دلم میخواهد بروم پیش کسی بگویم حالم خوب نیست. تا اینجای کار را میدانم میخواهم چکار کنم. اما نمیدانم چی میخواهم بشنوم ازش.
خیال میکنم چیزهایی هست که واقعن از پس حلکردنشان برنمیآیم. خیال میکنم چیزهایی که انگار در ذاتشان حلنشدن است زیاد دارند به سراغم میآیند.
من موقع نوشتن بهتر فکر میکنم. من هر وقت کار اصلیای که میکنم چیزی جز فکر کردن است بهتر فکر میکنم. الان میبینم بند اول متن درست نیست. نمیخواهم بروم پیش کسی بگویم حالم خوب نیست. اتفاقن دلم میخواهد بروم پیش کسی، کسی که میشناسمش و یک نفر است و از خوشحالیم حرف بزنم.
سلام من شما را دوست دارم. این را هم میخواستم بگویم و نمیشود.
غمباد گرفته ام. قول و قرارم با کسی بر سر این است که حرف نزنیم. من اما آدم حرفزدنم. بهترین تفریحم حرفزدن است. حرفزدن کسبوکار من است. انگار اسب تازهنفس قشقایی را توی طویله ببندی علف نشخوار کند و نگذاری یورتمه برود. من دارم میترکم به خدا.
راستش خیال میکنم حتی میدانم از آن آدم میخواهم چیکار کند. دلم میخواهد حرف بزنم، همانطور که گفتم از خوشحالیها، و ببینم که خنده گاماسگاماس میآید و اول روی چشمها پهن میشود و بعد تمام صورتش را محاصره میکند. من دلم میخواهد از تو لبخندی به نشانهی تحسین ببینم زیبا. قلب من با این چیزهای کوچک ضرباتش تندتر میشود. قلبم که تند بتپد، صدای سم اسبی قشقایی میدهد که جلوی فلکالافلاک دارد لای لالههای واژگون میدود.