https://virgool.ir/feed/@Zezeیک هیچ‌کسم. تشنهٔ کلمات و نوشتن، در جست‌وجوی صلح و زیبایی.fa2026-11-11 20:13:51https://files.virgool.ir/upload/users/65196/avatar/GENo1Y.jpghttps://virgool.ir/@Zezehttps://virgool.ir/@Zeze/آیا-کسی-آنقدر-دوستت-دارد-که-سازش-را-برایت-کوک-کند-yk9x7fz1kpoxیک روز در میانسالی روی نیمکتی در پارکی کوچک می‌نشینم و یاد پسری می‌افتم که از راه دور سه‌تارش را برایم کوک کرده بود و به جای حرف زدن می‌نواخت. از بیات اصفهان به چهارگاه. از راست پنجگاه و دستگاه‌هایی که نمی‌شناختم. و هر چه می‌زد میل می‌کرد به دشتی.یادم می‌افتد و از خاطرهٔ عشق کوتاه امّا عمیقش اشک در چشمم می‌نشیند.zezezezeWed, 06 May 2020 12:39:57 +0430https://virgool.ir/@Zeze/ناتمامی-svjkmooxlga4درها باز شدند امّا نه کسی آمد،نه کسی رفتفقط چشم‌های روز تر شدصدایی نه، فریادرسی نه، مهری نهپناه از که می‌جویی آدمِ تنها؟وقتی تا فرسنگ‌ها دل‌ها سخت شده‌اندو شیشهٔ قلب کسیترک نمی‌خورَد به اندوهِ عزیزی.به چه امید بسته‌ای غریبهٔ کوچک؟وقتی تمام رشته‌های مهربانی چون ریسمانِ کهنهٔ بی‌مایه‌ایبند بند از هم گسسته.گاه به گاهبه آوایی سر برگردانده‌ای طفلکِ اندوهگین!امّا نه کسی به خود می‌خواندت،نه کلامی برای دست‌هات به واژه در می‌آید.سراب... سراب...و قسم به بارانِ چشم‌هات،تمام خواهی شد پیش از نوشیدنِ بوسه‌ای.که کارِ دنیا، ناتمامی‌ست.۴ مهر ۹۸zezezezeFri, 27 Sep 2019 22:03:54 +0330https://virgool.ir/@Zeze/همین-لحظه-که-غرقِ-آرامشم-lqunohvq9gjfشاید همین لحظه معنای آرامش باشد: بر گندمزارِ درو شده، دراز کشیده‌ام زیر سایهٔ درخت گردو، درختی که گرچه سرمای برفِ نابهنگامِ بهاره میوه‌هایش را سوزاند، امّا هنوز خنکای سایه‌اش مهربان است. صدای بازی و خندهٔ بچه‌ها در گوشم. کمی آن طرف‌تر دارند انگور می‌چینند. کسی دیگر انگورها را روی زمین پهن می‌کند و رویشان تیزاب می‌ریزد که کشمش شوند. آفتاب تند و گرم است امّا نسیم خنک و سیب‌های رسیده خبر از آمدنِ پاییز می‌دهند. فکر می‌کنم به آدم‌هایی که می‌توانستند باشند و نیستند. فکر می‌کنم به خودم، که یک امروز فارغ از کارم. و به فردا، که احتمال گریستنم بسیار است. برگ‌ها می‌رقصند در باد. و فکر می‌کنم همین کافی‌ست برای دلخوشی. برای آرامش. همین کافی‌ست برای وصل ماندن به زندگی. اگر چه دست‌هام تنها باشد و دلم خالی.zezezezeThu, 19 Sep 2019 19:06:32 +0430https://virgool.ir/@Zeze/مُردگی-x5bqyj4vt8roپرسید: «تو همیشه نسبت به این مسائل این جوری بودی، یا اخیراً این طوری شدی؟» خودم هم نمی‌دانستم. فقط می‌دانستم چیزی در من مُرده. نمی‌دانم آن حس و شور و زیبایی گذشته واقعی بود یا نه، امّا به هر حال رنگ و بویی می‌داد به این نامش زندگی. از یک جایی به بعد دیگر خیلی چیزها اهمیتشان را از دست دادند. دیگر مهم نبود این بشود یا آن. مهم نبود دیگران چه می‌گویند یا چه انتظاری دارند. چی حالم را خوش می‌کند و چی ناخوش. از یک جایی به بعد دیگر هیچ چیز مهم نبود.حالا گاهی جای خالیِ حسی غریب در من درد می‌کند. امّا می‌گذرم. و فراموش می‌کنم. zezezezeTue, 10 Sep 2019 01:03:59 +0430https://virgool.ir/@Zeze/شروع-تازه-qlrkupp8jm4aاحتیاج داشتم بنویسم. در یک جای جدیدِ بدون گذشته. حرف بزنم و کلمه شوم. از شادی‌های کوچک و اندوه‌های همیشه. بدون ترس از قضاوت، بدون خودسانسوری. شاید آن‌جا همین جا باشد. شاید هم بعداً بفهمم سکوت بهتر بوده. امّا فعلاً می‌خواهم بنویسم تا شانه‌هایم کمی سبک‌تر شوند. zezezezeSat, 07 Sep 2019 13:24:05 +0430https://virgool.ir/@Zeze/شاید-آخرین-شبگردیِ-تابستان-piv7gfga811pگاهی دلم می‌خواهد دست کسی را بگیرم و با خود به پرسه‌های شبانه‌ام ببرم. مرغ مگس‌خواری را بر سر لاله‌عباسی‌ها نشانش دهم و برای شنیدن صدای جیرجیرک‌ها به سکوت دعوتش کنم.در تاریکی، زیر نورِ کم‌جانِ هلالِ ماه قدم بزنیم، به تماشای عطرآگینیِ محبوبه‌های شب بایستیم، و در میانهٔ بوسه‌ای با صدای مهیبِ افتادنِ برگی از جای بپریم: صنوبری سبک می‌شود، خاک سنگین.نسیم خنک با موهایم بازی می‌کند. شاید این آخرین شب تابستان باشد که دور و برِ این خانه قدم می‌زنم. فرصت کوتاه است. باید همهٔ جزئیات را به خاطر بسپرم. باید همهٔ عطرها را در سینه‌ام ذخیره کنم. و یادم بماند که در شب‌گردی‌های همیشه‌ام تنها بودم. و حتی باران برای بار آخر به نوازشی مهمانم نکرد. و صدایی که از پشت علف‌ها می‌آمد هیچ نبود جز رد شدن خیالی از سرِ بوته‌های سبزِ به شبنم نشسته. فرصت کوتاه و، وقت رفتن است.zezezezeSat, 07 Sep 2019 10:49:01 +0430