سنمار·۵ سال پیشاسب قشقایی دویده لای لاله‌های واژگون فلکالافلاکدلم می‌خواهد بروم پیش کسی بگویم حالم خوب نیست. تا اینجای کار را می‌دانم می‌خواهم چکار کنم. اما نمی‌دانم چی می‌خواهم بشنوم ازش.خیال می‌کنم چ…
سنمار·۵ سال پیشفتیشهای مرگمن فتیش‌های برای مردن دارم. می‌نویسم فتیش چون انگار یک میل توضیح‌ندادنی می‌برم از تصورکردنشان.دلم می‌خواهد موقع تشییع پرچم ایران بیندازند ر…
سنمار·۵ سال پیشمگه ما چند روز زنده ایم که هوا هر روز ابری است؟دوم راهنمایی بودم که تلسکوپ گرفتم. هر شب می‌رفتم رصد روی پشت‌بام. شد میانه‌های پاییز و چند روز پشت سر هم هوا ابری بود. روز چهارم یا پنجم، ا…
سنمار·۵ سال پیشغول بزرگ نامهربان [قصه]مرتضی زنگ خانه را زد، آمد بالا، روبرویم نشست و گفت چراغ جادو پیدا کرده. این راه‌حل مرتضی برای جلب توجه بود. هر موقع که می‌خواست حرف مهمی بز…
سنمار·۶ سال پیشکزین دو، حادثه‌ی اولی کدامین بود؟«و زندگانی و مرگ آمدند و گفته نشدکزین دو، حادثه‌ی اولی کدامین بود؟»حسین منزویشبی، توی میدان تایمز نیویورک، مشغول بحث با مرد میان‌سال لختی ش…
سنمار·۶ سال پیشقصهی مرتضانیمهی دوم سال 98 بود که تلاش کردم قصه‌ای را بنویسم که شخصیت اولش، مرتضی، آن‌قدر خدا را دوست داشت که می‌خواست خودش را بکشد تا زودتر برود پی…
سنمار·۷ سال پیشموشک شرتی بر سر صنعامادرم از مکه آمده. با روسری و پیرهن و شلوار سفید. خودش سیاه شده اما. آفتاب حجاز سوزنده است. می‌سوزاند. آیات بهشت و خنکی هواست که این‌ها را…
سنمار·۷ سال پیشقصههای لیسانس (1): «باور چیزایی که می‌بینی»[گفته می‌شود که توریستی سفر کردن کار بیهوده‌ای است. این که فاصله‌ات را با مردم محلی حفظ کنی، شب را در هتل بگذرانی و فقط به جاهای شناخته‌شده…
