نزدیک های عید است و احساس جاهلیت میکنم؛ هیچ خبری در من نیست، هیچ ذوقی، هیچ علاقه ای، هیچ ایده ای برای آینده یا هیچ برنامه ای ندارم.
انگاری فقط یک کار هست که باید انجام دهم. تلاش برای بقا.
نمی دانم باید چه احساسی داشته باشم یا چه کلماتی را به زبان بیاورم
می ترسم این لحظات را جوری از دست دهم که بعد ها حسرت بخورم
احتمالا تمام لحظاتش را خواهم گذراند در همین حال بی تکلیفی در احساسات و حسرت های جامانده
به هرحال فرق زیادی هم نخواهد داشت نتیجه در آخر یکی خواهر بود
بیخیالی خاصی که در پشیمانی ام نهفته آشکار خواهد بود و تلاطم احساساتم در چشم سرکوب خواهد شد
گه گاهی حس میکنم "نقطه" ی جمله ام از آنچه تصور میکنم نزدیک تر است
باری حس میکنم از این رمان خسته کننده صدها صفحه باقی است
چه می شود اگر نخواهم دیگر بخوانم؟
بعضی اوقات گوشه ای می نشینم و به خود امید واهی میدهم
می گویم اشکالی ندارد همین امروز را تحمل کن؛ تمام میشود
این هفته ی آخر است؛ همین را از سر بگذران
چیزی نمانده؛ فقط یک ماه است و بس
خب امسال را که تمام کنم؛ همه چیز درست میشود
آنگاه یادم می آید که بعد از هر روز، روز دیگری است و بعد هر سال، سال دیگری
این سریال هر روز قسمت جدیدی می دهد و فصل هایش تمامی ندارند
حس و حال همه ی ماست،می دانم
هر روز صبح که بیدار میشویم منتظر شب مینشینیم تا باری دیگر به خواب برویم و هر شب فقط میخوابیم تا صبح شود
مگر چه دلیل دیگری میتوان برای خواب و بیداری گفت؟
دردناک است که چطور هر شب به امید خوابی بی نهایت به تخت می رویم و بدن سردمان را زیر پتو میگذاریم تا شاید قلبمان گرم شود اما همه چیز بی فایده به نظر میرسد وقتی که چشم از ناکجا آبادی بر می داری که حتی نمیدانی چند وقت است به آن زل زده ای
معمولا این آخر سالی ها هر کس از تجربه هایش میگوید و سالی که گذشته را در کلمات توصیف میکنند
رک بگویم؛ امسال من افتضاح بود، آدم هایش افتضاح تر و حتی ذره ای امید به بهتر بودن سال آینده ندارم
بعید نیست بدتر هم باشد.
من در دریای نمی دانم ها غرق شده ام و نمی توانم برای نجات روح گمشده ام کاری بکنم
من هدفم، هدف داشتن نیست؛ فقط هر بار سرم درد میگیرد وقتی در خیابان راه می روم و نمی توانم آدم های اطرافم را از ذهنم بیرون کنم تا افکارم به سمت زندگی احتمالی ای که برایشان در نظر گرفتم سوق پیدا نکند
تکه پاره های مغزم هر چند دقیقه یک بار یک حقیقت تلخ پیدا میکنند و من هربار که پایم می لغزد افکارند که نامه میشوند برای این و آن
من درد لحظات آخر را خوب می فهمم و میدانم کلمه بودن چه احساسی دارد اما همچنان آنقدری ابله هستم که افکارم را در اختیار هر کس بگذارم و در ایستگاه آخر بنشینم و به افتادنم بنگرم
من سرمایه ی کافی برای بازسازی تئاتر سیل زده را ندارم و از خاک بودن مرا به هراس نمی اندازد
مرز خیال و آینده ی من شکسته و جدال بین عقل و دلم پایان ندارد
من می لرزم از ترس وقتی میفهمم چند قدم کلمه میتواند مسبب غرش سهمگین یک معشوق باشد
داستان های عاشقانه ی عناصر و کارکتر های خیالی هم مرا عصبانی می کند تا خودم را فراموش کنم
به هر حال؛ اکنون که چهارشنبه سوری است میگویم من امسال چهارشنبه سوری را یکبار هم جشن نخواهم گرفت چه برسد به دوبار!!
با من صادق باشید؛ سال شما چگونه گذشت؟

زندگی برایِ تحمل کردن نیست، برایِ زیستن است؛ برایِ عشق ورزیدن و آفریدن و برپا داشتن است. زنده ماندن، بدترین کاریست که با زندگی میتوان کرد.
- حامد حجت خواه