شاید همین لحظه معنای آرامش باشد: بر گندمزارِ درو شده، دراز کشیدهام زیر سایهٔ درخت گردو، درختی که گرچه سرمای برفِ نابهنگامِ بهاره میوههایش را سوزاند، امّا هنوز خنکای سایهاش مهربان است. صدای بازی و خندهٔ بچهها در گوشم. کمی آن طرفتر دارند انگور میچینند. کسی دیگر انگورها را روی زمین پهن میکند و رویشان تیزاب میریزد که کشمش شوند. آفتاب تند و گرم است امّا نسیم خنک و سیبهای رسیده خبر از آمدنِ پاییز میدهند. فکر میکنم به آدمهایی که میتوانستند باشند و نیستند. فکر میکنم به خودم، که یک امروز فارغ از کارم. و به فردا، که احتمال گریستنم بسیار است. برگها میرقصند در باد. و فکر میکنم همین کافیست برای دلخوشی. برای آرامش. همین کافیست برای وصل ماندن به زندگی. اگر چه دستهام تنها باشد و دلم خالی.