درها باز شدند امّا نه کسی آمد،
نه کسی رفت
فقط چشم‌های روز تر شد
صدایی نه، فریادرسی نه، مهری نه
پناه از که می‌جویی آدمِ تنها؟
وقتی تا فرسنگ‌ها دل‌ها سخت شده‌اند
و شیشهٔ قلب کسی
ترک نمی‌خورَد به اندوهِ عزیزی.
به چه امید بسته‌ای غریبهٔ کوچک؟
وقتی تمام رشته‌های مهربانی
چون ریسمانِ کهنهٔ بی‌مایه‌ای
بند بند از هم گسسته.
گاه به گاه
به آوایی سر برگردانده‌ای طفلکِ اندوهگین!
امّا نه کسی به خود می‌خواندت،
نه کلامی برای دست‌هات به واژه در می‌آید.
سراب... سراب...
و قسم به بارانِ چشم‌هات،
تمام خواهی شد پیش از نوشیدنِ بوسه‌ای.
که کارِ دنیا، ناتمامی‌ست.
۴ مهر ۹۸
