ویرگول
ورودثبت نام
ثنا حسن زاده
ثنا حسن زاده.،
ثنا حسن زاده
ثنا حسن زاده
خواندن ۱ دقیقه·۱ سال پیش

سیگار تنهایی،وقتی ناجی همیشگی قند روزهای تلخ بود

به عکس خیره می‌شوم.

«ناجیِ همیشگی» را بین لب‌هایم قرار می‌دهم و پُکِ عمیقی به تنها داشته‌ام — بعدِ رفتنت — می‌زنم.

لبخند هم می‌زنم...

ولی با ریه‌های پر‌شده از درد، می‌بینی؟ یک چیز دادی و صَد چیز گرفتی!

سیگار دادی و زندگیم را گرفتی.

آیا این همان عدالتی بود که برایش جان دادی؟

با نفسِ عمیقی، دود را به هوایِ — به قول تو — محشر بیرون هدایت می‌کنم.

ولی حیف که نیستی! و هوای آلودهٔ تهران، مزخرف‌تر از همیشه شده.

تو همه‌چیز را خوب می‌دیدی...

برای همین هوای آلوده هم شعر می‌سرودی و با چاووشی زمزمه می‌کردی و مجله‌ها را پاره‌پوره رها می‌کردی.

راست می‌گفتی:

«اخبارِ جنگ، خزعبلاتی بیش نیست! باید زندگی کنیم، بخندیم و بدوییم.»

ولی این اخبارِ کوتاه که چیزی نیستند...

زندگیِ بدونِ تو، هیچ است.

آمدی و:

- هوای آلودهٔ تهران را پاک کردی،

- از صدایِ ترسناکِ بمب‌ها و فریادِ زن‌ها، ترانهٔ چاووشی ساختی،

- به‌جای سیگار و دود، عشق و محبت کاشتی و ریه‌های آلودهٔ‌ام را گلخانه کردی،

- آمدی و لحظه‌ای مزهٔ تلخِ زندگی را شیرین کردی...

ولی یاد ندادی که چطور بدونِ تو، چایِ تلخِ زندگی را بنوشم.

دیدی؟

تو قندِ روزهای تلخِ من بودی...

۳
۰
ثنا حسن زاده
ثنا حسن زاده
.،
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید