فقط به خودم نگاه کردم و دیدم: چشمان تو، چای تلخ را شیرین میکند.
و من معتاد چای شدم.
مثل کودک نوپا، هر روز لیوانهای داغ چای را سر میکشم و به صندلیهای فلزیِ سردِ اینجا تکیه میدهم و به انتظار نگاهِ ریزِ تو از گوشهی چشمت، پیر میشوم.
عشق، درِ خانهام را زد؛ مثل مهمان ناگهانی آمد و نشست و جوانیام را کشت.
کشت و لبخندزنان، درست همان لحظه که انتظار داشتم دور شود، نزدیکتر شد.
فهمیدم: این لذتِ خطرناک و کشنده، به سنِ قربانی اهمیت نمیدهد.
فهمیدم عشق، واژهی سانسورشدهی اعتیاد است و من معتاد چیزی شدم که هرگز انتخابش نکردم.
پوسترهای شهر گفته بودند: «به هر تعارفِ خطرناکی "نه" بگو!»
ولی نگاهت زبانم را لال کرده بود و صدایت گوشهایم را کر، پاهایم را شل کرده بود و فرار را ناممکن.
پس اینگونه شد که هر روز، سیگارِ عشق را کشیدم و تنِ معتادِ خود را به این صندلیهای سفت انداختم؛ همان صندلیها که وجودت ابریشمِ اصل را بر تنشان میپوشاند و نبودت همهچیز را سختتر و سفتتر میکرد؛ از این صندلیها بگیر تا زندگی و نفسکشیدنم.
راستی! میدانی این اعتیاد، محلی برای ترک ندارد؟
عادلانه نیست: تو نه آمدنت انتخابی بود، نه ترک�کردنت.
درست مثل یک لایهی توهمزا بر زندگیم نشستی...
همهچیز زیبا شد. بودنت همهجا را زیبا کرد و من دیر فهمیدم که فقط چایِ تلخِ من است که با وجودت شیرین میشود؛ و فقط من کافهی قدیمیِ سرِ کوچه را در ساعتهای پنج — همان وقتی که برای خوردنِ قهوه و شکلاتت میآیی — زیباتر میبینم.
و چقدر دیر بود برای فهمیدنِ اینکه تکرارت، بهجای آنکه مثل قندهای اضافه مرا دلسرد کند، معتادترم کرده است؛ تشنهترم کرده است!
و من برای سیرابشدن، دست به هر کاری میزنم و در نهایت میمیرم.
خلاصه! پایانِ دردناکی بود و من در تبِ نرسیدن و به عشقت تشنهلب، جان دادم.
ولی هنوز، عشق در خانهام نشسته و نرفته. پس گویا عاشقِ مردهام!
میدانستم اعتیاد مرا میکشد؛ اما آخر نفهمیدم تو را "ساقی" صدایت کنم یا "جادوگر".
آخر! میدانی؟ تکهای تریاک توانِ زندهکردن که ندارد... دارد؟
تو کشتی و عاشقتر زنده کردی!
تو روحم را کشتی، ولی شادابتر به دامنِ زندگی برگرداندی.
پس حال، شاید ندانم که چگونه عاشق شدم، ولی میدانم که:
«اعتیاد میکشد، ولی زنده نمیکند».