من فتیشهایی برای مردن دارم. مینویسم فتیش چون انگار یک میل توضیحندادنی میبرم از تصورکردنشان.
دلم میخواهد موقع تشییع پرچم ایران بیندازند روی تابوتم. تابوتم، سوار بر دست آدمهایی که دوستشان داشتم، بلغزد توی خیابان و نرمنرمک برود بخوابد آنجا که قرار است پناهش بدهد تا آخر. در نظرم، این تابوتها که نرمنرمک میلغزند روی دست تشییعکنندگان، صاحبانشان آدمهاییند که دنیا را آنطور که میبایست دیدهاند و حالا با خیال راحت میروند بخوابند. پس این شد فتیش دوم؛ دلم میخواد تابوتم بلغزد روی دست آدمها جوری که کسی اصلن نفهمد چجوری رسید به مقصد.
دلم میخواهد شهید شوم در راه ایران. من شهیدشدن در راه ایران را دوست دارم. ایران قشنگ است و مرا در دامنش بزرگ کرده. شبیه به کودکی که بعد از قدکشیدن از دامان مادر جدا شده، دلم میخواهد با شهیدشدن به مادرم اعلام وفاداری مجدد کنم و دوباره بروم توی بغلش بخوابم.
اینجا کسی صدای مرا میشنود؟ اگر که بله، فتیش شما برای مردن چیست؟