را به ریه‌هایم فراخواندم. بوی عشق می‌داد. نمی‌دانم... بوی تو را؟آرام، شکوفه‌های زیبا را لمس کردم، ولی بیشتر از قبل، انگشتان دستم را نوازش کرد.به موسیقی ملایم گوش سپردم، ولی بهتر از همیشه، روانم را در آغوش گرفت.میدانی؟ بودنت به زندگی و اجسام بی‌جان روح می‌بخشد و دنیا را زیباتر می‌کند.به گمانم، من هم از آن اجسام بی‌جان هستم که تو روح بخشیدی و تکمیل کردی.آرام، چشمانم را باز می‌کنم و به تو خیره می‌شوم.چه شراب نابی! مرا ساعت‌ها... که نه، سال‌ها به خود درگیر کرده.تو آن‌قدر نابی که بودنت کور می‌کند! یا نه... معجزه می‌کند؟چشمانم چیزی جز تو را نمی‌بیند، و تو را خواستن، فقط در حواس پنج‌گانه‌ام خلاصه نمی‌شود.دوباره چشمانم تو را با اعماق وجود می‌خوانند، ولی نیستی!با ترس و وحشت به اطراف خیره می‌شوم: اول به لیوان خالی قهوه، بعد به لباس‌های تهوع‌آور سفید اطرافم، و صندلی‌های سفت و سرد، و موسیقی‌های مضحک و مزخرف...این‌بار، این قهوهٔ سرد و بی‌مزه تو را از من گرفت.لعنت بر دروغ‌گویانِ پستی که تو را «هیچ» می‌خوانند!میدانی؟ من به خاطر تو، اسم عجیبِ «دیوانگی» را می‌پذیرم.تو چطور؟ برای من، اسمِ «هیچ‌بودن» و واقعی نبودن را میپذیری؟#متن_کوتاه«واقعی‌نبودن» را می‌پذری؟ثنا حسن زادهثنا حسن زادهMon, 28 Jul 2025 23:01:41 +0330