zeze·۷ سال پیشآیا کسی آن‌قدر دوستت دارد که سازش را برایت کوک کند؟یک روز در میانسالی روی نیمکتی در پارکی کوچک می‌نشینم و یاد پسری می‌افتم که از راه دور سه‌تارش را برایم کوک کرده بود و به جای حرف زدن می‌نوا…
zeze·۷ سال پیشناتمامیدرها باز شدند امّا نه کسی آمد،نه کسی رفتفقط چشم‌های روز تر شدصدایی نه، فریادرسی نه، مهری نهپناه از که می‌جویی آدمِ تنها؟وقتی تا فرسنگ‌ها دل…
zeze·۷ سال پیشهمین لحظه که غرقِ آرامشمشاید همین لحظه معنای آرامش باشد: بر گندمزارِ درو شده، دراز کشیده‌ام زیر سایهٔ درخت گردو، درختی که گرچه سرمای برفِ نابهنگامِ بهاره میوه‌هایش…
zeze·۷ سال پیشمُردگیپرسید: «تو همیشه نسبت به این مسائل این جوری بودی، یا اخیراً این طوری شدی؟» خودم هم نمی‌دانستم. فقط می‌دانستم چیزی در من مُرده. نمی‌دانم آن…
zeze·۷ سال پیششروع تازهاحتیاج داشتم بنویسم. در یک جای جدیدِ بدون گذشته. حرف بزنم و کلمه شوم. از شادی‌های کوچک و اندوه‌های همیشه. بدون ترس از قضاوت، بدون خودسانسور…
zeze·۷ سال پیششاید آخرین شب‌گردیِ تابستانگاهی دلم می‌خواهد دست کسی را بگیرم و با خود به پرسه‌های شبانه‌ام ببرم. مرغ مگس‌خواری را بر سر لاله‌عباسی‌ها نشانش دهم و برای شنیدن صدای جیر…
