به عکس خیره میشوم.
«ناجیِ همیشگی» را بین لبهایم قرار میدهم و پُکِ عمیقی به تنها داشتهام — بعدِ رفتنت — میزنم.
لبخند هم میزنم...
ولی با ریههای پرشده از درد، میبینی؟ یک چیز دادی و صَد چیز گرفتی!
سیگار دادی و زندگیم را گرفتی.
آیا این همان عدالتی بود که برایش جان دادی؟
با نفسِ عمیقی، دود را به هوایِ — به قول تو — محشر بیرون هدایت میکنم.
ولی حیف که نیستی! و هوای آلودهٔ تهران، مزخرفتر از همیشه شده.
تو همهچیز را خوب میدیدی...
برای همین هوای آلوده هم شعر میسرودی و با چاووشی زمزمه میکردی و مجلهها را پارهپوره رها میکردی.
راست میگفتی:
«اخبارِ جنگ، خزعبلاتی بیش نیست! باید زندگی کنیم، بخندیم و بدوییم.»
ولی این اخبارِ کوتاه که چیزی نیستند...
زندگیِ بدونِ تو، هیچ است.
آمدی و:
- هوای آلودهٔ تهران را پاک کردی،
- از صدایِ ترسناکِ بمبها و فریادِ زنها، ترانهٔ چاووشی ساختی،
- بهجای سیگار و دود، عشق و محبت کاشتی و ریههای آلودهٔام را گلخانه کردی،
- آمدی و لحظهای مزهٔ تلخِ زندگی را شیرین کردی...
ولی یاد ندادی که چطور بدونِ تو، چایِ تلخِ زندگی را بنوشم.
دیدی؟
تو قندِ روزهای تلخِ من بودی...