ویرگول
ورودثبت نام
paree.s
paree.sAlways the poet, never the poem=)) https://t.me/insanity_in_flesh
paree.s
paree.s
خواندن ۲ دقیقه·۴ سال پیش

تماشاچیانِ تئاتر زندگی

بغض کماکان به گلویم فشار می آوَرَد و چشمانم قطره ها را پشت پرده قایم میکنند

این اشک ها اما؛ نادانند

پشت پرده اجرا میکند

گریه پرده ی قرمز را خیس میکند در حالی که صحنه لبخند میزند

آن زیر ها؛ رود غم همنشین پایه های صندلی ها شده

اما چشمان همچنان به قهقهه ی استیج دوخته شده است

دیر است برای فهمیدن چرا که در ها قفل است و پنجره ها بسته

دیر تر خواهند فهمید.

آن آخرین نفس است که به آنها میگوید آنچه که پشت هم قورت میدهند هوا نیست

شش هایی که در آب آتش می گیرند و قلب هایی که دیگر نمیزنند که اخطار داده بودند

همچنان نویسنده مینویسد از چشم های باز جسدان بی جانی که برای دیدن آمده اند

مینویسد از سردی دستانی که لاکشان کامل نیست و آبی لب هایی که بوسیده نشده اند

اما تئاتر خالی است

تماشاچیان رفته اند

رفته اند تا به جای این سینمای بیهوده، نمایش بزرگتری ببینند

فقط نمی دانند مقصدشان زیر سیل آب های سد شکسته ی بغض خاک شده است.



پ.ن: قرار بود هفته ی پیش اینو بگم ولی همون لحظه ی آخر یادم رفت الانم دیره ولی اشکال نداره* به خودمون و شروین تبریک میگم برای جایزه ی گرمی:)))))))))

پ.ن²: نقل قول پایین یکی از مورد علاقه هامه که همش میخواستم بزارمش بعد گفتم که نه بزار یه جای بهتر بزارمش و بالاخره امروز گذاشتمش?



میتوانم تمام صفحاتی را که با زحمت نوشته ام از بین ببرم؛
و همراه با این کار ، دیگر شما، خوانندگان آینده ی خود را نخواهم داشت.
کبریتی افروخته میشود و شما ناپدید میشوید، طوری ناپدید میشوید که انگار هرگز نبوده اید، و نخواهید بود.
من وجود شما را انکار میکنم.
چه حس خداگونه ای!
هرچند که این خدا، خدای نابودی است.
می ترسم، می ترسم. اما فردا روز دیگری است.

کتاب وصیت ها اثر مارگارت اتوود / صفحه 396

تئاتر
۲۲
۲۳
paree.s
paree.s
Always the poet, never the poem=)) https://t.me/insanity_in_flesh
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید