به خودم خیره میشوم:
چهرهای که تو آن را "زیبا و قشنگ" میخواندی.
میگفتی: «چشمهایت مظلوماند؛ دل را میلرزانند و بعد، مالکیتِ همهچیز را به عهده میگیرند!»
من هم، خَرذوقتر از همیشه، لبخند میزدم؛ و ثانیهای، مغزِ معیوبم به این فکر نمیکرد که این زلزله—که تو آنها را مالکِ هرچیز صدا میکردی—ویران میکند، میکُشد، خانههای گرمِ محبت را به زیر خاک میبرد، و پایانی جز زبالهدانِ تاریخ در اختیار ندارد.
میرود.
مثلِ همهٔ اتفاقهای مهم.
فقط مادر میماند و داغِ فرزندش.
خب...
من ماندم و دردِ بعد از تو.
چشمانم میلرزاند، ولی گویا پسلرزهای بیش نبود.
زلزلهٔ اصلی، تو بودی؛ خودِ خودِ تو!
آمدی و لرزاندی و رفتی.
من ماندم و احساسِ گَندِ ناتوانی.
حال، هر روز به آیینه خیره میشوم و اشک میریزم:
زلزله تمام شد،
ولی نه هلالاحمری اینجاست،
نه کمکهای بشردوستانهای.
من ماندم و:
قلبِ دفنشدهام،
احساساتِ ویرانشدهام،
جسمِ نابودگشتهام.
تنها چیزی که اینجا سالم مانده،
درد است.