https://virgool.ir/feed/@sanamarfa2026-11-11 19:14:29https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@sanamarhttps://virgool.ir/@sanamar/اسب-قشقایی-دویده-لای-لاله-های-واژگون-فلک-الافلاک-wtjztegccabcدلم می‌خواهد بروم پیش کسی بگویم حالم خوب نیست. تا اینجای کار را می‌دانم می‌خواهم چکار کنم. اما نمی‌دانم چی می‌خواهم بشنوم ازش.خیال می‌کنم چیزهایی هست که واقعن از پس حل‌کردنشان برنمی‌آیم. خیال می‌کنم چیزهایی که انگار در ذاتشان حل‌نشدن است زیاد دارند به سراغم می‌آیند.من موقع نوشتن بهتر فکر می‌کنم. من هر وقت کار اصلی‌ای که می‌کنم چیزی جز فکر کردن است بهتر فکر می‌کنم. الان می‌بینم بند اول متن درست نیست. نمی‌خواهم بروم پیش کسی بگویم حالم خوب نیست. اتفاقن دلم می‌خواهد بروم پیش کسی، کسی که می‌شناسمش و یک نفر است و از خوشحالیم حرف بزنم. سلام من شما را دوست دارم. این را هم می‌خواستم بگویم و نمی‌شود.غم‌باد گرفته ام. قول و قرارم با کسی بر سر این است که حرف نزنیم. من اما آدم حرف‌زدنم. بهترین تفریحم حرف‌زدن است. حرف‌زدن کسب‌وکار من است. انگار اسب تازه‌نفس قشقایی را توی طویله ببندی علف نشخوار کند و نگذاری یورتمه برود. من دارم می‌ترکم به خدا.راستش خیال می‌کنم حتی می‌دانم از آن آدم می‌خواهم چیکار کند. دلم می‌خواهد حرف بزنم، همانطور که گفتم از خوشحالی‌ها، و ببینم که خنده گاماس‌گاماس می‌آید و اول روی چشم‌ها پهن می‌شود و بعد تمام صورتش را محاصره می‌کند. من دلم می‌خواهد از تو لبخندی به نشانه‌ی تحسین ببینم زیبا. قلب من با این چیزهای کوچک ضرباتش تندتر می‌شود. قلبم که تند بتپد، صدای سم اسبی قشقایی می‌دهد که جلوی فلک‌الافلاک دارد لای لاله‌های واژگون می‌دود.سنمارسنمارWed, 14 Jul 2021 04:22:15 +0430https://virgool.ir/@sanamar/فتیش-های-مرگ-e2k1agiebwvuمن فتیش‌هایی برای مردن دارم. می‌نویسم فتیش چون انگار یک میل توضیح‌ندادنی می‌برم از تصورکردنشان.دلم می‌خواهد موقع تشییع پرچم ایران بیندازند روی تابوتم. تابوتم، سوار بر دست آدم‌هایی که دوستشان داشتم، بلغزد توی خیابان و نرم‌نرمک برود بخوابد آن‌جا که قرار است پناهش بدهد تا آخر. در نظرم، این تابوت‌ها که نرم‌نرمک می‌لغزند روی دست تشییع‌کنندگان، صاحبانشان آدم‌هاییند که دنیا را آنطور که می‌بایست دیده‌اند و حالا با خیال راحت می‌روند بخوابند. پس این شد فتیش دوم؛ دلم می‌خواد تابوتم بلغزد روی دست آدم‌ها جوری که کسی اصلن نفهمد چجوری رسید به مقصد.دلم می‌خواهد شهید شوم در راه ایران. من شهیدشدن در راه ایران را دوست دارم. ایران قشنگ است و مرا در دامنش بزرگ کرده. شبیه به کودکی که بعد از قدکشیدن از دامان مادر جدا شده، دلم می‌خواهد با شهیدشدن به مادرم اعلام وفاداری مجدد کنم و دوباره بروم توی بغلش بخوابم.اینجا کسی صدای مرا می‌شنود؟ اگر که بله، فتیش شما برای مردن چیست؟سنمارسنمارSat, 26 Jun 2021 06:22:56 +0430https://virgool.ir/@sanamar/مگه-ما-چند-روز-زنده-ایم-که-هوا-هر-روز-ابری-است-bdua75gmiqrmدوم راهنمایی بودم که تلسکوپ گرفتم. هر شب می‌رفتم رصد روی پشت‌بام. شد میانه‌های پاییز و چند روز پشت سر هم هوا ابری بود. روز چهارم یا پنجم، از مدرسه برگشته بودم و داشتم ناهار می‌خوردم. از توی آشپزخانه سرک کشیدم دیدم امشب هم هوا ابری باشد احتمالن. غذا توی دهانم بود و داشتم می‌جویدمش که یک‌هو بی‌اختیار زدم زیر گریه. مامانم پرسید چی شد؟ دماغم را با دست گرفتم و گفتم مگه ما چند روز زنده ایم که این همه روز هوا ابری بوده؟الان هم سوالم همین است. مگر ما چند روز قرار است زنده باشیم که این‌قدر هر روز هوا ابری است؟ سنمارسنمارWed, 16 Jun 2021 01:08:08 +0430https://virgool.ir/@sanamar/غول-بزرگ-نامهربان-قصه-g953oyllsza5مرتضی زنگ خانه را زد، آمد بالا، روبرویم نشست و گفت چراغ جادو پیدا کرده. این راه‌حل مرتضی برای جلب توجه بود. هر موقع که می‌خواست حرف مهمی بزند، اول استعاره‌ای، مثلی، جمله‌ی عجیبی از توی آستینش می‌آورد بیرون و وقتی می‌دید خوب‌خوب حواسم جمع شده، تازه اصل حرفش را رو می‌کرد. اما یکی، دو سال که از دوستیمان گذشت، دیگر این حقه‌اش در من اثر نکرد. خودش هم این را فهمید. از جایی به بعد، عوض این که ماتم ببرد و زل بزنم توی چشم‌هاش، فقط سرم را می‌آوردم بالا و می‌گفتم خب حالا چی می‌خوای بگی؟ این بار هم همین کار را کردم. وقتی گفت چراغ جادو پیدا کرده، سرم را از توی گوشی نیاوردم بیرون. منتظر ماندم اصل حرفش را بزند. اما انگاری این بار ماجرا فرق می‌کرد؛ این بار همان حرف عجیب، اصل حرف بود.من دیروز توی کوچه چراغ جادو پیدا کردم. رفته بودم سر کوچه برای ناهار چیزی بخرم که موقع برگشت، یک چیز طلایی که پای تیر چراغ برق افتاده بود و از دور برق می‌زد چشمم را گرفت. چراغ قشنگ بود، رویش کنده‌کاری‌های ظریف داشت، دسته‌ی فلزیش بی‌نظیر بود. خیلی قشنگ بود. فقط دو، سه‌تا خش ریز افتاده بود رویش که آن هم خیلی به چشم نمی‌آمد. چراغ صاحب نداشت. برش داشتم، بردمش خانه تمیزش کنم تا من صاحبش شوم. بادمجان‌ها و پیازها را روی مبل رها کردم، الکل برداشتم و شروع کردم پیس‌پیس‌پیس تمیزکردن چراغ. با پیس دوم صدایی از چراغ بیرون آمد که خیلی بلند بود، اما چیزی توی مغزم بهم می‌گفت که فقط خودم می‌شنومش. صدا بهم گفت یک چیزو از بین همه‌ی چیزهایی که می‌خوای می‌تونم بهت بدم.من و مرتضی پیش خودمان کلمه‌ای داریم که خودمان اختراعش کرده‌ایم و فقط خودمان معنایش را می‌دانیم: غصه‌ی مرتضوی. غصه‌ی مرتضوی جنس خاصی از غصه است که بین اطرافیان من فقط مرتضی آن را می‌خورد و زیاد هم می‌خورد. غصه‌ی مرتضوی وقتی پیش می‌آید که مرتضی به چیزی که می‌خواسته رسیده باشد اما این رسیدن آن‌قدرها خوشحالش نکرده باشد. توی این‌جور مواقع، مرتضی قدری قوز می‌کند، دست‌هایش را توی هم گره می‌زند، لبخند کم‌رنگی روی لب‌هایش نگه می‌دارد و در حالی که تلاش می‌کند قیافه‌اش به‌هم‌ریخته نباشد (چون هرچی نباشد به آن‌چه که می‌خواسته رسیده)، حرف‌هایش نشان می‌دهد که درونش شبیه درخت پربرگ هرس‌نشده‌ای آشفته است. مرتضی موقع تعریف‌کردن قصه‌ی چراغ، داشت غصه‌ی مرتضوی می‌خورد. بهم گفت که چراغ اون اولش گفته بود که فقط می‌تونه یه چیز بهم بده، اما من تقریبا همه‌ی چیزهایی که از هجده‌سالگیم می‌خواستمو ازش گرفتم. من پیش خودم خیال می‌کردم مرتضی دارد گه می‌خورد. می‌خواهد نشان بدهد که نه تنها از من عقب نیفتاده که الان جلوترم هست. مرتضی از دو سال پیش رقابتی را با من شروع کرده بود که خیلی دوست داشت آن را ببرد، اما برای من فرقی نمی‌کرد که برنده‌اش باشم یا بازنده‌اش.صدای چراغ خیلی معمولی بود. منطقی هم هست. غول چراغ (یا هر کوفتی که توی چراغ نشسته و ماموریت برآورده‌کردن آرزوها را گردن گرفته) دلش نمی‌خواهد سنگ‌کوب کنی، می‌خواهد آرزویت را برآورده کند. صدای آرامش را هم که بگذاریم کنار، من یک عمر منتظر نشسته بودم دنیا بخواهد به معجزه‌ای دینش را به من پس بدهد. من همیشه بیشتر از تو می‌دویدم. اما بیشتر از تو زمین می‌خوردم. بیشتر از تو می‌رفتم. اما کمتر از تو می‌رسیدم. واسه‌ی همین، این چیزی که به چشم تو ممکن است یک دنیا عجیب بیاید، برای من اندازه‌ی پاس‌شدن یک چک بانکی طبیعی است. همین شد که در مواجهه با چراغ هم آن‌قدرها جا نخوردم. نشستم روی زمین و فکر کردم ببینم چی می‌خواهم از چراغ و خیلی هم طول نکشید که به نتیجه رسیدم. من از چراغ خواستم کاری کند که تمام آدم‌هایی که تا حالا سگ‌محلم کرده بودند به مجازات کارشان برسند. صدا فهمید چی می‌خواهم. اما سر این که چجوری این آرزو برآورده شود هرکداممان یک ساز می‌زدیم.دو سال پیش آخر شب رفته بودم خانه‌ی مرتضی تا فیلم ببینیم. داشت بند و بساط لپتاپ را می‌چید که گفت آبو می‌دی از توی یخچال؟ دیدم در یخچالش باز است. گفتم مرتضی در یخچالت بسته نمی‌شه؟ گفت نه، چند وقتیه این‌جوری شده. داشتم بهش می‌گفتم قفل کودک بگیرد تا در یخچال بسته شود که یک‌هو، شبیه جن‌زده‌ها، لپتاپ را محکم بست، ایستاد و به عربده گفت خیال می‌کنی بیشتر از من می‌فهمی؟ و شروع کرد یک به یک خریت‌های مرا یادآوری‌کردن. کیفم را برداشتم و از خانه‌اش زدم بیرون. یک ماه، دو ماه بعد هر دو اتفاق را فراموش کردیم. دست‌کم من خیال می‌کردم هر دو اتفاق را فراموش کرده باشیم. اما از آن روز رقابت مرتضی با من شروع شد. از هر فرصتی برای نشان‌دادن دستاوردهاش استفاده می‌کرد. هیچ‌وقت اما ته دلش راضی راضی نشده بود. خیال نمی‌کرد به جایی رسیده باشد که مسابقه را برده باشد. این را صراحتا بهم نمی‌گفت. اما از بدعهدی دنیا و این که زمام مراد را به مردم نادان می‌بخشد زیاد حرف می‌زد و می‌گفت دنیا به او بدهکار است و می‌بایست همه‌ی ناکامی‌های او را با معجزه‌ای حل کند. هر روز هم تا شب به انتظار این معجزه می‌نشست و از جایش تکان نمی‌خورد.من و صدای چراغ خیلی چانه زدیم. دست‌آخر قرار گذاشتیم تحقیرکنندگان را بچپانیم توی سه گروه: آن دخترهایی که بهم پا ندادند، آدم‌هایی که توی دانشگاه و کار سر و کارم به آن‌ها افتاده بود و آدم‌های کوچه و خیابان. صدای چراغ بهم گفت از هرکدام از این‌ آدم‌ها یکی می‌سازد عین خودشان، می‌آورشان به خانه‌ام و کمکم می‌کند تا تلافی‌ام را سرشان دربیاورم. القصه، از یکایک دخترها شنیدم که دوستم دارند و اتفاقات به سمتی پیش رفت که تلافی این همه تشنگی و مهجوری درآمد، با آدم‌های دانشگاه و کار کتک‌کاری کردم (آن‌طور که انگار مورچگان بی‌دفاعی باشند که سپاه سلیمان بهشان هجوم آورده) و تک‌تک را مجبور کردم بهم بگویند گه خوردم و آدم‌های کوچه و خیابان را به نوبت به نوکری گرفتم. اما هنوز می‌دانستم شکستگی‌ای توی دلم هست که درمان نشده. فرآیند دوست‌داشته‌شدن، کتک‌کاری و به نوکری گرفتن سه ماه طول کشید اما هنوز چیزی روی مخم بود و نمی‌گذاشت آن‌جوری که دلم می‌خواهد کیف ماجرا را ببرم.گیج شده بودم. نمی‌دانستم آن تک‌جمله‌ی عجیب ابتدایی این‌قدر طول کشیده یا این‌هایی که می‌گفت همگی واقعا اتفاق افتاده بودند. غیر از این، توی حرف‌ها داشت صراحتا به تحقیرشدنش اقرار می‌کرد (کاری که تا به حال نکرده بود) و این حرف‌ها را خیلی شخصی و مهم می‌کرد. برای همین هم بود که زبانم بسته شده بود و نمی‌توانستم جم بخورم. می‌دانستم هر کاری که بهش نشان بدهد حرف‌هاش را نمی‌توانم باور کنم عصبانیش می‌کند. من نمی‌خواستم مرتضی را عصبانی کنم. مرتضای عصبانی باز شبیه دو سال پیشش می‌شد و رقابت فرضیش را جدی‌تر می‌گرفت. خیال می‌کردم باید چیزهایی را که می‌گوید بشنوم و منتظر صدای چراغی بنشینم که این بار به فریاد من برسد و جواب درست را حاضر و آماده کف دستم بگذارد.چراغ‌ها جدی‌جدی حلال‌خورند. بعد از این که همه را ادب کردیم، صدای چراغ برگشت بهم گفت الان بهتری؟ من‌من کردم و گفتم نه راستش. گفت خب این‌جوری که نمی‌شه، من یا کاری رو شروع نمی‌کنم یا اگر شروع کردم درست و حسابی تمومش می‌کنم، بیا باز حرف بزنیم ببینیم گیر کار کجاست. حرف زدیم. یک ماه حرف زدیم. صدا به گردن من حق دارد. تمام چیزهایی را که پیش‌ترها به دکتر دیوانگیم گفته بودم و خیال می‌کردم محال است دوباره بتوانم برای کسی تعریف کنم به او گفتم. یک شب، وقتی که داشتم کشک را از توی یخچال برمی‌داشتم تا روی بادمجان‌های سرخ‌شده بریزم (راستی دمت گرم، آن قفل کودک که گفتی جواب داد، دیگر چیزی توی یخچال کپک نزد)، صدای چراغ گفت راستی این پسره دوستت چی؟ جواب دادم این پسره دوستم چی؟ گفت همونو می‌گم که سر یخچال بحثتون شد. گفتم می‌دونم کدومو می‌گی، می‌گم اون چی؟ گفت خیلی ازش حرف نزدی.من می‌توانستم آن شب بازبودن در یخچال را نادیده بگیرم، فیلمم را ببینم و بعد، مثل بچه‌ی آدم سرم را کج کنم برگردم خانه. اما حالا، به دست خودم، بخشی از قصه‌ی عجیبی شده بودم که آن اول می‌توانستم فقط شنونده‌اش باشم. قرار بود آن شب بردمن را ببینیم؛ قصه‌ی پیرمرد بازیگری که یک عمر توی فیلم‌های گیشه‌ای ابرقهرمانی بازی کرده و حالا یک‌هو در اوج افسردگی و حس عقب‌افتادگی، خیال کرده باید کار معناداری بکند. دیدن این‌جور فیلم‌ها حال می‌دهد و آدم را آماده می‌کند با چیزهای مشابهی در آینده روبرو شود. اما خیال نمی‌کنم کسی بخواهد به جای تماشای فیلم، جز آن آدم‌هایی باشد که این‌جور فیلم‌ها را از رویشان می‌سازند. حالا شده بود حکایت من. من بازیگر فیلم ترسناکی شده بودم که هنوز آخرش معلوم نبود و همین بی‌انتهایی ترسناک‌ترش می‌کرد.بحث تو که پیش آمد، نشستم و تک‌تک اتفاقاتی را که بینمان رخ داده بود برای صدای چراغ تعریف کردم. بهش گفتم که قبل از این که ماجرای یخچال اتفاق بیفتد، منتظر بودم کار احمقانه‌ای ازت سر بزند تا تمام خشمی را که توی این چند سال دوستی توی خودم جمع کرده بودم توی صورتت تف کنم. صدای چراغ گفت خب چرا شبیه به بقیه انتقامتو ازش نمی‌گیری؟ گفتم چون باید از خود خودش بگیرم، نه از آدمی که تو ساختی و شبیهشه، این کار توی پروتکل اخلاقی شما درسته؟ صدای چراغ توضیح داد که چیزی به اسم پروتکل اخلاقی چراغ‌ها وجود ندارد و او خرِ هر کسی است که پیدایش کند. پیش خودم گفتم چی بهتر از این؟ صدای چراغ گفت پس هر موقع تو بگی من آماده ام. بهش گفتم باید عصبانیم کنه. صدای چراغ گفت مگه همین دیروز که رفتی پیشش یک ساعت تمام در این مورد باهات حرف نزد که من تلاش می‌کنم قضاوت اخلاقی‌ای در مورد آدما نداشته باشم ولی رفتار تو با زنا خوب نیست؟ گفتم چرا. گفت خب عصبانی شو. گفت عصبانی شو و شدم.به این‌جای بحث که رسید، مرتضی از رخوت نیم‌ساعت پیشش آمده بود بیرون و دست‌هایش را با هیجان توی هوا تکان می‌داد و ماجرا را با آب و تاب تمام برایم تعریف می‌کرد. دیروز به مرتضی گفته بودم این خوب نیست که به هر دختری که بهت پا نمی‌ده می‌گی فاحشه و وقتی بهت می‌گم چرا بهشون می‌گی فاحشه می‌گی که چون دوست‌داشتنم راضیشون نمی‌کرد، دنبال پول و هیکل و افتخارات بودند. گه خوردم. کاش می‌شد مجازات من هم گفتن بلندبلند همین جمله باشد. اما نبود. مرتضی در همین حال که داشت قصه‌ی طراحی مجازاتم را برایم تعریف می‌کرد، مدام بزرگ و بزرگتر می‌شد. مرتضی آن‌قدر بزرگ شد که سقف خانه را شکست و سایه‌اش افتاد روی من. افتاد دنبالم و آن‌طور که بچگی با پا دنبال مورچه‌ها می‌گذاشتم، مدام پایش را روی جایی که ایستاده بودم فرود می‌آورد تا لهم کند. مرتضی هوار می‌کشید که راه فراری ندارم و باید این را بپذیرم که این مجازات، عادلانه‌ترین مجازات ممکن است؛ چون خودِ خودِ تقدیر رقمش زده. مرتضی این طرف و آن طرف می‌دوید و من هم آن گوشه و این گوشه پناه می‌گرفتم. الان که این‌ها را تعریف می‌کنم مرتضی مرا گم کرده. الان دنیا با هیولایی طرف است که سه‌تا برج میلاد قد دارد و هرکسی را که بهش بخندد له می‌کند. من نمی‌خواهم مرتضی مرا پیدا کند.سنمارسنمارSat, 05 Jun 2021 00:18:39 +0430https://virgool.ir/@sanamar/کزین-دو-حادثه-ی-اولی-کدامین-بود-krufroxwvezx«و زندگانی و مرگ آمدند و گفته نشدکزین دو، حادثه‌ی اولی کدامین بود؟»حسین منزویشبی، توی میدان تایمز نیویورک، مشغول بحث با مرد میان‌سال لختی شدم که خیال می‌کرد مسیح او را از توی زندان صدا زده، به راه آورده، نجات داده و او، حالا، بعد از گذراندن این مسیر که به مسیر آدم‌مذهبی‌های معمول نمی‌خورد، این وظیفه بر دوشش سنگینی کرده که مردم را به راه مسیح بخواند. در خلال بحث، صحبت از ماهیت وجود خداوندی شد و گفتم من از ذات خداوندی اطلاع چندانی ندارم و گمان نکنم که این ذات به راحتی هم قابل‌شناخت باشد. به یک حالتی که «بابا این‌قدر سخت نگیر! کاری که ندارد شناخت خدا!» انجیل را باز کرد، کتاب یوحنا را آورد و این را خواند:«در ابتدا کلمه بود، و کلمه نزد خدا بود، و کلمه خدا بود»یوحنا 1: 1-3این آیه را که خواند، یادم به شعر «و کلمه بود و جهان در مسیر تکوین بود» از منزوی افتاد و به هر سختی‌ای بود، از اول تا آخرش را ترجمه کردم، تحویلش دادم و خداحافظی کردیم. فارغ از این مقدمه‌ی - به نظر - بی‌ربط (که ممکن است در ادامه‌ی متن برای نشان‌دادن ارتباطش به موضوع به آن برگردم و ممکن است فهم این ارتباط را به شمای خواننده بسپارم)، دلم می‌خواهد در این متن انگشت بگذارم بر همین مصرع که «کزین دو، حادثه‌ی اولی کدامین بود؟».نگاه منطقی که دنبال پیداکردن سلسله‌ی رخ‌دادن اتفاقات است، احتمالا این پاسخ نسبتا بدیهی را در دست داشته باشد که مرگ پدیده‌ای، بعد از پیدایشش ممکن می‌شود. درست است. اما ما اینجا به دنبال پیداکردن سلسله‌مراتب اتفاقات نیستیم. می‌خواهیم بدانیم رابطه‌ی علی بین مرگ و زندگی چگونه است. کدام جامه‌ی علت‌بودن به تن می‌کند و کدام در قبای معمول‌بودن می‌نشیند. از این منظر، پاسخ به سوال «کزین دو، حادثه‌ی اولی کدامین بود؟» آن‌قدرها بدیهی به نظر نمی‌آید. من می‌خواهم ادعا کنم که در این نزاعی که میان مرگ و زندگی برای تبدیل‌شدن به علت درمی‌گیرد، مرگ پیروز می‌شود و تبدیل می‌شود به تعیین‌کننده‌ترین عاملی که اتفاقات را رقم می‌زند. برای به‌کرسی‌نشاندن این ادعا هم تلاش می‌کنم تا از دو نگاه دلیل بچینم: 1- ترس از مرگ و تبعات آن و 2- تسکین‌دهندگی مرگ و ماهیت حل‌کنندگی آن. خوب است این را اضافه کنم که رهیافت نخست از چشم سلطه‌گر (که در ادامه‌ی متن تعریفش می‌کنم) به تقدم مرگ می‌پردازد و رهیافت دوم از چشم سلطه‌پذیر.الف) ترس از مرگ و تبعات آن:من رفیق نزدیک، درخشان و مهربانی دارم که خیلی اوقات با هم درس می‌خوانیم. یک روز، بعد از آن که مقاله‌ی نسبتا انتزاعی و تئوریکی را برایش ارائه دادم گفت همه‌ی این‌ها درست، اما چه بهره‌ای از آن برای زندگیت گرفتی؟ دیدم خیلی درست می‌گوید. از آن موقع به بعد، هر موقع که درس می‌خوانم، هرچقدر هم که چیزی که می‌خوانم انتزاعی و تئوریک باشد، به دنبال این می‌گردم که کجای زندگی می‌توانم ازش استفاده کنم. هفته‌ی قبل می‌بایست مقاله‌ای را برای معرفی «مکتب امنیتی پاریس» می‌نوشتم. حرف حساب این مکتب آن است که آدم‌ها، برای پیش‌برد منافعشان، با استفاده از حرف‌زدن (و همزمان توجه دقیق به مخاطب، بافتی که در آن دارد حرفی زده می‌شود و منازعات قدرتی که در جریان است) تلاش می‌کنند تا به پدیده‌ای برچسب امنیتی‌بودن بچسبانند؛ یعنی بگویند که آن چیز وجودشان را نشانه رفته است و تهدید می‌کند. امنیتی‌شدن مسئله‌ای، تلویحا به این معناست که می‌شود برای ازبین‌بردن آن تهدید به زور متمسک شد و رفتار آدم‌ها را تغییر داد. بنابراین، بدون کم‌شدن از کلیت مسئله، می‌شود امنیتی‌شدن را به این شکل تعریف کرد: کنترل رفتار آدم‌ها از طریق چسباندن برچسب امنیتی‌بودن به یک چیز. سوالی که این وسط ذهن مرا درگیر کرد (و هر مکتب امنیتی هم از کنار آن رد می‌شود و آن را مفروض می‌گیرد) این است که اساسا آدم‌ها چرا علاقمندند رفتار بقیه را کنترل کنند؟جوابی که بهش رسیدم این است: ترس از مرگ و فانی‌بودن. به عبارت دیگر، مرگ خیلی بزرگ است. توی آنی اتفاق می‌افتد و یک‌هو، تمام زندگی کسی را که از وقتی خودش را شناخته زنده بوده می‌چاپد و او را تبدیل می‌کند به بخشی از عدم. ماجرا جدی‌جدی خیلی ترسناک است. این ترس از نبودن، باعث می‌شود تا ما تمایل داشته باشیم رفتار دیگران را با کنترل و اعمال سلطه تغییر بدهیم. از این راه، شخص تحت کنترل، دست به رفتارهایی می‌زند که مطلوب خود ماست (و خودمان هم در زندگی انجامش می‌دهیم) و به همین خاطر، تبدیل می‌شود به نسخه‌ی دیگری از ما. یعنی ما با کنترل می‌توانیم حتی بعد از مرگ هم توی کالبد شخص دیگری به حیات ادامه بدهیم. ترس از مرگ باعث می‌شود تا شخص کنترل‌شده هم به کنترل کس دیگری دست بزند و خودش را (که نسخه‌ی دیگری از ماست) بریزد توی کالبد او. این سیر ادامه پیدا می‌کند و در صورتی که حلقه‌ی اول کنترل خوب و موثر انجام شده باشد، پشت سر هم، آدم‌های نسل‌های مختلف تبدیل می‌شوند به ما. این‌جاست که ما جاودانه می‌شویم و بر مرگ (که مهم‌ترین دشمن انسان است) فائق می‌آییم. با توجه به این مقدمه و استدلالی که چیدم، می‌شود گفت که از چشم‌انداز این رهیافت، مرگ به دو دلیل بر زندگی مقدم است و نقش علت را بازی می‌کند: 1- ترس از مرگ است که به رفتار سلطه‌گر در زندگی شکل می‌دهد و او را به این مسئله فرامی‌خواند که برای مقابله با مرگ، رفتار بقیه را کنترل کند و 2- مرگ از این طریق حیات ابدی را ممکن می‌کند؛ انگار زندگی فرد در گروی رفتاری است که ترس از مرگ او را وادار به آن می‌کند. ب) تسکین‌دهندگی مرگ و ماهیت حل‌کنندگی آن:سترگ‌بودن، دردناک‌بودن و ترسناک‌بودن مرگ را ناظری می‌فهمد که از بیرون دارد به پدیده‌ی مرگ نگاه می‌کند، نه شخصی که دچار مرگ شده است. به همین خاطر است که برای شخص سلطه‌پذیر، زندگی بسیار دردناک‌تر از مرگ است. ترس از تامین مایحتاج، پیش‌برد معیشت و کنارآمدن با روابط انسانی، ترس بزرگ و سهمگینی است که می‌تواند قابل‌حل باشد، اما بهترین اتفاقی که می‌تواند بیافتد، دست‌وپنجه‌نرم‌نکردن با آن است. مرده درد معاش ندارد، امشب را گشنه نمی‌ماند، جایی برای خوابیدن لازم ندارد و برایش فرقی نمی‌کند که روابط انسانی او در چه وضعیتی قرار دارند. به همین خاطر است که من خیال می‌کنم که کامل‌ترین شکل از رهایی (emancipation) زمانی اتفاق می‌افتد که اساسا فرد با محدودیت‌ها و مشکلاتی که زندگی بر او بار کرده دست‌به‌گریبان نباشد. بنابراین، مرگ می‌تواند زیر میز زندگی بزند، شرایط نامطلوب و مشکلات را به کلی حل بکند و فرد را با رهایی‌ای ابدی تنها بگذارد. لب کلام آن که مرگ می‌تواند زندگی را بکشد. می‌تواند مشکلات برآمده از زندگی را در لحظه‌ای نیست کند. مرگ می‌تواند زندگی و مصیبت‌های آن را تحقیر کند. از این جهت هم مرگ مقدم بر مرگ می‌نشیند و آن را تعیین می‌کند؛ به همین خاطر علت است.(نمی‌دانم این قسمت از متن را به چه شکلی بنویسم که «دعوت به خودکشی» تلقی نشود. چرا که نیست. بیشتر سوالی است که پاسخش را پیدا نمی‌کنم. من نمی‌دانم چرا علم به تسکین‌دهندگی مرگ باعث نمی‌شود خیلی‌ها زیر میز زندگی بزنند. ابدا به نظرم منطقی نمی‌آید. کاش به نظرم منطقی می‌آمد.)کزین دو حادثه‌ی اولی مرگ بود. این متن می‌خواست همین را بگوید. وعده داده بودم که به مقدمه برگردم. دیدم ضرورتی ندارد. خواننده می‌فهمد چی می‌خواستم بگویم. سنمارسنمارFri, 23 Apr 2021 16:18:27 +0430https://virgool.ir/@sanamar/قصه-ی-مرتضا-hnpo5atjg5raنیمه‌ی دوم سال 98 بود که تلاش کردم قصه‌ای را بنویسم که شخصیت اولش، مرتضی، آن‌قدر خدا را دوست داشت که می‌خواست خودش را بکشد تا زودتر برود پیش خدا. قصه نیمه‌کاره رها شد؛ شبیه خیلی از کارها که نیمه‌کاره رهایشان کردم. اما داستان این نیمه‌کاره‌رها‌شدن خیلی با باقی توفیر داشت. من از آبان 98 تا حوالی مرداد 99 خیلی به مرتضا فکر می‌کردم. مرتضا توی ذهن من زندگی می‌کرد و تصمیمش را بالاوپایین می‌کرد. گاهی واقعن دلش می‌خواست کار را تمام کند و گاهی خیلی جدی از خودش می‌پرسید این حرکت‌ها چه معنی دارد اصلن؟ دست‌آخر هم کاری نکرد، به زندگی عادیش ادامه داد و الان هم دیگر خبرش را ندارم. از مغز من که رفته. امیدوارم هرکجا که هست خوب و خوش و خرم به زندگیش ادامه بدهد.قصه‌ی مرتضا از خیلی جهات قصه‌ی خود من هم هست. این را می‌دانم که دیگر نخ‌نما شده که نویسنده بخشی از خودش را توی قصه بازتاب می‌دهد و برای شناخت هرکس می‌شود به آن‌چه که می‌نویسد مراجعه کرد. این گزاره علی‌رغم جنده‌شدنش خیلی درست است. نویسنده خودش را توی قصه‌ها بازتاب می‌دهد و هنرمند خودش را درست آن‌جا که لازم است و به آن‌کس که لازم است نشان می‌دهد. فرق بین این دو همین است.عرض می‌کردم. قصه‌ی مرتضا از بسیاری جهات قصه‌ی خود من هم هست. مرتضا به شوق رسیدن به معشوقه‌ای گرامی داشت از خودش می‌گذشت. مرتضا به خیال خودش داشت در چیزی بسیار بزرگتر از او (که بسیار هم دوستش می‌داشت) استحاله می‌شد، «خود»ش را به دست خودش به قربان‌گاه می‌برد و با این کار، رسیدن به آن‌چه را که دوست می‌داشت به بهای بسیار کلانی می‌خرید؛ به بهای این که «خود»ش (و خودش) نباشد.در مقابل خدا داشت چکار می‌کرد؟ نقش خدا در قصه‌ای که نوشته بودم نقشی بسیار حاشیه‌ای بود. ما در این قصه محبوب را نه مستقیما، که تنها از چشم دوست‌دار که مرتضی باشد می‌دیدیم. محبوب این قصه دست روی دست گذاشته بود و ساکت، ماجرا را می‌نگریست. حتی مطمئن نیستم که خواسته باشد مرتضا را ببیند و بعد از آن که مرتضی خودش را کشت به دیداری رضایت بدهد. محبوب این داستان محبوب منفعل و ساکتی بود. بیش از آن که سوژه باشد و کاری بکند، ابژه بود و نشسته بود تا کاری اتفاق بیفتد.من هم امسال محبوب ابژه و منفعلی داشتم که خدا نبود، آدم نبود و از حدس‌هایی که می‌توانید بزنید هم (به احتمال بسیار زیاد) خیلی دور است. من یک سال تمام تلاش کردم تا «خود»م و خودم را به مسلخ ببرم، سر ببرم تا بتوانم محبوب او بیفتم. نشد اما. نمی‌شد. محبوب هیج‌کاری نمی‌کرد و منفعل ایستاده بود گوشه‌ای و هیچ‌کدام از تلاش‌های من به نظرش نمی‌آمد. از جایی به بعد (که بشود حدود یک ماه و نیم قبل) سر عقل آمدم (شاید هم بریدم، نمی‌دانم، اما مطمئنم همان کاری را کردم که مرتضا کرد، اما با قدری تاخیر). «خود» و خود خونین خودم را از قربان‌گاه کشیدم بیرون و تلاش کردم در جستجوی محبوبی باشم که حد بیشتری از سوژگی را به نمایش می‌گذارد و در مقابل تلاش‌هایی که می‌کنی دست می‌زند و یا (حتی از دست‌زدن بهتر) دست رد به سینه‌ات می‌زند.مرتضا مخلوق من است و دست خالقش را گرفت و به راه آورد.پ.ن.: بخشی از قصه را که مکتوب شده بود آورده‌ام. می‌توانید بخوانید. هرچند که سرنوشت مرتضا الان عوض شده:این یک قصه نیست. می‌دانم. نباید این‌جوری شروع کنم. می‌دانم قصه را باید جوری شروع کنم که خواننده را زیر منگنه‌ی تعلیق بگذارد و تا تمامش نکرده رهایش نکند. اما من بلد نیستم شبیه کاسب‌ها تا کنم، بلد نیستم هیچ جنسی را خوب بفروشم. این صفحه‌ای که روبروی شما باز شده هم قصه نیست. من هم اهل غش در معامله نیستم. چیزی را که قصه نیست جای قصه به شما قالب نمی‌کنم. تا به امروز لقمه‌ی حرامی بر سر این سفره نیاورده‌ام، الحمدلله، فرداها را واگذار کرده‌ام به آن بالایی. اصل متن در کارتابل قهوه‌ای رنگی در بخش بایگانی اسناد یک اداره‌ی فخمیه نگهداری می‌شود. طالبان بررسی چند و چون و کم و کیف و صحت و سقم می‌توانند شخصا به بنده پیغام بدهند تا نشانی اداره را بدهم بروند خودشان از نزدیک ملاحظه بفرمایند. دسترسی به کارتابل نیاز به آشنا دارد که اینش دیگر برعهده‌ی نویسنده نیست. بنده خودم هم نزدیک همین کارتابل نگهداری می‌شوم. عرض کردم که قرار نیست قصه ببافم. پس اگر خیال کرده‌اید این «نگهداری شدن در کنار کارتابل» را آورده‌ام که گره‌ای در قصه انداخته باشم و سرنخی داده باشم و آخر قصه گره را بگشایم و ماجرا از قضا با حدس شما یکی باشد و شما هم به هوش و ذکاوتتان ببالید پاک در اشتباهید. این‌جا از این خبرها نیست. همه چیز را همان اول صاف و پوست‌کنده می‌گذارم کف دستتان. من مرده ام. خاکسترم را توی جعبه‌ی کوچکی ریختند و گذاشتند نزدیک کارتابل که بعدتر توی تحقیقات به کارش بگیرند. مرده که حرف نمی‌زند؟ همچه سوالی آمد توی مغزتان؟ خوب است، نطقتان باز شده. این همه قصه خوانده‌اید که مرده‌ای روایتش می‌کند و محض رضای خدا هیچ‌کدامتان جیکش هم درنیامد. اما برای این یکی قدری دندان روی جگر بگذارید. اجازه بدهید رویمان که بیشتر به هم باز شد عرض می‌کنم. قرار است همه چیز را بگویم اما این که دارم برای غریبه‌ای تعریفش می‌کنم بدجوری روی مخم رفته. بعدتر که کمتر غریبه شدید چشم، این یکی را هم می‌گذارم کف دستتان.من مرده‌ام چون خودم را کشته‌ام. خودم را کشته‌ام چون یک بعدازظهر پاییزی عین روز برایم روشن شد که خدایی وجود دارد. من خدا را دوست داشتم همیشه اما نمی‌دانستم راستی‌راستی وجود دارد. من هم که عاشق، عاشق‌ها هم که دیوانه، برداشتم خودم را کشتم که زود زود پیشش باشم. اما حساب دیوان‌سالاری‌های قبل از ملاقات خدا را نداشتم. فراموشم شده بود که اتفاق‌هایی باید قبلش بیفتد و حتی ممکن است کار زیادی توی پروسه‌ی اداری گیر کند. حساب این را هم نداشتم که دارم خودکشی می‌کنم. دیوانگی هم بالاخره اندازه‌ای دارد. آخر به ذهن کدام بنی‌بشری خطور کرده که برای دیدن خدا خودکشی کند؟ تا آن‌ها به خودشان می‌جنبیدند حکم این مسئله را دربیاورند من خدا را خوب خوب در آغوش کشیده بودم. این‌جوری نشد. قصه‌ی پریان نبود که با وصال عاشق به معشوق تمام شود. ماجرا ساده‌تر از این‌ها تمام شد. تیغ ترسناک بود، پریدن درد داشت و دار زدن هم زیادی بود. این شد که شیر گاز بخاری را آوردم بیرون، دستگیره را تا آخر چرخاندم و به پشتی تکیه دادم و منتظر نشستم. بوی گاز اتاق را دستش گرفته بود و سرم، شبیه موج‌های دریا که آهسته‌آهسته کوچک‌تر می‌شوند تا بمیرند، داشت نرم‌نرمک از جنب‌وجوش می‌افتاد. داشتم سراسیمه کمد لباس‌ها را زیر و رو می‌کردم لباس بهتره را بپوشم. دلم می‌خواست در محضر خداوندی خوب توی چشم بیایم. قبل از کندن شیر گاز بخاری حواسم به لباس نبود. پیژامه‌ی توی خانه را پوشیده بودم با زیرپیراهن خاکی‌رنگی که گُله به گُله روش سفیدی‌های خاکستر سیگار نشسته بود. کار داشت تمام می‌شد که حواسم پرت لباس شد. دیدم ستم است با این سر و وضع بروم سر قرار. توی کمد مشغول وارسی لباس‌ها بودم که سرم مثل وزنه‌ای افتاد روی گردنم و بدنم زیر فشار سر و گردن تاب نیاورد و پخش شدم وسط کمد.سنمارسنمارSat, 20 Mar 2021 03:07:19 +0330https://virgool.ir/@sanamar/موشک-شرتی-بر-سر-صنعا-shhxkzthv7lqمادرم از مکه آمده. با روسری و پیرهن و شلوار سفید. خودش سیاه شده اما. آفتاب حجاز سوزنده است. می‌سوزاند. آیات بهشت و خنکی هواست که این‌ها را مسلمان کرده قاعدتا. و الا همنشینی با آفتابی که یک‌ماهه توانسته قرص ماه مادرم را اینجوری به خسوف ببرد ترس از گرمای جهنم را شبیه شوخی می‌کند. همین است که اهل حجاز به امید بهشت ثواب می‌کنند اما ترس جهنم گناهکاری را از سرشان نمی‌اندازد. ما ولی چون کشور چهارفصل می‌باشیم خیلی خوبیم و کلا این قضاوت‌ها که روحیات کسی را با جغرافیای محل زندگیش مدل می‌کنند خیلی درست و به حقیقت نزدیکند.به مامانم مکررا گفتم چیزی از آن‌جا نیاور. تاکید کردم که این خریدها که تو می‌کنی بمب می‌شود می‌بارد بر سر طفل یمنی. طفل را هم آوردم که دلش به رحم بیاید. انگار که بمب قبل فرود شناسنامه می‌بیند. اما خرید و آورد. دو تا عرقگیر یقه‌گرد آورده مثلا. انگار که عرق‌گیر یقه‌گرد اینجا پیدا نمی‌شود. بهش که اعتراض کردم گفت نایین پیدا نمی‌شد. پوشیدم زیر لباس و رفتم مهمانی ولیمه. شب خواب دیدم صنعا جهنم است. ایستاده‌ام وسط شهر و شهر را دارند می‌کوبند. استخوان‌ها خرد می‌شوند، چرخ گاری‌ها این‌طرف آن‌طرف می‌افتد، سقف ماشین‌ها ترک برمی‌دارد، از این ساختمان دود بلند می‌شود و از آن یکی آتش. قبل خواب داشتم به دو سال سربازی بعد از ارشدم فکر می‌کردم. توی خواب هم هنوز در همان حال و هوا بودم. یکهو فحش را کشیدم که ناکس‌ها اگر هم می‌خواستند منطقه‌ی جنگی بفرستند نکردند مرا بفرستند دمشق که لااقل جنگ فعالی در جریان نباشد. سرم را آوردم بالا. سمت آسمان. شرت‌ و زیرپوش‌هایی که مامان آورده بود موشک شده بود داشت می‌بارید بر سر شهر. گریه کردم. وسط گریه از خواب بلند شدم. بابام گفت داشتی توی خواب عربی حرف می‌زدی. شش صبح بود. داشت آماده می‌شد برود سر کار. گفت تو که عربیت خوبه شب‌ها قبل خواب یک آیت‌الکرسی بخون که این‌قدر چرت و پرت نبینی. گفتم باشه و خوابیدم.این‌همه بافتم که بگویم من به این بی‌رگی که تصور می‌شود نیستم. علی‌رغم بی‌رگی ظاهری چیزهایی را ته دلم دارم که دلم می‌خواهد پشتشان بایستم. بیشتر وقت‌ها هم توی خواب دستگیرم می‌شود که این چیزها چیستند.ماه‌ها قبل خواب کسی را دیدم که خیلی ازش دل‌چرکین بودم. خواب که تمام شد دلم باهاش صاف شده بود. توی نوت‌های گوشیم قصه‌ی خواب را نوشتم و آخرش این‌جوری تمام کردم: «از حجیت‌پیداکردن خواب می‌ترسم. من تصمیم‌های سختی باید بگیرم. دلم نمی‌خواهد به خواب اجازه بدهم به زندگیم وارد شود.»همین.سنمارسنمارWed, 21 Aug 2019 20:45:16 +0430https://virgool.ir/@sanamar/قصههای-لیسانس-1-باور-چیزایی-که-میبینی-omqnsxxzdmdn[گفته می‌شود که توریستی سفر کردن کار بیهوده‌ای است. این که فاصله‌ات را با مردم محلی حفظ کنی، شب را در هتل بگذرانی و فقط به جاهای شناخته‌شده‌ی شهر سفر کنی. می‌گویند مسافر درست کسی است که قاطی محلی‌ها می‌شود، از لباس‌هاشان می‌پوشد، از غذاهاشان می‌خورد و در کل تلاش می‌کند این چند روز سفر را شبیه محلی‌ها زندگی کند. تجربه‌ی شخصی محدود من اما بهم نشان داده که هیچ‌کدام از این دو تا مسیر بهره‌ی واقعی را به مسافر عرضه نمی‌کند. مسافر باید تلاش کند که تا حد امکان به سبک زندگی محلی‌ها نزدیک شود اما یادش نرود قبل از سفر کی بوده و چه جهان‌بینی‌ای داشته. حفظ فاصله (هرچند کوچک و محدود) لازم است. توجه به فاصله‌ی بین دو جهان‌بینی است که باعث می‌شود مسافر واقعی‌ترین برداشت را از محیط بکند و با بیشترین بهره از سفر برگردد.لیسانسم (اگر خدا بخواهد) تمام شده. من این پنج سال لیسانس را در دانشکده توریست نبودم. تنها سر کلاس نمی‌رفتم و امتحان نمی‌دادم. لالوی آدم‌ها پلکیدم و قصه‌های زیرپوستی دانشکده را شنیدم. اما همان‌طور که در بالا عرض شد، توریست‌بودن و جزیی از آدم‌های محلی شدن دو روی یک سکه‌اند و هر دو مانع این می‌شوند که واقعی‌ترین تصویر برداشته شود. من جزیی از آدم‌های این دانشکده بودم و به همین خاطر آن‌قدرها نمی‌توانستم تصویر واقعی‌ای ازش داشته باشم. اما حالا که لیسانس تمام شده می‌شود از بالا به اتفاقات نگاه کنم و ببینم حاصل واقعی این دوره چی بوده. این پست و پست‌های دیگری که با این مقدمه شروع می‌شوند حاصل این واکاوی درونی اند.]_____________________________________________________________________________________شش واحد از این لیسانس را خیلی دوست دارم. آمار و سیستم‌های مخابراتی. جفتش را با یک استاد گذراندم. استاده در بل‌لبز کار می‌کرد. برای اطلاع کسانی که نمی‌دانند بل‌لبز چیست باید بگویم که آزمایشگاهی است که گراهام بل بنایش کرده و یکی از معتبرترین آزمایشگاه‌های مخابرات است در دنیا و بسیاری از پیشرفت‌هایی در مخابرات که ما در زندگی روزانه‌مان باهاش سر و کار داریم از همین آزمایشگاه سر برآورده و به دنیا عرضه شده. کارش را در آنجا رها کرده بود و آمده بود ایران درس بدهد. تصویر اولیه بی‌نقص بود. آدم علمی فوق‌العاده‌ای کارش را در یکی از معتبرترین مراکز پژوهشی دنیا رها کرده بود و آمده بود ایران تا دروس درجه‌یکی را در یکی از دانشگاه‌های کشور خودش درس بدهد و (هرچند کلیشه‌ای و روسپی‌شده) به وطنش خدمت کند. من همزمان صفحه‌ی اینستاگرام یک دانشجوی دکتری فلسفه را در اینستاگرام دنبال می‌کردم که در نیوجرسی با او معاشرت داشت. دانشجو نوشته بود که دکتر فلانی می‌خواهد دخترش در فرهنگ ایرانی بزرگ شود و آینده‌اش را فدا کرده که دخترش در کشورش بزرگ شود. تصویر اولیه هر روز احترام بیشتر مرا برمی‌انگیخت. علی‌الخصوص که عالی درس می‌داد، تمرین‌هایش آموزنده بود و سوال‌های امتحان‌هاش به معنی واقعی کلمه زیبا بودند. بهترین نمره‌های لیسانسم را هم از همین دو درسی گرفتم که با او گذراندم. درس‌ها تمام شد، زمان گذشت و امسال رسید.خبر رسید استاد از دانشگاه کلمبیا پیشنهاد تدریس گرفته. ترم پاییز که شروع شد استاد توی دانشگاه دیده نشد. رفته بود نیویورک درس بدهد. هرچقدر تلاش کردم نتوانستم این کارش را با چیزهایی که از تصویر اولیه‌اش سراغ داشتم وفق بدهم. اوضاع اقتصادی بی‌ریخت شده بود و رشنال‌ترین کار (نه عقلانی‌ترین و نه هیچی‌ترین دیگر، رشنال‌ترین) فرار بود. اما این نه با خدمت به وطن جور درمی‌آمد، نه با ادعایی که در مورد بزرگ‌شدن دخترش در ایران کرده بود و نه با هیچ‌کدام از تصاویر دیگری که از خودش عرضه می‌کرد.من روز معلم امسال بنا داشتم به سه، چهار تا از استادها کادو بدهم. یکیشان همین استاد بود. کادوها را هم خریده بودم. اما این اتفاق که افتاد پشیمان شدم از دادن کادوها. واقعیت را نمی‌دانم چیست و چه اتفاقی افتاد که گذاشت رفت. اما انگار راستی‌راستی باور چیزهایی که می‌بینی ساده‌انگاریه.سنمارسنمارTue, 02 Jul 2019 21:55:45 +0430https://virgool.ir/@sanamar/حسبحالنویسی-fllj6f8ol84uصبح شد، ظهر شد، شب شد. صبح شد، ظهر شد، شب شد. صبح شد، ظهر شد، شب شد. صبح شد، ظهر شد، شب شد. صبح شد، ظهر شد، شب شد. صبح شد، ظهر شد، شب شد. صبح شد، ظهر شد، شب شد. صبح شد، ظهر شد، شب شد. صبح شد، ظهر شد، شب شد. صبح شد، ظهر شد، شب شد. صبح شد، ظهر شد، شب شد. صبح شد، ظهر شد، شب شد. صبح شد، ظهر شد، شب شد. صبح شد، ظهر شد، شب شد. صبح شد، ظهر شد، شب شد. صبح شد، می‌خواست صبح بماند، تو اما شیشه‌ی عمرش را گرفتی توی دستت فشار دادی که بشکند، شب شد. صبح شد، ظهر شد، شب شد. صبح شد، ظهر شد، شب شد. صبح شد، ظهر شد، شب شد. صبح شد، ظهر شد، شب شد. صبح شد، ظهر شد، شب شد. صبح شد، ظهر شد، شب شد. صبح شد، ظهر شد، شب شد. صبح شد، ظهر شد، شب شد. صبح شد، ظهر شد، شب شد. صبح شد، ظهر شد، شب شد. سنمارسنمارSat, 29 Jun 2019 02:40:38 +0430https://virgool.ir/@sanamar/مواجهه-z9nkelveu1jqهشت عصر (*) است. من دارم درس می‌خوانم. هلیکوپترها می‌آیند و می‌روند. یک شیشه رب گذاشته‌ام پشت پنجره توی پلاستیک. هلیکوپترها آنقدر نزدیکند که پلاستیک موج برداشته و دارد تکان‌تکان می‌خورد. هیچوقت ندیده بودم این‌قدر پایین پرواز کنند. می‌روم از پنجره‌ی آشپزخانه نگاه بیندازم ببینم دارند کجا می‌روند. چشمم به شیشه‌ی همسایه‌ی روبرویی می‌افتد. این شیشه مات است. یکی از هلیکوپترها که از بالای خانه گذشته از توش پیداست. دارد رو به من پایین می‌آید. توی مغزم شروع می‌کنم به وارسی ببینم این نزدیکی‌ها کجا می‌شود هلیکوپتر فرود آورد. یادم می‌افتد دانشگاه امام علی نزدیک است. از خودم می‌پرسم چرا از آنجا هلیکوپتر بلند شده و خودم جواب سوالی را که از خودم پرسیدم می‌دهم.ممکن نیست روزی بفهمم کسی که حدسش را زدم توی آن هلیکوپتر حضور داشته یا نه. اما به هرحال موقعیت جالبی است. (*): ۱۴ خرداد ۹۸. سالگرد ارتحال امام.سنمارسنمارWed, 12 Jun 2019 05:56:49 +0430https://virgool.ir/@sanamar/من-حوصله-ندارم-ywgtknmuwtphمن حوصله ندارم. این یک اصل است. مواقع انگشت‌شماری استثنا برمی‌دارد. بی‌حوصلگی انواع دارد. من شبیه خودم بی‌حوصله‌ام. برای این که درست بفهمید این بی‌حوصلگی چجوری است می‌توانید چند مثال پایین را بخوانید. آن‌ها که با نوع بی‌حوصلگی من آشنایند هم می‌توانند از این قسمت بپرند. من البته عوضیم. در ادامه‌ی متن به این چند مثال بارها ارجاع خواهم داد. خلاصه که انتخاب با خودتان.مثال ۱) من قبلنا شطرنجم خوب بود. اخیرا یک پنج، شیش باری بازی کردم و هر پنج، شیش‌تا را باختم. بی‌استثنا. آخریش را هم به یک پسرک کودنی باختم. من حوصله ندارم پیش‌بینی کنم طرف دارد چیکار می‌کند. حوصله ندارم بشینم طرح بریزم که حالا چیکارش کنم که غافلگیر بشود. فاتح به نظر رسیدن جلوی چنین آدم‌های زیقی‌ای (که می‌شود اکثر آدمها) مجابم نمی‌کند همچه زحمتی را به خودم بدهم.مثال ۲) یکی چند وقت پیش آمد خانه‌ی من مهمانی. یک‌جایی وسط بحث برگشت بهم گفت تو خیلی آدم ساده‌ای هستی. منظورش این بود که دستم را راحت می‌شود خواند. من نشستم فکر کردم ببینم واقعا اینجوریم یا نه. باز دیدم ماجرا شبیه شطرنج بالا است.مثال ۳) من صاف و ساده دلم می‌خواهد پیشنهاد بدهم همیشه. توی زرورق نمی‌خواهم بپیچم چیزی را. خیال می‌کنم همین که در عصر بمب و سیل و داعش و نفتت را نمی‌گذاریم صادر کنی و تو غلط کردی منم تنگه را می‌بندم یکی آمده به کسی می‌گوید آقا جان من حاضرم بی‌چشمداشت تو را با خودم یکی بگیرم و با تو چنان کنم که با خودم (بلکه خیلی بهتر از خودم) خودش خیلی است. دلم می‌خواهد به طرف مقابل بگویم نمی‌دانم چی شده، می‌توانم بهش فکر کنم، اما علی‌الحساب محبتی در دلم نسبت به تو ایجاد شده که سابقه نداشته. همین و بس. این‌جوری پیشنهاد دادن می‌تواند شخص مقابل را به این فکر بیندازد که من کل قضیه تخمم نیست که اینجوری دارم پیشنهاد می‌دهم. هست. من فقط حوصله ندارم.حوصله‌نداشتن من معجونی است که چنین چیزهایی توش دارد:- به حرکتی از من اطلاق می‌شود که این ظن را در طرف مقابل ایجاد می‌کند که بار موقعیت را درست نفهمیده‌ام یا خیلی گاگولم.- معمولا زمانی اتفاق می‌افتد که فکر می‌کنم ممکن است زحمت بیش از اندازه دستاوردی در پی نداشته باشد.- این بند تبصره‌ی بند دوم است. گاهی اوقات ممکن است دستاورد بزرگی هم در پی داشته باشد. در این جور مواقع چون اصل کار را ارزشمند می‌دانم و نقشه‌ریختن را پایین‌آوردن ارزشش می‌دانم بی‌حوصله می‌شوم.- بی‌حوصلگی من لش‌بودن ندارد توش. کل ماجرا را شاید بشود در این خلاصه کرد که من با محیط پیرامونم تحقیرآمیز برخورد می‌کنم و لایق این نمی‌دانمشان که برای دستکاری برداشت‌هایشان دست به این بزنم که استراتژی بریزم....همین الان متوجه شدم که اینجا نوشتن شبیه روبروی آدمها نشستن نیست. می‌توانم خودخواهانه در مورد خودم حرف بزنم و دست‌آخر، فقط از خودم حرف زده باشم و صحبت را بی‌نتیجه‌گیری رها کنم بلند بشم برم. پس خدافظ.فقط به این اشاره کنم که دیدید تا آخر متن به هیچکدوم از اون مثالها ارجاعی ندادم؟ بابا واقعا خیال کردید نقشه می‌ریزم واسه‌تون؟ :)))))سنمارسنمارFri, 07 Jun 2019 22:18:01 +0430https://virgool.ir/@sanamar/ما-هم-یه-عمری-گول-قصهها-رو-خوردیم-k7sqtxmbuahdمن قبلتر قصه می‌نوشتم. قصه‌نوشتن را دوست داشتم. حرف‌های خودم را می‌گذاشتم توی دهن کاراکترها و یکهو می‌دیدم شخصیت توی قصه دارد همان حرفی را می‌زند که مدت‌ها بود می‌خواستم بزنمش توی صورت کسی و جرئت نمی‌کردم. یا می‌شد لابلای کلمات خودم را بریزم بی‌آن‌که کسی بفهمد دارم در مورد خودم صحبت می‌کنم یا دست‌کم بتواند ثابت کند که این‌ها همگی منم. قصه برای من چاه امنی بود برای دادزدن خودم.قصه اما خودش را هم که بُکشد قصه است. مجبوری جذاب تعریفش کنی. مجبوری ترتیب وقایع را بالاپایین کنی و به اتفاقات رنگی از هیجان بپاشی تا خوانده شود. اینجوری، دست‌آخر از واقعیت چیزی باقی نمی‌ماند جز سایه‌ای کم‌رمق. پسرکی را می‌شناختم در دبیرستان که موقع خودارضایی‌هایش شمع روشن می‌کرد، تخت را مرتب می‌کرد، لباس خوبه‌اش را می‌پوشید و تمام حواسش را جمع می‌کرد تا دخترک همسایه در ذهنش مجسم شود. یکبار با خجالت ماجرا را در حیاط پیش‌دانشگاهی تعریف کرد و من پرسیدم این همه زحمت می‌کشی که چی بشه؟ گفت دلم می‌خواد تمام که شد خیال کنم کردمش. قصه‌گفتن به قصد روایت واقعیت هم شبیه است به همچه خودارضایی‌ای. سایه‌ای از واقعیت را توی خودش جا داده (که ارضا شدن باشد). اما این کجا و آن کجا.(این مثال نامتعارف را به دو جهت آوردم. یکم این که بزرگی کنم. دوم این که بفهمید هر حرفی دم دستم بیاید می‌زنم. قرار نیست برای خوشایند کسی حرفی را که به نظرم رسا می‌آید و توی ذهنم جهیده را قلم بگیرم. می‌توانید همین الان این صفحه را ببندید.)من قصه می‌نوشتم که بتوانم با زندگی کنار بیایم. که بتوانم شرایط را تماما بریزم روی کاغذ و با مغزی روشن در مورد اتفاقات تصمیم بگیرم. قصه‌ی آخرم (که گمانم آخرین قصه‌ام هم بشود) با این جمله شروع می‌شود که «این یک قصه نیست.». قبل از نوشتنش به نارسایی قصه در تبیین اتفاقات عالم واقع پی برده بودم. دلم می‌خواست با این جمله خودم را آرام کنم. که با خودم عهد کنم قرار نیست قصه بگویم و فقط دلم می‌خواهد همه چیز را آورده باشم روی کاغذ. طاقت نیاوردم اما. قصه گفتم و باز با قصه‌ها تصمیم گرفتم. اینجا اما قرار نیست قصه بگویم. قرار است لخت و عور حرف بزنم؛ بی‌ادا اطوار. با استفاده‌ی حداقلی از ظرفیت‌های خیال‌انگیز زبان. اینجا قرار است واقعیت را همان‌جوری که هست بنویسم....توییتر را باز کردم یکی توییت کرده بود «محسن همین یک ربع پیش مرد.». نوشتن را تمام می‌کنم چون دیگه معنی ندارد.سنمارسنمارMon, 03 Jun 2019 05:39:38 +0430