ویرگول
ورودثبت نام
سنمار
سنمار
سنمار
سنمار
خواندن ۲ دقیقه·۷ سال پیش

موشک شرتی بر سر صنعا

مادرم از مکه آمده. با روسری و پیرهن و شلوار سفید. خودش سیاه شده اما. آفتاب حجاز سوزنده است. می‌سوزاند. آیات بهشت و خنکی هواست که این‌ها را مسلمان کرده قاعدتا. و الا همنشینی با آفتابی که یک‌ماهه توانسته قرص ماه مادرم را اینجوری به خسوف ببرد ترس از گرمای جهنم را شبیه شوخی می‌کند. همین است که اهل حجاز به امید بهشت ثواب می‌کنند اما ترس جهنم گناهکاری را از سرشان نمی‌اندازد. ما ولی چون کشور چهارفصل می‌باشیم خیلی خوبیم و کلا این قضاوت‌ها که روحیات کسی را با جغرافیای محل زندگیش مدل می‌کنند خیلی درست و به حقیقت نزدیکند.

به مامانم مکررا گفتم چیزی از آن‌جا نیاور. تاکید کردم که این خریدها که تو می‌کنی بمب می‌شود می‌بارد بر سر طفل یمنی. طفل را هم آوردم که دلش به رحم بیاید. انگار که بمب قبل فرود شناسنامه می‌بیند. اما خرید و آورد. دو تا عرقگیر یقه‌گرد آورده مثلا. انگار که عرق‌گیر یقه‌گرد اینجا پیدا نمی‌شود. بهش که اعتراض کردم گفت نایین پیدا نمی‌شد. پوشیدم زیر لباس و رفتم مهمانی ولیمه. شب خواب دیدم صنعا جهنم است. ایستاده‌ام وسط شهر و شهر را دارند می‌کوبند. استخوان‌ها خرد می‌شوند، چرخ گاری‌ها این‌طرف آن‌طرف می‌افتد، سقف ماشین‌ها ترک برمی‌دارد، از این ساختمان دود بلند می‌شود و از آن یکی آتش. قبل خواب داشتم به دو سال سربازی بعد از ارشدم فکر می‌کردم. توی خواب هم هنوز در همان حال و هوا بودم. یکهو فحش را کشیدم که ناکس‌ها اگر هم می‌خواستند منطقه‌ی جنگی بفرستند نکردند مرا بفرستند دمشق که لااقل جنگ فعالی در جریان نباشد. سرم را آوردم بالا. سمت آسمان. شرت‌ و زیرپوش‌هایی که مامان آورده بود موشک شده بود داشت می‌بارید بر سر شهر. گریه کردم. وسط گریه از خواب بلند شدم. بابام گفت داشتی توی خواب عربی حرف می‌زدی. شش صبح بود. داشت آماده می‌شد برود سر کار. گفت تو که عربیت خوبه شب‌ها قبل خواب یک آیت‌الکرسی بخون که این‌قدر چرت و پرت نبینی. گفتم باشه و خوابیدم.

این‌همه بافتم که بگویم من به این بی‌رگی که تصور می‌شود نیستم. علی‌رغم بی‌رگی ظاهری چیزهایی را ته دلم دارم که دلم می‌خواهد پشتشان بایستم. بیشتر وقت‌ها هم توی خواب دستگیرم می‌شود که این چیزها چیستند.

ماه‌ها قبل خواب کسی را دیدم که خیلی ازش دل‌چرکین بودم. خواب که تمام شد دلم باهاش صاف شده بود. توی نوت‌های گوشیم قصه‌ی خواب را نوشتم و آخرش این‌جوری تمام کردم: «از حجیت‌پیداکردن خواب می‌ترسم. من تصمیم‌های سختی باید بگیرم. دلم نمی‌خواهد به خواب اجازه بدهم به زندگیم وارد شود.»

همین.

۶
۰
سنمار
سنمار
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید