هشت عصر (*) است. من دارم درس میخوانم. هلیکوپترها میآیند و میروند. یک شیشه رب گذاشتهام پشت پنجره توی پلاستیک. هلیکوپترها آنقدر نزدیکند که پلاستیک موج برداشته و دارد تکانتکان میخورد. هیچوقت ندیده بودم اینقدر پایین پرواز کنند. میروم از پنجرهی آشپزخانه نگاه بیندازم ببینم دارند کجا میروند. چشمم به شیشهی همسایهی روبرویی میافتد. این شیشه مات است. یکی از هلیکوپترها که از بالای خانه گذشته از توش پیداست. دارد رو به من پایین میآید. توی مغزم شروع میکنم به وارسی ببینم این نزدیکیها کجا میشود هلیکوپتر فرود آورد. یادم میافتد دانشگاه امام علی نزدیک است. از خودم میپرسم چرا از آنجا هلیکوپتر بلند شده و خودم جواب سوالی را که از خودم پرسیدم میدهم.
ممکن نیست روزی بفهمم کسی که حدسش را زدم توی آن هلیکوپتر حضور داشته یا نه. اما به هرحال موقعیت جالبی است.
(*): ۱۴ خرداد ۹۸. سالگرد ارتحال امام.