احتیاج داشتم بنویسم. در یک جای جدیدِ بدون گذشته. حرف بزنم و کلمه شوم. از شادیهای کوچک و اندوههای همیشه. بدون ترس از قضاوت، بدون خودسانسوری. شاید آنجا همین جا باشد. شاید هم بعداً بفهمم سکوت بهتر بوده. امّا فعلاً میخواهم بنویسم تا شانههایم کمی سبکتر شوند.
