پایم بر زمین فرود آمد؛ و آب به اطراف پاشید، قطرات که هریک خاطره های زیادی را با خود حمل میکردند؛
پیام های حوری های بهشتی برزمین ضربه میزدند همانند عاشقی که سعی بر پاک کردن عشق دارد...
اما لکه های خیانت بر جای جای عشق مشاهده میشد، لکه هایی پاک نشدنی بر شیشه ی عشق...
تا به حال به خودت خیانت کرده ای؟
خیانتی که حتی به خاطرش نمیتوانی کسی را لعنت بفرستی تا کمی حتی ذره ای آرامشی به دست آوری؛
من هم همین کار را کردم،کاری نا بخشودنی!!
قطراتی که روی چکمه هایم میریخت،داشت التماسم میکرد که لیلی و مجنون داستانم را بهم برسانم،اما
نادیده اشان گرفتم چرا که خوب میدانستم اگر دست به کار شوم از رابطه ی الیزابت و دارسی نیز چیزی بیش از یک رویا نمیماند!
از خیانت به خود بگذریمو خیانت به یار را باز کنیم؛ بگو ببینم تا کنون هیچ کجا راجب عشق ساده و بدون درد شنیده ای؟
بیخود در کتابخانه ی ذهنت نگرد؛جواب را خود میدانم! خیر...
کتابچه ی خاطرات بود یا گریه ی زلیخا برای یوسف، شاید هم بوسه های قدیمی بودند که اکنون بر سر و صورت رومئو و ژولیت میریختند!
میتوانستند ایمیل های اللا به عزیز هم باشند!

حالا عشق که بحث مفصلی دارد،پوشه اش را ببندیم؛ حالا عشق را شاید تجربه نکردی اما دوستی را چه میگویی؟! دوستی صاف و ساده ای که حداقل در زمین فوتبال زندگیشان بازیکن ذخیره ی تیم دوستی نباشی!
شاید هم تمام ابرها عذاداری احساسات مرده ی آرتور را میکردند؛ چه کسی میداند شاید اشک های لیویی بود که در دادگاه تابلو را باخت!
اینها همه حدس و گمان است وگرنه میتوانستند قطره های آب شدن وجود ویلیام در دستان پر مهر لوییزا نیز باشد...!
از تمام آنها هم که بگذریم...!
من آن شب زیر باران آنی شرلی بودم زمانی که گیلبرت بلایت را نبخشید...
کی میشود به فصل بعد کتاب برسم؟!

