ویرگول
ورودثبت نام
ثنا حسن زاده
ثنا حسن زاده.،
ثنا حسن زاده
ثنا حسن زاده
خواندن ۸ دقیقه·۱ سال پیش

قطار ۲۳، به مقصد گذشته

به آیینه نگاه میکنم. عمیق تر از هر روز دیگری. صدای قطرات بی پایان باران، درست مثل چشمان تو، مرا به بیراهه میکشاند. چشمانم را میبندم. قطار خاطرات خطرناک است. ذهن تیز پرواز پیرت میکند. زنده شدن مرده ها خوفناک است. تو مرده بودی. من قاتل بودم. تو را در گوشه ای از این ذهن تیز پرواز کشته بودم. حتی دفن کرده بودمت. زنده شدن مردهایی که کشتنشان قلب و روح را باهم سرد و سخت کرده آغاز است.  آغازی که انتهای آن از همان ابتدا مشخص است و مبدا ای جز خاطرات فرسوده ندارد. از این آغاز متنفرم. چشمانم را به سختی باز میکنم. سرفه های خشک. فرار اکسیژن از ریه هایم. خستگی تن، از حمل روحی که پر از توست. همه و همه و همه تنها نیمی از این سفر است. قطار خاطرات هنوز نرسیده. دود سرگردان در ترمینال ناکجا آباد به قصد کشت به سمتم هجوم میاورد. با ترس به اطراف خیره میشوم. نه ساعتی است و نه آیینه ای. با سرعت خودم را به سوی صدایی که همه جا را در برگرفته می رسانم. به تن نیمه جانی که در گوشه ای از اتاق افتاده خیره میشوم. باور اینکه این نیمه جنازه زمانی با شعله ی عشق زنده بود و زندگی میکرد برایم سخت است. دستم را به سمت منی که خیلی وقت است نمیشناسمش دراز میکنم. میخواهم نجاتش دهم؟ برگرداندن او به دنیا نجات است یا عذاب است؟ به آیینه ی توی اتاق نگاهی می اندازم. ولی این بار چیزی برای تماشا نیست.

با صدای کر کننده ی قطار به پشت سرم نگاه میکنم. نوشته های بزرگ بالای قطار، مرا به رفتن وادار میکند.  _قطار بیست و سه، به مقصد گذشته. هزینه ی این قطار با روح و جسم شما تسویه شده است._ اسم لیلا بلند تر از هر روز در ذهنم تکرار میشود. لیلا راست میگفت. دلتنگی میتواند خفه ات کند. اگر قطار عشق برسد تو را از خفگی نجات میدهد. و اگر قطار عشق تو را به بیرون براند، قطار خاطراتش، تو را در بر میگیرد تا روحت زندگی کند. و بعد با خنده ادامه میداد. من راننده ی این قطارم مگه نه؟ چشمانم را میبندم و به خیسی صورتم توجه نمیکنم. به قطار شکسته ی روبه رو خیره میشوم. تو راننده ی بدی بودی لیلا. با قطار عشقت تصادف کردیم و با قطار خاطراتت نه از خفگی نجات یافتیم و نه از مردن بهره مند شدیم. تو نه لیلا. ولی خاطراتت شکنجه ام کردنند. از این قطار که حالا خودش را نمایان کرده متنفرم. از پله های خمیده قطار به سختی خودم را به بالا میرسانم. به گرد و خاک توجه نمیکنم. به فرمان و صندلی بی راننده خیره میشوم. به صندلی بی لیلا خیره میشوم. _ میتونی خاطرات رو بسازی. لیلایی نیست. قطار عشق سوخته._ دستم را بر روی چرم سفت میکشم. به گرمی حاصل از تابش نور آفتاب توجهی نمیکنم. کلید آهنی را به بیرون میکشم. به صندلی تکیه میدهم. صدای چرخش کلید با لرزیدن قطار همراه میشود. دستان لرزانم را روی دنده ی قدیمی آشنا میکشم. نمیدانم چه میکنم. شاید فرار میکنم. فرار، درست همان کاری که لیلا از آن متنفر بود. از لیلا فرار میکنم؟ یا از خودم؟ که لیلا را دورتر و دورتر کردم؟ نمیدانم. فقط این را میدانم که چیزی از رانندگی نمیدانم. به بیرون نیم نگاهی می اندازم. چیزی اضافه یا کم نشده. جسم سنگین هنوز گوشه ای از اتاق افتاده. ساعت نیست. آیینه چیزی را نشان نمیدهد. قطار، بی هدف میلرزد. زمین بیرون پر از گل های خشکیده ی مریم است. و من در میان سرزمینی که فقط تعریف کوچکی از آن را از زبان لیلا شنیده ام، نشسته ام. درست مثل همین قطار، بی هدف. کلید را آرام در می آورم. سرم را روی فرمان میگذارم. آخرین ته مانده های امید را در خود جمع میکنم. برای تغییر گذشته آمده بودم. کاری از دستم ساخته نیست. نه راه فرار را میدانم. نه نای دویدن دارم. گذشته، حال و آینده را باهم میسوزاند. از صندلی تنگ، به زمین خاکی پا میگذارم. پاهای برهنه ام را به در قطار میرسانم. ولی همه جا بسته شده. با ترس به عقب نگاه میکنم. حال نه در بازی برایم مانده، نه پنجره ی کهنه ای. خورشید، با خستگی تمام از من دل میکند. مثل همه ی داشته هایم. هوا تاریک تر میشود. چاره ای به جز نشستن ندارم. به هوس نجات سوار قطار خاطرات شدم ولی  برای نجات نیامده بود. آمده بود که دوباره غرقم کند. دستانم را به سختی دور زانوهایم میکشانم. نه لیلایی بود که رانندگی کند و خاطره بسازد و نه راهی بود که روح بتواند فرار کند و جسم را نجات دهد. سرم را روی پاهایم میگذارم. یعنی اگر لیلی بود... چه میشد؟ در آغوشم میگرفت و بوسه بر دستانم میزد؟ مرا از این سرزمین دور افتاده دور میکرد؟ برایم آواز میخواند و قطار را به حرکت در می آورد؟ ولی چه کنم که او نیست. باوری که درکش غیرممکن است ولی لازم است. باوری که باور کردنش کار آسانی نیست ولی الزامی است. روح هنوز هم نمیخواست که باور کند. لیلا فقط در گوشه ای از مغز من دفن نشده بود. لیلا فقط در گوشه ای از ذهن من نمرده بود. لیلا واقعا مرده بود. لیلایی نبود. در دنیای به این بزرگی لیلا نبود. من قاتل او در مغز و ذهن بودم درست. ولی روح هنوز هم نمیخواست که باور کند من لیلا را کشته ام. نه فقط در وهم بلکه در واقعیت تاریک دنیا!

میدانم. اشک ریختن فایده ای ندارد. مخصوصا در این بیابان بی آب و علف. اشک ریختن جسم را آزرده میکند ولی روح را سبک میکند. من قاتل بودم. جسم ناپاک و کثیفم به فرمان روح بیمارم دست در دست هم لیلا را کشته بودنند. میگفتند روح من بی خبر است. نمیداند که چه میکند و چه نمیکند و جسم به فرمان روح است. شاید بداند که اشتباهی بیش نیست. ولی مجبور به اطاعت است. پس منی که روح باشم کشته ام و تنی که جسم باشد به فرمانم گوش کرده است. و همگی اینها لیلی را از من گرفته اند. به جسم نیمه جان کنار اتاق فکر میکنم. به دستانی که یک روز به فرمان روح به جنون رسیده، گردن بلورین لیلی را فشرده و روح و جانش را به معراج فرستاده. به چشمانی که قرار بود عاشقی کنند ولی سرخ سرخ بودنند. به گلویی که قرار بود آواز بخواند ولی داد میزد. به روحی که من باشم. به روحی که فراموش کار بود و عشق به لیلی را از یاد برده بود. چشمانم را میبندم. من باید دور میشدم. از روح پاک لیلی. من یک قاتل خودخواه بودم.دستانم را روی زمین قرار میدهم. چشمانم را باز میکنم. درها این بار باز هستند. پنجره ها گشوده شده اند. اما امیدی به فرار نیست. وقتی اخرین قطرات امید در یک روح بمیرد، جسم دیگر تکان نمیخورد. قلب دیگر نمیزند و روح. روح تمام خاطرات را مرور میکند و میمیرد. خواب سراسر وجودم را گرفته است. به آخرین و تنها داشته هایم فکر میکنم. به تنها داشته های یک روح ناپاک و بیمار قاتل. به خاطره هایی متشکل از مقتول. مقتول بیچاره ای که در گوشه ی ذهن قاتلش با یک وجب خاک پوشیده شد. ولی در دنیای واقعی، آتش زده شد. با خاطرات لیلی میمیرم. چه مرگ نابی. مرگی که پایانش هم لیلی باشد. به جسمی که تحملم کرده فکر میکنم پیدایش میکنند؟ یا میپوسد و ذات گند خود را نمایان میکند؟ خستگی کم کم به قصد یادآوری می آید. من باید خداحافظی کنم.

چشمانم بسته میشود. لیلی، با کتاب همیشگی اش نزدیک میشود. لبخند. لبخندی روی چهره ی لیلی نمیبینم. بوی گل مریم نمیدهد. بوی دود و آتش می آید. لیلی در آغوشم نمیگیرد. با ذوق نشان دادن پیراهن گل دار جدیدش به سمتم قدم برنمیدارد. دستانم ظریفش آرام آرام به سمت گردنم کشیده میشود. مثل لیلی تقلا نمیکنم. داد نمیزنم. فرار نمیکنم. دستان لیلی، آرامم میکند. تمام توانم را برای باز نگه داشتن چشم هایم جمع میکنم. برای تماشای دوباره ی لیلی. انگار حالا میفهمم که لیلا تمام امید من بود. من با کشتن لیلی خودم و او را باهم به گور فرستادم. میخواهم اسمش را با تمام وجود داد بزنم. میخواهم لیلی را در آغوش بگیرم. ولی توانی ندارم. ماه آرام آرام به جای خورشید در آسمان خود نمایی میکند. لیلی با تمام توان دستانش را بیشتر و بیشتر بر روی گردنم فشار میدهد. قطار، تنگ تر و تنگ تر میشود. لیلی میرود. چشمانم به جز سیاهی چیز دیگری نمیبیند. دستانم را روی سرم قلاب میکنم. حالا دیگر قطاری نیست. قطار رفته است. من هم رفته ام. به سوی لیلا؟ یا به سوی جسم؟ به جسم درمانده نگاه میکنم. نفس های تنگم انتخاب را دشوار تر میکنند. شوقی به جسم ندارم. امیدی به آیینه ها ندارم. نفس هایم کمتر و کمتر میشود. آنها هم از من میگریزند. درست مثل آفتاب و لیلا و اکسیژن. پس من هم از جسم فرار میکنم. از آخرین داشته ام. بگذار در آرامش باشد. روح دیوانه ناپاکش کرده است. به قرص های سفید رنگ اطرافش توجه میکنم. چه روح عجیبی. چه قاتل زننده ای. میکشد. زجرکش میکند و در آخر تیر خلاص را میزند. انگار میمرد که با دامن لیلی، فندک به جان خود هم بزند. هوا دارد سرد میشود. لیلی دارد نزدیک میشود. ولی این بار با لبخند....

۶
۱
ثنا حسن زاده
ثنا حسن زاده
.،
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید