یک روز در میانسالی روی نیمکتی در پارکی کوچک مینشینم و یاد پسری میافتم که از راه دور سهتارش را برایم کوک کرده بود و به جای حرف زدن مینواخت. از بیات اصفهان به چهارگاه. از راست پنجگاه و دستگاههایی که نمیشناختم. و هر چه میزد میل میکرد به دشتی.
یادم میافتد و از خاطرهٔ عشق کوتاه امّا عمیقش اشک در چشمم مینشیند.