گاهی دلم میخواهد دست کسی را بگیرم و با خود به پرسههای شبانهام ببرم. مرغ مگسخواری را بر سر لالهعباسیها نشانش دهم و برای شنیدن صدای جیرجیرکها به سکوت دعوتش کنم.
در تاریکی، زیر نورِ کمجانِ هلالِ ماه قدم بزنیم، به تماشای عطرآگینیِ محبوبههای شب بایستیم، و در میانهٔ بوسهای با صدای مهیبِ افتادنِ برگی از جای بپریم: صنوبری سبک میشود، خاک سنگین.
نسیم خنک با موهایم بازی میکند. شاید این آخرین شب تابستان باشد که دور و برِ این خانه قدم میزنم. فرصت کوتاه است. باید همهٔ جزئیات را به خاطر بسپرم. باید همهٔ عطرها را در سینهام ذخیره کنم. و یادم بماند که در شبگردیهای همیشهام تنها بودم. و حتی باران برای بار آخر به نوازشی مهمانم نکرد. و صدایی که از پشت علفها میآمد هیچ نبود جز رد شدن خیالی از سرِ بوتههای سبزِ به شبنم نشسته.
فرصت کوتاه و، وقت رفتن است.