ویرگول
ورودثبت نام
ثنا حسن زاده
ثنا حسن زاده.،
ثنا حسن زاده
ثنا حسن زاده
خواندن ۱ دقیقه·۱ سال پیش

نه هلال احمری آمد،نه کمک بشر دوستانه ای تنها چیزی که سالم ماند درد بود

به خودم خیره می‌شوم:

چهره‌ای که تو آن را "زیبا و قشنگ" می‌خواندی.

می‌گفتی: «چشم‌هایت مظلوم‌اند؛ دل را میلرزانند و بعد، مالکیتِ همه‌چیز را به عهده می‌گیرند!»

من هم، خَرذوق‌تر از همیشه، لبخند می‌زدم؛ و ثانیه‌ای، مغزِ معیوبم به این فکر نمی‌کرد که این زلزله‌—که تو آن‌ها را مالکِ هرچیز صدا می‌کردی—ویران می‌کند، می‌کُشد، خانه‌های گرمِ محبت را به زیر خاک می‌برد، و پایانی جز زباله‌دانِ تاریخ در اختیار ندارد.

می‌رود.

مثلِ همهٔ اتفاق‌های مهم.

فقط مادر می‌ماند و داغِ فرزندش.

خب...

من ماندم و دردِ بعد از تو.

چشمانم می‌لرزاند، ولی گویا پس‌لرزه‌ای بیش نبود.

زلزلهٔ اصلی، تو بودی؛ خودِ خودِ تو!

آمدی و لرزاندی و رفتی.

من ماندم و احساسِ گَندِ ناتوانی.

حال، هر روز به آیینه خیره می‌شوم و اشک می‌ریزم:

زلزله تمام شد،

ولی نه هلال‌احمری اینجاست،

نه کمک‌های بشردوستانه‌ای.

من ماندم و:

قلبِ دفن‌شده‌ام،

احساساتِ ویران‌شده‌ام،

جسمِ نابودگشته‌ام.

تنها چیزی که اینجا سالم مانده،

درد است.

۲
۰
ثنا حسن زاده
ثنا حسن زاده
.،
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید